” হাতৰ মুঠিত এমুঠি সোণোৱালী আখৰ !
লিখোঁ যদি তাৰেই
নৱবৰ্ষৰ শুভ ওলগ তোমালে’ ” –
‘দৈনন্দিন বাৰ্তা’ জৰিয়তে সদৌটিলৈ ৰাইজলৈ যাছিলোঁ নৱবৰ্ষৰ ওলগ আৰু আন্তৰিক শুভকামনা।
উদযাপনৰ এই আবেগিক মুহূৰ্ত হওক নতুন বছৰৰ অনাবিল আনন্দ উল্লাসৰ আকৰ। ইতিহাসে সাক্ষী কৰা ইতিবাচক চিন্তা চেতনাৰে ভৰি পৰক সকলোৰে মন আৰু মগজু। উদ্ৰেক হওক নৱ বাসনাৰ সম্বিত সাধনা। শান্তি সম্প্ৰীতি হওক সংকল্পৰ চিৰন্তন উন্মেষ। উদযাপনৰ এই নৱজাগৰণত ‘দৈনন্দিন বাৰ্তা’ হওক প্ৰগতিৰ গতি খেদা ৰাশি ৰাশি জোনাকৰ অবিৰত যাত্ৰা কিম্বা সৃষ্টিশীলতাৰ সাৱলীল কৰ্ত্তা ; পালন কৰক নৱ প্ৰজন্মৰ প্ৰতিভা বিকাশ কিম্বা দিক নিৰ্ণায়কৰ ভূমিকা। হয়,’দৈনন্দিন বাৰ্তা’ কাকতখনে ইয়াৰ জন্মলগ্নৰে পৰা বস্তুনিষ্ঠ,সত্য আৰু নিৰপেক্ষ সাংবাদিকতাৰ সমান্তৰালকৈ ক্ৰীড়া,সাহিত্য, সংস্কৃতিৰ পথাৰত সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ যি এক ভূমিকা পালন কৰি অহা আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছে সি নিশ্চয়কৈ অতিশয় প্ৰশংসনীয় আৰু গ্রহণযোগ্য। নৱবৰ্ষৰ এই শুভ মুহূৰ্তত আমি পাঠক সমাজ তথা সুধীবৃন্দয়ো নৱপ্ৰজন্মৰ স’তে হাতে হাত ধৰি সংকল্পবদ্ধ হ’ব লাগিব এক শৃংখল জীৱন যাপনৰ সমান্তৰালকৈ অগ্ৰসৰ হ’ব লাগিব উদযাপনৰ নিৰ্মল কাঠামো গঠনৰ এক পৰিমণ্ডল। এই আপাহতে ‘দৈনন্দিন বাৰ্তা’ৰ নিয়মীয়া শিতান ‘অতিথিৰ কলম’ত সময়ে সময়ে প্ৰকাশ পোৱা এই প্ৰতিবেদকৰ দুই এক লেখাৰ কিয়দাংশৰ উদ্ধৃতিৰে নৱবৰ্ষৰ এই শুভমুহূৰ্তত শুভকামনাৰ সৈতে পুনৰাবৃত্তিৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰিলোঁ। জীৱন মূলতঃ এক উদযাপন আৰু অভিজ্ঞতা। যুক্তি তৰ্ক গল্পই দিয়ে জীৱনৰ অৰ্থ। যুক্তিহীন জীৱন,বিতৰ্ক অথবা ইয়াৰ পৰা উদ্বুদ্ধ গল্পই আনে হতাশা।জীৱনৰ অপূৰ্ণতা ; অযথা অলসতা । পূৰ্ণতা প্ৰাপ্তিৰ বাবে লাগিব একাগ্ৰতা,পৰ্যাপ্ত অধ্যয়ন,অন্তৰংগ সময়ৰ সংগসুখ, ভ্ৰমণ আৰু অনুধাৱন। ইয়ে সম্ভৱতঃ জীৱন আহৰণৰ অন্যতম চাবি-কাঠী।
তদুপৰি,সামাজিক ৰীতি-নীতি, সামগ্ৰিক চিন্তা-চেতনা, ধৰ্ম,বিশ্বাস, সংগীত,শিল্পকলা প্ৰভৃতি জীৱন প্ৰণালীয়ে ঠাৱৰ কৰে এটা জাতিৰ অতীত, বৰ্তমানৰ উপৰিও ভৱিষ্যতৰ ৰূপৰেখা।মানৱীয় বৈশিষ্টৰ সামগ্ৰিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ লক্ষ্যই হৈছে সংস্কৃতি।ইয়াৰ অন্তৰ্গত বিচাৰ্য বিষয় বস্তুৱেই হৈছে মূলতঃ বিশ্বাস,শিল্প,ঐতিহ্য,জাতিটোৰ নৈতিকতা,আইন,ৰাজনীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ তথা সম্ভাৱ্য সামৰ্থ্য কিম্বা অভ্যাস প্ৰভৃতি।
ধৰ্ম হৈছে মূলতঃ সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ জন্মদাতা। ধৰ্ম বিশ্বাসে মানুহৰ উশৃংখল জীৱনযাত্ৰাক নেওচা দি একোটা নিৰ্দিষ্ট জীৱনশৈলীৰ জৰিয়তে শান্তিপূৰ্ণ সহাৱস্থান আৰু উদযাপনৰ দিশে উত্তৰণ ঘটোৱায়। ধৰ্ম সমাজ গঢ়াৰ নিৰ্ঘাত বাটকটীয়া। ই এক বিশ্বাস আৰু বিশ্বাসৰ ৰহঘৰাত উন্মোচিত হোৱা শান্তি সম্প্ৰীতিৰ নিৰ্মল অনুভূতি। ধৰ্ম হৃদয়ত প্রোথিত ঈশ্বৰ বিশ্বাসৰ বহিৰ্প্ৰকাশ। অন্যহাতে, এই ঈশ্বৰ আকৌ কোনো এটা বিশেষ ধৰ্মাৱলম্বীৰ নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিভূ নহয়; বৰং এক বিশ্বাসৰ আবেগিক আধাৰ। ঘৃণা বিবৰ্জিত অধ্যাত্মিকতাবাদৰ অদেখা মন্ত্ৰ। সকলো ধৰ্মৰ প্ৰতি পাৰস্পৰিক শ্ৰদ্ধা আৰু সন্মানৰ নমুনা। প্ৰেম তথা সংস্কাৰৰ আকৰ। এই প্ৰেম কেৱল মানৱ প্ৰেমত সীমাবদ্ধ নহয় ; বৰং বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰ সমস্ত জীৱজগত আৰু নিৰ্জীৱ সম্পদৰাজিৰ প্ৰতি প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰা প্ৰেম আৰু সদ্ভাৱ। মুঠ কথাত : ধৰ্ম হ’ল সৰ্বজন সমাদৃত এক সংস্কাৰ। এই সংস্কাৰেই সুচল কৰে বিশ্ব দৰবাৰৰ দিশে আমাৰ উত্তৰণ। ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজন উদযাপনৰ। জীৱন প্ৰণালীয়ে ঠাৱৰ কৰে এটা জাতিৰ অতীত, বৰ্তমানৰ উপৰিও ভৱিষ্যতৰ ৰূপৰেখা।মানৱীয় বৈশিষ্টৰ সামগ্ৰিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ লক্ষ্যই হৈছে সংস্কৃতি।ইয়াৰ অন্তৰ্গত বিচাৰ্য বিষয় বস্তুৱেই হৈছে মূলতঃ বিশ্বাস,শিল্প,ঐতিহ্য,জাতিটোৰ নৈতিকতা,আইন,ৰাজনীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ তথা সম্ভাৱ্য সামৰ্থ্য কিম্বা অভ্যাস প্ৰভৃতি।যি সমাজ একোখনৰ পৰম্পৰাগত আচাৰ-আচৰণ,ৰীতি-নীতি,বিশ্বাস,সংগীত,নৃত্য,সাহিত্য,আইন,ধৰ্মীয় ৰীতিনীতি,শিক্ষা-দীক্ষা আদিৰ মাধ্যমত সমাজখনৰ যি অভিব্যক্তি কিম্বা ধাৰণা প্ৰকাশ পায় সেয়ে হৈছে সংস্কৃতি আৰু তাক যথাযথ ভাৱে ৰক্ষা কৰিব পৰাটোৱেই হৈছে নৱ প্ৰজন্মৰ অন্যতম কৰণীয় দায়িত্ব। সংস্কৃতিক সচৰাচৰ দুটা ভাগত বিভক্ত।প্ৰথমতে দৈনন্দিন জীৱন যাপনৰ আহিলা কিম্বা ব্যৱস্থাপনা আৰু দ্বিতীয়তে-বাস্তৱিক আৰু বস্তুগত উপকৰণ সমূহ। সংস্কৃতি হৈছে সমাজবদ্ধভাৱে তিষ্ঠি থকাৰ অন্যতম কৌশল আৰু মানৱ জাতিয়েই যিহেতু একমাত্ৰ সংস্কৃতিবান জীৱ,এতেকে এই কৌশল সমূহ ভৌগোলিক,সামাজিক জৈৱিকসহ নানান বৈশিষ্টৰ ওপৰত প্ৰধানতঃ নিৰ্ভৰশীল।
দৈনন্দিন আৰু নিত্য প্ৰয়োজনীয় ভাত-কাপোৰ, ঘৰ-মাটি গাড়ী আদিতেই জীৱনটোক সীমাবদ্ধ ৰাখিলে হয়তো আধৰুৱা হৈ ৰ’ব জীৱন সম্পৰ্কীয় আমাৰ ধাৰণা। চিন্তা-চেতনা। জীৱনৰে সংযুক্ত কৰিব পাৰিব লাগিব উদযাপন। উদযাপনো আকৌ কেৱল আনন্দ উৎসৱ কিম্বা আমোদ-প্ৰমোদেই নহয় ;বৰং জীৱনৰ সঠিক উদযাপনে সামগ্ৰিকভাৱে সমাজলৈ কঢ়িয়াই আনে সৃষ্টি, প্ৰগতি,সত্য প্ৰভৃতি সুন্দৰ সংমিশ্ৰিত সামাজিক বাতাবৰণ। ইয়াৰ দায়িত্বও ন্যস্ত থাকে নৱ প্ৰজন্মৰ হাতত। উদযাপন মূলতঃ সাহিত্য,সংগীত,চাৰুকলা,চিত্ৰকলা,বোলছবি,ক্ৰীড়া ,দৰ্শন,স্থাপত্য,সংস্কৃতি,বিজ্ঞান,প্ৰযুক্তি বিদ্যা প্ৰভৃতি মানৱীয় উৎকৰ্ষ সাধনৰ দিশ (Persuit For Human Excellence ) সমূহেই প্ৰধান হিচাবে বিবেচিত। কিন্তু মনকৰিবলগীয়া কথাটো হ’ল, এই দিশ সমূহৰ প্ৰয়োগ আৰু ইপ্সিত আকাংক্ষাত উপনীত হব পৰাটোহে হব যথাৰ্থতা। দুৰ্বাৰ ইচ্ছাশক্তি, আৰু প্ৰতিভাৰ বলত এক ব্যতিক্ৰমী পৰিবেশ সূচনাৰে মানৱীয় প্ৰমূল্যবোধৰ এই দিশ সমূহৰ উৎকৰ্ষৰ নিৰন্তৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত থাকে, আছে আৰু থাকিবও। উপৰ্যুপৰি অনুশীলন,সাধনা আৰু নিয়মানুৱৰ্তীতাৰ কচৰতৰে উৎকৰ্ষ সাধনৰ সৰ্বোচ্চ শিখৰত অৱস্থান সম্ভৱ কৰি তুলিব পাৰে।প্ৰয়োজন হব সমাজৰ সামগ্ৰিক কাৰ্যসূচী আৰু যৌথ প্ৰচেষ্টা।ইয়াৰ দ্বাৰাই গঢ় লৈ উঠিব পাৰে এক সাংস্কৃতিক বাতাবৰণ। আমাৰ পূৰ্বপুৰুষ সকলৰ প্ৰচলিত আৰু পৰম্পৰাগত ৰীতি নীতি আৰু চিন্তা-চেতনাৰ পৰাই আমি আহৰণ কৰোঁ সংস্কৃতি যদিও সময়ৰ গতিশীলতা,সামাজিক বাতাবৰণ,সময় বিৱৰ্তনৰ লগত ৰাজনৈতিক চিন্তাধাৰাৰ সংযোজন আৰু সমসাময়িক কেতবোৰ সংস্কৃতিয়েও প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে আমাৰ সংস্কৃতিক, যি প্ৰগতি আৰু উত্তৰণৰ দিশে ধাৱমান কৰিব পাৰে জাতিটোক। তদুপৰি বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ কৃষ্টি কিম্বা লোক-সাংস্কৃতিক সংমিশ্ৰণেও মহীয়ান কৰিব পাৰে আমাৰ চেতনা,আমাৰ সাংস্কৃতিক ধাৰা।সমাজৰ দায়িত্বশীল সদস্যৰূপে অৰ্জন কৰা বিভিন্ন আচৰণ,যোগ্যতা,জ্ঞান, বিশ্বাস , শিল্পকলা, আইন,প্ৰথা আদিৰ যৌগিক সমন্বয়ত গঢ় লৈ উঠা নীতি নিষ্ঠাই সৰ্বজন স্বীকৃত সংস্কৃতিৰূপে বিবেচিত হৈ আহিছে। ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজন গণতান্ত্ৰিক চেতনাবোধ আৰু স্বাধীনতাৰ।প্ৰয়োজন জীৱন আৰু জীৱিকা সংপৃক্ত প্ৰাৰদৰ্শিতা আৰু আদৰ্শগত সংগ্ৰামৰ।
কথাবোৰ সময়ৰ সতে দায়িত্ব সহকাৰে অনুধাৱন কৰিব পাৰিলে সমাজ যে সুন্দৰ হবই সি ধুৰূপ।
সি যেইকি নহওক,২০২৪ বৰ্ষৰ আৰম্ভণিৰ এই শুভক্ষণত আমাৰ সংকল্প হওক ;
” স্বদেশ স্বাভিমান
মোৰ গান মোৰ প্ৰাণ”।
অন্যত্র,
দুখঃ মোৰ
সুখৰ ৰাতিৰ আদিপাঠ।
