এসময়ত অসমৰ খাল, বিল, নৈ, জলাশয়, পিটনি আদিত থলুৱা প্ৰজাতিৰ সৰু-ডাঙৰ মাছেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ আছিল। কিন্তু সময়ৰ সোঁতত আজি তেনেবোৰ থলুৱা মাছৰ বিলুপ্তি হ’বলৈ ধৰাতো দুৰ্ভাগ্যজনক! সাধাৰণতে অসমৰ সকলোবোৰ ঠাইৰ খাল, বিল, পুখুৰী, নৈ, জলাশয়, পিটনিত থলুৱা প্ৰজাতিৰ কাৱৈ, মাগুৰ, গৰৈ, বতিয়া, খলিহনা, পুঠি, দৰিকণা, চেঙলি, মিছা, শিঙি, টিঙিৰা, মোৱা ইত্যাদি প্ৰজাতিৰ মাছবোৰ পাবলৈ দুৰ্লভ হৈ পৰিছে। আগতে ব’হাগৰ বৰষুণৰ পিছৰ পৰাই পথাৰৰ পানীত ভিন্ন প্ৰজাতিৰ পোনা মাছ উভৈনদী হৈ আছিল। বাৰিষা বৰষুণ হ’লেই পানী ভোকোলা বেঙে কেপ কেপ শব্দ কৰি বাৰিষাৰ বতৰা জনাইছিল। যি শব্দ শুনিবলৈ নান্দনিক।
পথাৰৰ পানীত নামিলে পানী জোকবোৰ তীব্ৰগতিত আহি মানুহৰ ভৰিত লিপিট খাই ধৰি তেজ খাইছিল। কিন্তু আশ্চৰ্যজনকভাৱে চকুৰ সন্মুখতে আজি এইবোৰ প্ৰাণী দেখিবলৈ নাই। বাৰিষা সময়ত হালোৱা গৰুৰ পৰিৱৰ্তে আধুনিকতাৰ লগত মিলি যাবলৈ কৃষকে ট্ৰেক্টৰেৰে মাটি চাহ কৰোতে লোৰ চকৰিৰ ফালত সকলোবোৰ পানীত থকা প্ৰাণী নিঃশেষ হৈ গৈছে। যাৰ পিছত আজিৰ অসমীয়াসকলে পথাৰৰ পোনা মাছ খাব নাপায়। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ চালানী মাছ কিনি খাবলৈ বাধ্য হৈছে। ঠাইবিশেষে ক’ৰবাত ক’ৰবাত অলপ-অচৰপ থলুৱা প্ৰজাতিৰ মাছ আছে যদিও তাকো এচাম মধ্যভোগী লোকে সেই মাছবোৰ ধৰি আনি ব্যৱসায় কৰাত থলুৱা প্ৰজাতিৰ মাছ নিঃশেষ হৈ পৰাৰ দিশে গতি কৰিছে।
আশ্চৰ্যজনক কথা যে মীন আইন ২৩ নং ধাৰা (ক) অনুসৰি এপ্ৰিলৰ পৰা জুলাই মাহলৈকে নৈ, জলাশয়, বিল, খাল তথা মাছ থকা ঠাইত ফাঁচী জাল, আঁঠুৱা, বেৰ জাল আদি ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰিব। যি সময়ত মাছবোৰ গাভিনী হয়। কিন্তু মীন আইনক গুৰুত্বই নিদি খাল, জলাশয়ৰ পৰা কণীযুক্ত গাভিনী মাছ জালেৰে ধৰি নি অঞ্চলটোৰ চ’ক-বজাৰত দেখ দেখকৈ বিক্ৰী কৰি আছে। যাৰ বাবে দিনক দিনে থলুৱা প্ৰজাতিৰ থকা মাছকেইটাও একেবাৰে শেষ হৈ যোৱাৰ দিশে গতি কৰিছে। আমিবোৰে ইয়াক লৈ কিন্তু কোনো গুৰুত্বই নিদিওঁ। চিন্তনীয় যে আজিৰ নৱ-প্ৰজন্মই থলুৱা প্ৰজাতিৰ মাছ, পানী ভোকোলা বেং, পানী জোক আদি থলুৱা প্ৰাণী চিনি নোপোৱাটো অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ বাবে দুৰ্ভাগ্যজনক।
