দেৱালী, দিপাৱলী বা দ্বীপান্বিতা চাৰি-পাঁচ দিনীয়া ভাৰতীয় পোহৰৰ উৎসৱ। প্ৰতি বছৰে শৰৎ কালত কাতি মাহৰ অমাবস্যা তিথিত হিন্দু সকল, জৈন সকল, শিখ সকল, আৰু কিছু বৌদ্ধ সকলে এই উৎসৱ পালন কৰে। এই উৎসৱ অত্যন্ত জনপ্ৰিয় আৰু ই “অন্ধকাৰৰ বিৰুদ্ধে পোহৰৰ, বেয়াৰ বিৰুদ্ধে ভালৰ আৰু অজ্ঞানৰ বিৰুদ্ধে জ্ঞানৰ বিজয়”ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
পোহৰে জ্ঞান আৰু বিবেকক বুজায়। দেৱালীৰ সময়ত ঘৰ-দুৱাৰ, দোকান-পোহৰ, কাৰ্যালয়, মন্দিৰ আদি নানান আলোকসজ্জাৰে আলোকিত কৰা হয়। দেৱালীৰ ৰীতি-নীতি পাঁচদিনীয়াকৈ চলে যদিও উৎসৱৰ তৃতীয় দিনা হিন্দু দিনপঞ্জীমতে বছৰৰ আটাইতকৈ অন্ধকাৰ দিন কাতি মাহৰ অমাবস্যা তিথিত মূল দেৱালী পালন কৰা হয়। গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী মতে দ্বীপান্বিতা উৎসৱ সাধাৰণতে অক্টোবৰ-নৱেম্বৰ মাহৰ মাজত অনুষ্ঠিত হয়।
দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা পৌৰাণিক সংস্কৃত গ্ৰন্থ সমূহত পাঁচ দিনীয়া দেৱালী উৎসৱৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ভাৰতৰ ভিন-ভিন অঞ্চলত এই উৎসৱ ভিন ভিন নামেৰে জনা যায়। ইয়াৰ লগতে দেৱালীৰ লগত সম্পৰ্কীয় নীতি-নিয়ম সমূহো অলপ বেলেগ বেলেগ। দেৱালী দুৰ্গা পূজাৰ দশমী তিথিৰ ১৮ দিনৰ পিছত অনুষ্ঠিত হয়। দেৱালী ধনতেৰাচৰ দিনাৰ পৰা আৰম্ভ হয়। ইয়াৰ দ্বিতীয় দিনা নৰক চতুৰ্দশী বোলা হয়।
দক্ষিণ ভাৰতত এই দিনকে মূল দেৱালী বুলি পালন কৰা হয়। পশ্চিম, পূৱ আৰু উত্তৰ ভাৰতত তৃতীয় দিনা মূল দেৱালী অনুষ্ঠিত হয়। এই দিনা পশ্চিম আৰু উত্তৰ ভাৰতত লক্ষ্মী পূজা আৰু পূব ভাৰতৰত কালী পূজা অনুষ্ঠিত হয়। চতুৰ্থ দিনা গোবৰ্ধন পূজা অনুষ্ঠিত হয় আৰু পঞ্চম দিনা ভাতৃ দ্বিতীয়াৰে দেৱালী উৎসৱৰ সামৰণি পৰে। ভাতৃ দ্বিতীয় ভাতৃ-ভগ্নীৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত ৰাখীবন্ধনৰ সমকক্ষ উৎসৱ। হিন্দু আৰু শিখ সম্প্ৰদায়ৰ কিছুমানে কেইদিনা নিজৰ কৰ্মস্থলীত সা-সঁজুলি, যন্ত্ৰ-পাতি আদিৰ উদ্দেশ্যে বিশ্বকৰ্মা পূজা পাতে।
মাখন বহু ধৰণে খোৱা হয়। ইয়াক খালে স্বাস্থ্যৰ বহু উপকাৰ হয়। মাখনৰ পৰা তৈয়াৰী বস্তু খালে কি কি স্বাস্থ্য উপকাৰীতা আছে জানো আহক। দীপাৱলীৰ দিনা বিভিন্ন ধৰণৰ ব্যঞ্জন প্ৰস্তুত কৰা হয়। বহু ঠাইত দীপাৱলী উপলক্ষে মাখনেৰে খীৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। খীৰ খোৱাৰ আগতে ইয়াৰ পুষ্টিকৰ মূল্যও জনাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। স্বাস্থ্যৰ বাবে মাখন অতি উপকাৰী। ইয়াৰ খীৰ খালে বহুতো স্বাস্থ্য উপকাৰী হ’ব পাৰে। মাখনৰ উপকাৰিতাৰ বিষয়ে জানো আহক।
মাখানৰ গুণ
মাখনত বহুতো ঔষধি গুণ আছে। মাখনত প্ৰচুৰ পৰিমাণে এন্টিঅক্সিডেন্ট আৰু ফাইবাৰ থাকে। ইয়াত কেলচিয়াম, ফছফৰাছ, মেগনেছিয়াম আৰু আইৰণ আদি খনিজ পদাৰ্থ পোৱা যায় যিবোৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী। হজম শক্তিৰ পৰা হৃদযন্ত্ৰলৈকে সকলো ৰোগতে খাদ্য উপকাৰী। খেৰ বনাই বা ঘিউত ৰোষ্ট কৰি খাব পাৰি। কেঁচা মাখন খোৱাটোও স্বাস্থ্যকৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
ডায়েবেটিছত উপকাৰী
মাখনৰ গ্লাইচেমিক ইনডেক্স অতি কম, যাৰ বাবে ডায়েবেটিছ ৰোগীয়েও ইয়াৰ খেৰ সেৱন কৰিব পাৰে। যদি খেৰত প্ৰাকৃতিক চেনি মিহলাই দিয়া হয়, তেন্তে এই খেৰ খুবেই স্বাস্থ্যকৰ। ডায়েবেটিছ ৰোগীৰ বাবেও খালী পেটত মাখন খোৱাটো উপকাৰী বুলি গণ্য কৰা হয়।
