এখন বিয়া ৷ সম্পূৰ্ণ মাংগলিক ৰীতি নীতিৰে সমাপন কৰা হৈছে বিয়াখন । লোকে লোকাৰণ্য বিয়াথলী ৷ আয়তিৰ উৰুলি , বেণ্ডপাৰ্টিৰ শব্দত উদুলি মুদুলি বিয়াঘৰৰ বাকৰি ৷ নোৱাই ধুৱাই দৰা কইনাক হোমৰ গুৰিত বহুৱাইছে ৰাইজে । মুঠতে কি নাই বিয়াখনত । বিয়াৰ আনন্দত এসাজ লগে ভাগে উদৰ পুৰাই খাইছে ৰাইজে । বিয়াখনক লৈ আনন্দৰ সীমা নাই ৰাইজৰ ৷ ওদালগুৰি জিলাৰ ভাৰত ভূটান সীমান্তৱৰ্ত্তী ৰজাগড়ৰ ব্যতিক্ৰমি বিয়া ৷ বিয়াখনক লৈ ৰাইজৰ যি আনন্দ আপোনালোকে ভাবিছে চাগে এইখন কোনো বিশেষ ব্যক্তিবিশেষৰ বিয়া ৷ কিন্তু এয়া কোনো ৰাজকুমাৰ বা ৰাজকুমাৰীৰ বিয়া নহ’য় । শেহতীয়াকৈ অনাবৃষ্টিৰ কৱলত পৰা এটা বিশেষ অঞ্চলৰ ৰাইজে পতা ভেকুলিৰ বিয়াৰ দৃশ্যহে এয়া ।
অনাবৃষ্টিৰ কৱলত পৰি হাহাকাৰ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে ওদালগুৰি জিলাৰ ভাৰত ভূটান সীমান্তৱৰ্তী অঞ্চলৰ ৰাইজৰ ৷ কিয়নো চাহ খেতিকে জীবিকা হিচাপে লৈ জীয়াই থকা অঞ্চলটোৰ ৰাইজৰ চাহখেতি এইবেলি অনাবৃষ্টিৰ কৱলত পৰি বিস্তৰ ক্ষতি হৈছে ৷ যাৰবাবে এতিয়া ৰাইজ এজাক বৰষুনৰ অপেক্ষাত ব্যাকুল হৈ পৰিছে । বিজ্ঞানৰ এনেহেন জয় জয় ময় ময় দিনতো বৰষূনৰ আশাৰে ৰাইজে আজোককাৰ দিনৰ পৰম্পৰাৰে ভেকুলিৰ বিয়া পাতি বৰষুনৰ অপেক্ষা কৰিছে ৷
একবিংশ শতিকাত এয়া ৰাইজৰ অন্ধবিশ্বাসৰ চূড়ান্ত প্ৰতিফলন নে চৰকাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণৰ প্ৰচেষ্টা সেয়া একমাত্ৰ ৰাইজেহে জানিব ৷ কিন্তু এজাক বৰষূনৰ বাবে ৰাইজে আজোককাৰ দিনৰ পৰম্পৰাৰে ভেকুলিৰ বিয়া পতা কাৰ্যই চৰকাৰৰ জলসিঞ্চন আঁচনি যে এক প্ৰহসন মাথো তাক দৃষ্টিকটুভাৱে প্ৰতিফলিত কৰিছে ৷ অনাবৃষ্টিৰ ফলত চকুৰ সন্মুখতে নিজ খেতিদৰা এনেদৰে নষ্ট হৈ যোৱাত উপায়ন্তৰ ৰাইজে ইষ্টদেৱতাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ ঢোলে ডগৰে ভেকুলিৰ বিয়া পাতিবলৈ ওলাই আহিছে । অনাবৃষ্টিৰ ফলত আজিও কঠিয়া সিচিব নোৱাৰি দিক বিদিক হেৰুৱাই পেলোৱা কৃষকৰ ওচৰত থিয় হ’ৱনে চৰকাৰ ৷ সেয়া এতিয়া লাখটকীয়া প্ৰশ্ন ৷বিয়াখনত ১৩মেত হৈ যায় ।
