মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিজেপি বিধায়ক পৰাগ শ্বাহে সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনক অন্য এক দৃষ্টিকোণৰ পৰা উপলব্ধি কৰাৰ উদ্দেশ্যে মুম্বাইৰ ৰাজপথত চাৰি ঘণ্টা ভিক্ষা খুজিলে। প্ৰায় ৪,০০০ কোটি টকাৰ সম্পত্তিৰ গৰাকী বিধায়কগৰাকীয়ে নিজৰ পৰিচয় গোপনে ৰাখি কৰা এই অভিজ্ঞতাৰ সময়ছোৱাত বিভিন্নজন লোকে তেওঁক মুঠ ৮৪ টকা আগবঢ়ায়।পিছত এই অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি শ্বাহে কয় যে ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ মানুহৰ আচৰণ, বিনয় আৰু মানুহে আনক কেনেদৰে মূল্যায়ন কৰে সেই সন্দৰ্ভত গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁৰ মতে, কোনো ধৰণৰ আশা বা স্বাৰ্থ নৰখাকৈ আনক সহায় কৰাটো এক স্থায়ী সম্পদৰ ৰূপ।
শ্বাহে জানিবলৈ দিয়া মতে, তেওঁৰ জৈন আধ্যাত্মিক গুৰু শ্ৰী নম্ৰমুনি মহাৰাজৰ পৰামৰ্শতে তেওঁ এদিনৰ বাবে ভিক্ষাৰী হিচাপে জীৱন কটোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। গুৰুগৰাকীয়ে তেওঁক সাধাৰণ ভিক্ষাৰীৰ দৰে এদিন অতিবাহিত কৰি মানুহৰ জীৱন আৰু সমাজৰ আচৰণক ওচৰৰ পৰা উপলব্ধি কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।গুৰুৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি বিধায়কগৰাকীয়ে নিজৰ পৰিচয় প্ৰকাশ নকৰাকৈ ঘৰৰ পৰা ওলাই গৈ এখন ৰে’ল ষ্টেচনত উপস্থিত হয়। তাত তেওঁ আন সহায়প্ৰাৰ্থী লোকসকলৰ সৈতে বহি মানুহৰ পৰা সহায় বিচাৰে।শ্বাহে কয় যে এই অভিজ্ঞতাই তেওঁক উপলব্ধি কৰাইছিল যে এজন মানুহৰ পৰিচয় কেৱল তেওঁৰ ধন-সম্পত্তি, জাতি, ধৰ্ম বা সামাজিক মৰ্যাদাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে।তেওঁ কয়, ‘‘মই মুম্বাইৰ ৰাজপথত চাৰি ঘণ্টা ভিক্ষা খুজিছিলোঁ আৰু মানুহে মোক মুঠ ৮৪ টকা দিছিল।’’শ্বাহে এই অভিজ্ঞতাৰ সময়ত ঘটা কেইবাটাও ঘটনাৰ কথাও উল্লেখ কৰে। তেওঁ ঘৰৰ পৰা ওলাই গৈ এখন ৰে’ল ষ্টেচনত বহি মানুহৰ পৰা সহায় বিচাৰিছিল। সেই সময়ত আৰক্ষীৰ লোকসকলে তেওঁক সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে লক্ষ্য কৰি আছিল বুলি তেওঁ কয়।ইয়াৰ মাজতে এগৰাকী মহিলাই তেওঁক পাকঘৰত ব্যৱহাৰ কৰা কেইপদমান সামগ্ৰী আগবঢ়াইছিল। শ্বাহে সেই সামগ্ৰীসমূহ এগৰাকী আৰক্ষী বিষয়াৰ হাতত জমা দিয়ে।
পিছত সন্ধিয়া তেওঁ পুনৰ সেই একেখিনি সামগ্ৰী পৰাগ শ্বাহ হিচাপে গৈ সংগ্ৰহ কৰে।তেওঁৰ মতে, এই ঘটনাটোৱে তেওঁক উপলব্ধি কৰাইছিল যে কোনো ব্যক্তিৰ ধন-সম্পত্তি বা সামাজিক পৰিচয়ৰ বিষয়ে একো নজনাকৈ মানুহে সেই ব্যক্তিৰ প্ৰতি কেনে আচৰণ কৰে, সেয়া সম্পূৰ্ণ পৃথক হ’ব পাৰে।‘কোনোৱে গালি দিলে, কোনোৱে আওকাণ কৰিলে, আন কোনোৱে সহায় কৰিলে’বিজেপিৰ বিধায়কগৰাকীয়ে কয় যে তেওঁ ভিক্ষা বিচৰাৰ সময়ত মানুহৰ প্ৰতিক্ৰিয়া একে নাছিল। কোনো কোনোৱে তেওঁক গালি দিছিল, কোনো কোনোৱে তেওঁক সম্পূৰ্ণৰূপে আওকাণ কৰিছিল আৰু আন কিছুমানে তেওঁৰ পৰিচয় বা পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে একো নজনাকৈয়ে সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল।শ্বাহে কয়, ‘‘কোনোৱে মোক গালি দিছিল। কোনোৱে আওকাণ কৰিছিল। আনহাতে, কিছুমানে মোৰ বিষয়ে একো নজনাকৈয়ে সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল।’’তেওঁৰ মতে, ধন, পদ আৰু সামাজিক পৰিচয়ৰ বাবে লাভ কৰা সন্মান চিৰস্থায়ী নহয়। ইয়াৰ বিপৰীতে মানৱতা আৰু আনৰ প্ৰতি থকা সহানুভূতিৰ জৰিয়তে অৰ্জন কৰা সন্মান অধিক স্থায়ী।শ্বাহে কয় যে মানুহে সাধাৰণতে আন এজন ব্যক্তিক তেওঁৰ আৰ্থিক অৱস্থা, সামাজিক স্থান আৰু সুনামৰ ভিত্তিত বিচাৰ কৰে।
ব্যস্ততাপূৰ্ণ দৈনন্দিন জীৱনত মানুহে মানুহ হিচাপে নিজৰ মৌলিক দায়িত্ব আৰু মূল্যবোধৰ কথাও কেতিয়াবা পাহৰি যায়।তেওঁ কয়, ‘‘ব্যস্ততাপূৰ্ণ জীৱনত আমি মানুহ হিচাপে প্ৰকৃততে কি বুজায়, সেই কথা পাহৰি যাওঁ। আমি প্ৰায়ে মানুহক তেওঁৰ ধন-সম্পত্তি, পদ আৰু সুনামৰ ভিত্তিত বিচাৰ কৰোঁ।’’এই অভিজ্ঞতাৰ পাছত মুম্বাইবাসীৰ মানৱীয়তাকো প্ৰশংসা কৰে শ্বাহে। তেওঁৰ মতে, বহু লোকে তেওঁ কোন বা তেওঁৰ সামাজিক পৰিচয় কি সেই বিষয়ে একো নজনাকৈয়ে সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল।তেওঁ কয়, ‘‘মুম্বাইবাসীয়ে মোৰ হৃদয় জয় কৰিলে। বহু মানুহে মোক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল। সহায় বিচৰা ব্যক্তিজন কোন, সেই বিষয়ে একো নজনাকৈয়েই কিছুমানে সহায় কৰিছিল।’’শ্বাহৰ মতে, এনে সহায়েই প্ৰকৃত মানৱতাৰ পৰিচয় বহন কৰে, কিয়নো তাত ব্যক্তিগত লাভ বা বিনিময়ৰ কোনো আশা নাথাকে। তেওঁৰ মতে, মুম্বাই কেৱল সপোন আৰু সুযোগৰ নগৰী হিচাপেই পৰিচিত নহয়, ইয়াৰ মানুহৰ মাজত থকা সহানুভূতিও ইয়াৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিচয়।
তেওঁ কয়, ‘‘প্ৰকৃত মানৱতা তেতিয়াই প্ৰকাশ পায়, যেতিয়া কোনোবাই কোনো স্বাৰ্থ নোহোৱাকৈ আৰু বিনিময়ত একো আশা নকৰাকৈ আনক সহায় কৰে।’’বিধায়কগৰাকীয়ে কয় যে এই চাৰি ঘণ্টাৰ অভিজ্ঞতা তেওঁৰ জীৱনৰ এক স্মৰণীয় অধ্যায় হৈ থাকিব। ভিক্ষাৰীৰ ৰূপত কটোৱা সময়খিনিয়ে তেওঁক ধন-সম্পত্তি, পৰিচয় বা সামাজিক মৰ্যাদাৰ বিষয়ে একো নজনাকৈয়ে মানুহে আন এজন ব্যক্তিক কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰে, সেই কথা ওচৰৰ পৰা বুজিবলৈ সুযোগ দিলে।তেওঁৰ মতে, এই চাৰি ঘণ্টাৰ অভিজ্ঞতাই মানুহে সহায় বিচৰা লোকসকলৰ প্ৰতি কেনে আচৰণ কৰে সেই বিষয়ে তেওঁৰ ধাৰণা সলনি কৰিলে। এজন ব্যক্তিৰ মূল্য কেৱল ধন, ক্ষমতা বা সামাজিক মৰ্যাদাৰে নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱাৰি—মানৱতা, সহানুভূতি আৰু আনৰ প্ৰতি থকা যত্নইহে মানুহৰ প্ৰকৃত মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰে।
