বাৰে বাৰে মিঠা খাবলৈ মন যায় নেকি? ইয়াৰ কাৰণ কি জানেনে। ৰাতিপুৱা হওক বা গধূলি হওক, কেতিয়াবা বহু মিঠাই খাবলৈ মন য়ায় নহয় জানো? আনহাতে কিছুসংখ্যক লোকে খাদ্য খোৱাৰ পিছত মিঠাই খায়। যি ধৰণে আজিকালি মানুহে বহুত জাংক ফুড খায়। ঠিক তেনেদৰে বহু মানুহে যথেষ্ট মিঠাইও খায়। বয়োজ্যেষ্ঠ হওক, ল’ৰা-ছোৱালীয়ে হওক সকলোৰে মিঠাই খাই। কিন্তু প্ৰশ্ন উত্থাপন হয় যে মিঠাই খোৱাটো স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰি নেকি অপকাৰি? বাৰে বাৰে মিঠাই খাবলৈ মন যোৱাটো স্বাভাৱিক নে-
এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি যদি আপোনাৰ বাৰে বাৰে মিঠাই খাবলৈ মন যায় তেন্তে এই ইচ্ছাক সহজভাৱে লোৱা উচিত নহয়, ইয়াৰ কিবা নহয় কিবাৰ সমস্যা থাকিব পাৰে। আজি আমি আপোনালোকক ক’ম কিয় বাৰে বাৰে মিঠাই খাবলৈ মন যায়-
কিছুমান পুষ্টিকৰ উপাদানৰ অভাৱৰ বাবে বাৰে বাৰে মিঠাই খাবলৈ মন যাব পাৰে। যেনে- মেগনেছিয়াম, ক্ৰ’মিয়াম আৰু জিংক। এই সকলোবোৰে তেজত চুগাৰৰ মাত্ৰা ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰাত সহায় কৰে। আইৰণৰ অভাৱৰ বাবে বাৰে বাৰে মিঠাই খাবলৈ মন যায়।
তেজৰ চুগাৰৰ মাত্ৰা উঠা-নমা আৰম্ভ হয়। সেইবাবেই বাৰে বাৰে মিঠাই খাবলৈ মন যায়। অধিক মিঠাই খালে চুগাৰৰ মাত্ৰা ওপৰলৈ নামিবলৈ আৰম্ভ কৰে। যাৰ বাবে বাৰে বাৰে মিঠাই খাবলৈ মন যাব পাৰে।
হৰম’নৰ ভাৰসাম্যহীনতাই শৰীৰত বেয়া প্ৰভাৱ পেলায়। পিৰিয়ড আৰু ৰজোনিবৃত্তিৰ সময়ত বহু পৰিৱৰ্তন ঘটে। এনে পৰিস্থিতিত বহুতৰে মিঠাই খাবলৈ মন যায়।
অধিক মিঠাই খালে মগজুত প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ পৰে।
