ঘড়ীটোৱে মাজনিশা বাৰ বজাৰ সংকেত দিয়াৰ আগলৈকে পৃথিৱীখনে সামূহিকভাৱে ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবে উশাহ বন্ধ কৰি ৰাখে আৰু তাৰ পিছত উল্লাসৰ উদযাপনত(Happy New Year) বিস্ফোৰণ ঘটে। আতচবাজীয়ে আকাশ পোহৰাই তোলে, ইচ্ছাৰ আদান-প্ৰদান হয়, সংকল্প লোৱা হয়। কিন্তু উল্লাস আৰু উৎসৱৰ মাজত নতুন বছৰটোও চিন্তাৰ সময়, আত্মনিৰীক্ষণৰ সময়, সময়ৰ ক্ষন্তেকীয়া স্বভাৱক স্বীকাৰ কৰাৰ সময়।(Merry Christmas) আৰু এটা বছৰ পাৰ হৈ গ’ল! 

আমি নতুন বছৰৰ আৰম্ভণিৰ দুৱাৰমুখত থিয় হৈ থাকোঁতে আমাক মনত পেলোৱা হয় যে সময় কিমান বেগেৰে উৰি যোৱা যেন লাগে! দিনবোৰ সপ্তাহলৈ, সপ্তাহবোৰ মাহলৈ পৰিণত হয় আৰু আমি গম পোৱাৰ আগতেই এবছৰ পাৰ হৈ গ’ল ! স্মৃতি, কৃতিত্ব আৰু হয়তো অলপমান অনুশোচনা এৰি থৈ গ’ল!

এনে লাগে যেন সময় আগতকৈ বেছি বেগেৰে চলি আছে! এই অনুভূতি কেৱল এটা ক্ষন্তেকীয়া চিন্তা নহয়; ই হৈছে সাৰ্বজনীনভাৱে ভাগ কৰা এক আৱেগ। মনোবিজ্ঞানীসকলে এই অনুভৱক আমাৰ চিৰ ব্যস্ত জীৱনৰ বাবেই হয় বুলি কয়। বয়স বঢ়াৰ লগে লগে  আমাৰ মগজুৱে কম পৰিমাণে নতুন অভিজ্ঞতা প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰে। ফলস্বৰূপে দিনবোৰ ইটোৱে সিটোৰ মাজত ম্লান হৈ পৰে, সময়ৰ গতি দ্ৰুত হোৱাৰ ভ্ৰমৰ সৃষ্টি হয়।

আমাৰ শৈশৱত প্ৰতিটো দিন যেন অন্তহীন, আৱিষ্কাৰ আৰু আশ্চৰ্য্যৰে ভৰি আছিল ! নতুন কিবা এটা শিকাৰ আনন্দ, বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে খেলা-ধূলা কৰাৰ উত্তেজনা, আনকি বন্ধৰ দিনটোৰ আশায়েও সময়ৰ প্ৰচুৰ অনুভৱ কৰাইছিল। কিন্তু প্ৰাপ্তবয়স্ক হিচাপে জীৱনৰ দায়িত্বই  যেনে কৰ্ম, পৰিয়াল আৰু সমাজৰ বাধ্যবাধকতাই আমাক প্ৰভাৱিত কৰে, যাৰ ফলত মুহূৰ্তবোৰৰ সঁচা অৰ্থত সোৱাদ লোৱাৰ সময় নহয় আমাৰ।

আধুনিক জীৱনে এই অনুভূতিক আৰু অধিক ভয়াৱহ কৰি তোলে। আমি চিৰদিন ব্যস্ত হৈ আছো, ব্যক্তিগত আকাংক্ষাৰ সৈতে পেছাদাৰী প্ৰতিশ্ৰুতিৰ সংমিশ্ৰন কৰি আছো। অধিক সাধনৰ অভিযানত আমি প্ৰায়ে বৰ্তমানৰ প্ৰতি দৃষ্টি হেৰুৱাই পেলাওঁ। দিনবোৰ সময়সীমাৰ দিশত কাম কৰি, লক্ষ্যৰ পিছত লাগি থাকি আৰু নিখুঁত হোৱাৰ বাবে চেষ্টা কৰি পাৰ হয়, আনহাতে সন্ধিয়াবোৰ স্ক্ৰীণ আৰু সূচীত বিলীন হৈ যায়।

আমাৰ সময় ৰাহি কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰা প্ৰযুক্তিয়ে বিপৰীতমুখীভাৱে ইয়াক গ্ৰহণ কৰে। ছ’চিয়েল মিডিয়া,
তৎক্ষণাত মেছেজ প্ৰেৰণ, আৰু অন্তহীন অধিসূচনাই আমাক অৰ্থপূৰ্ণ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপ আৰু
নিসংগতাৰ মুহূৰ্তৰ পৰা আঁতৰাই আনে। আমি নিজকে জীৱনটোত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে
অন্তহীনভাৱে স্ক্ৰল কৰি থকা দেখিবলৈ পাওঁ! জীৱনটো  এইদৰেই আগবাঢ়ে!

ক’ৰণা মহামাৰীৰ বছৰটোৱে আৰু অধিক উজ্জ্বল কৰি তুলিলে যে সময় কিমান সহজে আমাৰ আঙুলিৰ মাজেৰে
পিছলি যাব পাৰে। বিচ্ছিন্নতাত কটোৱা দিনবোৰ একেলগে ম্লান হৈ পৰিল, আমাৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তক লালন-
পালন কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিলে।

বছৰৰ শেষত থমকি ৰ’বলৈ, চিন্তা কৰিবলৈ আৰু পুনৰ মানাংকন কৰাৰ এক অনন্য সুযোগ পোৱা যায়। আমি কি
সাধন কৰিছো, কি হেৰুৱালোঁ, আৰু কি লাভ কৰিবলৈ আশা কৰিছো, সেইবোৰৰ হিচাপ লোৱাৰ এটা মুহূৰ্ত হ’ল
বছৰৰ শেষ দিনটো! প্ৰতিফলনে আমাক সময়ৰ গতিত অৰ্থ বিচাৰি উলিয়াবলৈ সহায় কৰে।

এই বছৰত আপুনি অতিক্ৰম কৰা মাইলৰ খুঁটিবোৰৰ কথা ভাবি চাওক৷ হয়তো আপুনি পদোন্নতি লাভ কৰিলে, নতুন দক্ষতা শিকিলে বা পুৰণি বন্ধুত্ব পুনৰ জগাই তুলিলে। হয়তো আপুনি প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু শক্তিশালী হৈ তাক জয় কৰিছিল। আনন্দদায়ক হওক বা যন্ত্ৰণাদায়ক হওক প্ৰতিটো অভিজ্ঞতাই আপোনাৰ বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগাইছে।

নতুন বছৰটোও আমাৰ অগ্ৰাধিকাৰৰ মূল্যায়নৰ সময়। আমি আমাৰ সময় সঁচাকৈয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ কামবোৰত ব্যয় কৰিছোনে? আমি সম্পৰ্ক, ব্যক্তিগত বৃদ্ধি, স্বাস্থ্যৰ ক্ষেত্ৰত বিনিয়োগ কৰিছো নে কাম আৰু বাধ্যবাধকতাৰ ঘূৰ্ণীবতাহত আবদ্ধ হৈছো?

সংকল্প নতুন বছৰৰ এক চিহ্ন। আশা আৰু আমাৰ ভাল দিশত পৰিৱৰ্তন হ’ব পৰা ক্ষমতাৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ প্ৰতীক। স্বাস্থ্যসন্মত অভ্যাস গ্ৰহণ কৰাই হওক, নতুন কিবা এটা শিকিব পৰাই হওক বা সমাজলৈ অৰিহনা দিয়াই হওক, সংকল্পই আমাৰ আকাংক্ষাক প্ৰতিফলিত কৰে।

অৱশ্যে বাস্তৱসন্মত আৰু অৰ্থপূৰ্ণ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। “অধিক ব্যায়াম”ৰ দৰে অস্পষ্ট সংকল্পৰ পৰিৱৰ্তে “সপ্তাহত তিনিবাৰ ব্যায়াম কৰা”ৰ দৰে নিৰ্দিষ্ট সংকল্পৰ লক্ষ্য ৰাখক। সৰু সৰু সফলতাবোৰ উদযাপন কৰক, কিয়নো ই বৃহৎ সফলতাৰ পথ প্ৰশস্ত কৰে।

সংকল্প গুৰুত্বপূৰ্ণ হ’লেও আমি সেই ক্ষেত্ৰত লৰচৰ হ’লে নিজকে ক্ষমা কৰাটোও সমানেই প্ৰয়োজনীয়। পৰিৱৰ্তন ক্ৰমান্বয়ে  হোৱা এটা প্ৰক্ৰিয়া আৰু বিপৰ্যয় বৃদ্ধিৰ এক স্বাভাৱিক অংশ। আমি আন এটা বছৰত ভৰি দিওঁতে আহক আমি নিজকে সোঁৱৰাই দিওঁ যে আমি অলপ লেহেমীয়া হৈ প্ৰতিটো মুহূৰ্তটো সম্পূৰ্ণ ৰূপে জীয়াই থাকিম। অতীত  তাৰ আনন্দ আৰু দুখৰ সৈতে নোহোৱা হৈ গৈছে আৰু ভৱিষ্যত অনিশ্চিত হৈয়েই আছে। বৰ্তমান আমাৰ হাতত আছে ।আহকছোন বৰ্তমানটোত পৰিপূৰ্ণ ভাৱে জীয়াই থাকো! মাইণ্ডফুলনেছে আমাক বৰ্তমানৰ সোৱাদ ল’বলৈ সহায় কৰিব পাৰে। প্ৰতিদিনে কেইমিনিটমান সময় লৈ গভীৰভাৱে উশাহ লোৱা, কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰা বা কেৱল আমাৰ চৌপাশৰ জগতখন পৰ্যবেক্ষণ কৰা আদি সৰল অভ্যাসে গভীৰ পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰে আমাৰ জীৱনলৈ।

আপোনজনৰ লগত সময় কটাওক, কাৰণ সম্পৰ্কই জীৱনৰ সাৰমৰ্ম। কাহিনী ভাগ-বতৰা কৰক, একেলগে হাঁহক আৰু আজীৱন স্থায়ী হোৱা স্মৃতি সৃষ্টি কৰক। আনৰ লগত জড়িত হ’লে বিক্ষিপ্ততা আঁতৰাই ৰাখক; প্ৰকৃত সংযোগ হৈছে এনে এক উপহাৰ যিয়ে দাতা আৰু গ্ৰহণকাৰী দুয়োকে সমৃদ্ধ কৰে।

নতুন বছৰৰ উত্থানেও আশা কঢ়িয়াই আনে । ভৱিষ্যতলৈ এটা ভাল সৃষ্টি কৰাৰ সুযোগ দিয়ে। ব্যক্তিগত বৃদ্ধি গুৰুত্বপূৰ্ণ হ’লেও সামূহিক অগ্ৰগতিও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামাজিক বৈষম্যলৈকে বিশ্বই অসংখ্য প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে। সচেতন উপভোগৰ জৰিয়তে হওক, স্বেচ্ছাসেৱী কামৰ জৰিয়তে হওক বা সজাগতা বিয়পোৱাৰ জৰিয়তে হওক, যিকোনো সৰু সৰু উপায়েৰে অৰিহণা যোগোৱাৰ সংকল্প লওঁ আহক। নতুন বছৰটোক আকোৱালি লোৱাৰ লগে লগে আহক আমি আমাৰ সময়ৰ সৰ্বোত্তম ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। আহক আমি দৃঢ়তাৰে আমাৰ সপোনক খেদি ফুৰো, প্ৰেমেৰে আমাৰ সম্পৰ্কক লালন-পালন কৰোঁ, সাহসেৰে প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হওঁ।

সাধাৰণ আনন্দ আৰু লৌকিক বস্তুত সৌন্দৰ্য্য বিচাৰি উদ্দেশ্যেৰে জীয়াই থাকো। নতুন বছৰটো কেৱল সময়ৰ চিহ্ন নহয়; ই জীৱনৰ এক উদযাপন। গতিকে, আহক আমি ইয়াক মুকলি হৃদয় আৰু মনেৰে আদৰি লওঁ।নতুন বছৰটো  যিয়েই নহওক কিয় আকোৱালি ল’বলৈ সাজু হও আহক।নতুন বছৰটো আশা, সুখ, আৰু মনত ৰখাৰ যোগ্য অগণন মুহূৰ্তেৰে ভৰা এটা বছৰ হওক৷ শুভ নৱবৰ্ষ!

লোখকঃ সত্যব্ৰত বৰা