বাঘ ভাৰতৰ জাতীয় পশু। ভাৰতৰ উপৰি বাংলাদেশ, দক্ষিণ কোৰিয়া, ভিয়েটনাম আৰু মালয়েচিয়াৰ জাতীয় পশু হিচাপে বাঘক স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। সিংহক ভাৰতৰ জাতীয় পশু হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল যদিও ১৯৭২ চনত বাঘক ভাৰতৰ জাতীয় পশু হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। বাঘ শব্দটো বাংলা ভাষাৰ ব্যাঘ্ৰ শব্দৰ পৰা আহিছে, যি বিশাল চিকাৰী জীৱক বুজায়।
বাঘ মেকুৰী জাতীয় প্ৰাণী। বিশাল মেকুৰী প্ৰজাতিৰ ভিতৰত বাঘ আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু শক্তিশালী প্ৰাণী। মেকুৰী সদৃশ জীৱ-জন্তুৱে পানী ভাল নাপায় যদিও বাঘ এই দিশত কিছু পৃথক। প্ৰায়ে চিকাৰ ধৰিবলৈ পানীত ডুব মৰাও দেখা যায়। বাঘে নদীৰ এফালৰ পৰা সিফাললৈ সাঁতুৰি যায়। বাঘে পানীত প্ৰৱেশ কৰি শৰীৰ ঠাণ্ডা কৰে। মাংস আৰু পানীৰ বাহিৰে বাঘে আন একো নাখায়। ইহঁতৰ প্ৰধান খাদ্যসমূহ হ’ল- হৰিণ, ম’হ আৰু বনৰীয়া গাহৰি। খাদ্যৰ অভাৱত ইহঁত হিংস্ৰ হৈ পৰিব পাৰে। কেতিয়াবা ইহঁতে নিজকে আক্ৰমণ কৰে। এটা প্ৰাপ্তবয়স্ক বাঘৰ ওজন প্ৰায় ৩৬৩ কিলোগ্ৰাম পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে।
বাঘৰ ছালত বগা, ক’লা আৰু হালধীয়া ৰঙৰ ৰেখা দেখা পোৱা যায়। এই ডাঠ দাগবোৰৰ বাবে বাঘ অৰণ্যত সহজে লুকাই থাকিব পৰাৰ লগতে চিকাৰ ধৰিবলৈ সুবিধা পায়। প্ৰতিটো বাঘতে এনে ৰেখা দেখা পোৱা যায় যদিও প্ৰত্যেক বাঘত দেখা পোৱা এনেধৰণৰ আৰ্হি পৃথক হয়। এই ৰেখাবোৰ আমাৰ হাতৰ ছাপ বা ফিংগাৰপ্ৰিণ্টৰ দৰে।
বাঘৰ নৱজাত পোৱালিবোৰ জন্মতে অন্ধ হৈ পৰে আৰু মাত্ৰ কেইটামান পোৱালিহে জীয়াই থাকে। জন্ম হৈয়ে পোৱালিবোৰে মাকৰ গোন্ধটোহে অনুসৰণ কৰে। অন্ধ হৈ জন্ম হোৱা বাবে ইহঁতে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰে, ফলত বেছিভাগেই ভোক বা ঠাণ্ডাত মৃত্যুবৰণ কৰে।
