ব্যায়ামৰ পিছত, অত্যধিক গৰমত বা বেছি নিমখীয়া কিবা এটা খোৱাৰ পিছত পিয়াহ অনুভৱ কৰাটো একেবাৰে স্বাভাৱিক। কিন্তু পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ পানী খোৱাৰ পিছতো যদি দিনটো পিয়াহ অনুভৱ কৰি থাকে তেন্তে আপোনাৰ শৰীৰে আপোনাক অসুস্থতাৰ ইংগিত দিছে।
চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত অত্যধিক পিয়াহৰ এই অৱস্থাটোক ‘পলিডিপচিয়া’ বুলি কোৱা হয়। সহজ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল সকলো সময়তে অস্বাভাৱিকভাৱে পিয়াহ অনুভৱ কৰা বা সাধাৰণতকৈ বহু বেছি পানী খোৱাৰ প্ৰয়োজন হোৱা।
প্ৰচুৰ পৰিমাণে লগা পানীৰ পিয়াহ কেতিয়াবা কোনো অন্তৰ্নিহিত স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাৰ লক্ষণ হ’ব পাৰে। এনে পৰিস্থিতিত প্ৰায়ে চিকিৎসকে প্ৰথমে ডায়েবেটিছ পৰীক্ষা কৰে। যেতিয়া তেজত চেনিৰ মাত্ৰা অতি বেছি বৃদ্ধি পায় তেতিয়া শৰীৰে এই অতিৰিক্ত চেনি প্ৰস্ৰাৱৰ জৰিয়তে বাহিৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। ইয়াৰ ফলত সঘনাই প্ৰস্ৰাৱ হয়, যাৰ ফলত পিয়াহ লাগে আৰু ৰোগীয়ে অহৰহ পিয়াহ অনুভৱ কৰে।
সঘনাই প্ৰস্ৰাৱ কৰা, অহৰহ ভাগৰুৱা, দৃষ্টিশক্তি অস্পষ্ট, কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ দ্ৰুত ওজন কমি যোৱা, আন কাৰণো থাকিব পাৰে। ৰোগৰ উপৰিও আন আন কাৰকে পিয়াহৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি কৰিব পাৰে, যেনে-
কিছুমান বিশেষ ঔষধ, অত্যধিক শুকান বতৰ, অত্যধিক কেফেইন সেৱন, মানসিক চাপ বা উদ্বেগ, কিছুমান ক্ষেত্ৰত মানুহে প্ৰকৃত পানীলগাত নহয়, বৰঞ্চ মুখ শুকান হোৱাৰ ফলতহে ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। মুখ শুকান হোৱাৰ অৰ্থ হ’ল লালা উৎপাদন কমি যোৱা, যাৰ ফলত অহৰহ পানীৰ প্ৰয়োজন হোৱাৰ অনুভৱ হয়।
মানুহে প্ৰায়ে ধৰি লয় যে কেৱল অধিক পানী খালেই এই সমস্যাৰ সমাধান হ’ব, কিন্তু আপুনি নিশ্চিতভাৱে চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে যদিহে আপোনাৰ বেছি পিয়াহ লাগে।
