সামাজিক মাধ্যমত আৱেগিক পোষ্ট গৰিমা শইকীয়া গাৰ্গৰ।
আৱেগিক হৈ লিখিলে…
“আজি কিছুমাহৰ আগলৈকে মৰমেৰে সজাই লোৱা সৰু সৰু ঠেহ অভিমানবোৰৰ, আব্দাৰ- আপত্তিবোৰৰ দুটা সহজ শব্দৰ উত্তৰে মন ভৰাই সকলো সম্পূৰ্ণ আৰু সুন্দৰ কৰি ৰাখিছিল ..
“তুমি যোৱা দুটা দিন মোৰ লগত ভালকে কথাই পতা নাই ।”
“তুমি মোক miss নকৰাই নেকি একেবাৰে ? লগ নোপোৱা তিনিদিন হ’ল হিচাব আছেনে Goldie? বেয়া পাইছো দেই ।তুমি যদি ঘৰলৈ নাহা,মই কেইদিনমান ষ্টুডিঅ’ ত থকাকৈ গৈ আছো “
“ফোনটো ইমানদেৰি অফ্ কৰি থৈ দিছা, কাক কাক যে বিচাৰি ফুৰিব লগা হৈছে খবৰ এটা ল’বলে। অফ্ কৰাৰ আগতে তুমি বাৰু মোক এবাৰ জনাই ল’ব নোৱাৰিলানে ?”
ʼৱাহ! নতুন গান বনালা ? মোক যে কোৱা নাই । আগতে হ’লে ততেই নাথাকে শুনাবলৈ, আজি কালি কʼবলৈও সময় নাই।”
কিন্তু এতিয়া ? এতিয়া কি ক’ম ? কেনেকৈ ক’ম ? ক’লৈ ঢপলিয়াই যাব পাৰো এবাৰ অন্ততঃ চাই আহোঁগৈ বুলি। মোৰ ওচৰলৈ অহা নাই.. কাম কৰি ব্যস্ত হৈ আছে, মইয়েই গৈ ওচৰত বহি থাকোগৈচোন ! আজি তেওঁ ভালপোৱা অমুকটোকে লৈ যাওঁ। নতুন চাৰ্ট এটা চিলালো, দি থৈ আহোঁগৈ,, সৰু লʼৰাৰ নিচিনাকে স্ফূৰ্তি পোৱা মুখখন চাই আহোঁগৈ ।
ক’ত কি কৰিলে এই সময়বোৰ ঘূৰাই পাম আকৌ ?
মই এনেকুৱা কি পাপ কৰিছিলোঁ প্ৰভূ.. আমাৰ অকণমাণি ইমান ধুনীয়া পৃথিৱীখন যে একেবাৰে থান বান কৰি পেলালা ?
আজি আঠ মাহ পাৰ হʼল তেওঁক এক্ষন্তেকৰ বাবেও দেখা নাই, তেওঁৰ লগত এষাৰ কথা পতা নাই, এষাৰি মাতো শুনা নাই ।
কেনেকৈ জীয়াই আছোঁ মই ? নিজকে সোধো সদায়.. একো উত্তৰ নাই । সময়ো নিৰ্বাক! পৃথিৱী, ভগৱান .. সকলো নিমাত এতিয়া । উত্তৰ একো নাই, একোৱেই নাই । যি কৰে সদায় ভাল কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা ভগৱানেও নিজৰ ভুল বুজি আজি চাগে শান্ত, মৌন… ভগৱান হ’লেও অনুশোচনা তেওঁৰো নাথাকিবনে বাৰু ?”
