Tamilnadu Train Accident: দেশত পুনৰ ৰে’ল দুৰ্ঘটনা। চেন্নাইৰ সমীপত শুকুৰবাৰে নিশা মহীছুৰু-দৰভংগা বাগমতী এক্সপ্ৰেছ (ট্ৰেইন নং ১২৫৭৮) আৰু এখন বস্তু কঢ়িওৱা ৰে’লৰ খুন্দাত ১৯ জন যাত্ৰী আহত হয়। নিশা প্ৰায় ৮:৩০ বজাত সংঘটিত হয় এই সংঘৰ্ষ। চেন্নাই-গুদুৰ অংশৰ কাভাৰাইপেট্টাই ৰে’লৱে ষ্টেচনত ১২টা ডবা ৰে’লপথৰ পৰা আঁতৰি যায়। ৰে’ল কৰ্তৃপক্ষই এই সন্দৰ্ভত উচ্চ পৰ্যায়ৰ তদন্তৰ নিৰ্দেশ দিছে আৰু দুৰ্ঘটনাস্থলীত ট্ৰেক পুনৰুদ্ধাৰৰ কাম দ্ৰুতগতিত আগবাঢ়িছে বুলি কয়।

বিষয়াসকলৰ মতে, তদন্ত অব্যাহত আছে। দক্ষিণ ৰে’লৱেৰ জেনেৰেল মেনেজাৰ আৰ এন সিঙে কয়, ৰে’লখন কাভাৰাইপেট্টাই ষ্টেচনত ৰোৱাৰ কথা নাছিল আৰু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ৰে’লখন পাৰ হৈ য়োৱাৰ কথা আছিল।

চেন্নাইৰ পৰা ৰাওনা হোৱাৰ পিছত সংকেত অনুসৰণ কৰে মহীচুৰু-দৰভংগা এক্সপ্ৰেছৰ চালকে। কিন্তু মূল ট্ৰেকৰ পৰিৱৰ্তে ঘণ্টাত ৭৫ কিলোমিটাৰ বেগত চলি থকা ৰে’লখন ভুলৱশতঃ লুপ লাইনলৈ সলনি হোৱাৰ ফলত মাল ট্ৰেইনখনৰ সৈতে সংঘৰ্ষ হয়।

“ইয়াত (কাভাৰাপেট্টাই ষ্টেচন) ৰৈ যোৱাৰ কথা নাছিল), গতিকে ইয়াৰ মাজেৰে পাৰ হ’ব লাগিছিল। চেন্নাইৰ পৰা ওলাই অহাৰ পিছত এই ৰে’লখনৰ বাবে গ্ৰীণ চিগনেল দিয়া হৈছিল। চালকে চিগনেলবোৰ শুদ্ধকৈ অনুসৰণ কৰিছিল, কিন্তু ট্ৰেইনখনে মেইন লাইন ল’ব লাগিছিল।” তাৰ পৰিৱৰ্তে ই চুইচত লুপ লাইন লৈছিল, য’ত ভুল হল। ‘

যাত্ৰীবাহী ৰে’লখনে পাছফালৰ পৰা মালবাহী ট্ৰেইনখনত খুন্দা মৰাৰ ফলত ১২টা ডবা ৰে’লপথৰ পৰা ওলাই পেৰ।

আন এজন বিষয়াই জনোৱা মতে, কাভাৰাপেট্টাই ষ্টেচনত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত ৰে’লখনে গধুৰ জোকাৰণিৰ সন্মুখীন হয় আৰু চিগনেলে ইংগিত দিয়াৰ দৰে মূল লাইনেৰে নগৈ লুপ লাইনত থিয় হৈ থকা মালবাহী গাড়ীখনত খুন্দা মাৰে।

যোৱা নিশা কাৱৰাইপেট্টাইত সংঘটিত দুৰ্ঘটনাত পতিত হোৱা দৰভংগা বাগমতী এক্সপ্ৰেছৰ যাত্ৰীসকলে শনিবাৰে ধৰবাংগা অভিমুখে এখন বিশেষ ৰে’লত উঠে।

মহীচুৰু-দৰভঙা বাগমতী এক্সপ্ৰেছ দুৰ্ঘটনাৰ পিছতে ৰে’ল সেৱা ব্যাহত হৈ পৰে। এই কাণ্ডই সমগ্ৰ অংশটোত ৰে’লৰ চলাচলত প্ৰভাৱ পেলাইছিল, যাৰ ফলত দুখন ৰে’ল বাতিল কৰা হয় আৰু আন ছখনতকৈও অধিক ৰে’ল ডাইভাৰচন কৰা হয়। বাতিল কৰা ৰে’ল দুখনঃ (ট্ৰেইন নং-১২০৭৭) ড° এম জি আৰ চেন্নাই চেণ্ট্ৰেল-বিজয়াৱাদা জন শতাব্দী এক্সপ্ৰেছ, (ট্ৰেইন নং-১২০৭৮) বিজয়াৱাদা-ড° এম জি আৰ চেন্নাই চেণ্ট্ৰেল জন শতাব্দী এক্সপ্ৰেছ।

শুকুৰবাৰে গভীৰ নিশা চেন্নাইৰ চৰকাৰী ষ্টেনলি মেডিকেল কলেজ হাস্পতালত তামিলনাডুৰ উপ-মুখ্যমন্ত্ৰী উধয়ানিধি ষ্টেলিনে মহীছুৰু-দৰভংগা এক্সপ্ৰেছ ৰে’লৰ সংঘৰ্ষত আহত যাত্ৰীসকলক সাক্ষাৎ কৰে।

১২ অক্টোৱৰ, গুৱাহাচীঃ Srimanta Shankardev ।

” জয় গুৰু শংকৰ সৰ্ব গুণাকৰ
যাকেৰি নাহিকে উপাম
তোহাৰি চৰণকো ৰেণু শতকোটি
বাৰেক কৰোহো প্ৰণাম।।”
বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তক তথা অসমীয়া সাহিত্য, সংস্কৃতিৰ এক প্ৰোজ্জ্বল জ্যোতিষ্ক শংকৰদেৱ গুৰুজনাৰ আৰ্ৱিভাৱ হয় ১৪৪৯ চনত বৰদোৱাত (নগাঁও জিলা)। আৰু তিৰোভাৱ হয় ১৫৬৮ চনত মধুপুৰ সত্ৰ, ভেলাদংগা (কোচবিহাৰ)।
তেৰাৰ জন্ম সম্পৰ্কে ভিন্ন মতো পোৱা যায়।
“বাঁহী” কাকতত প্ৰকাশ হোৱানুসৰি গুৰুচৰিত পুথিত আছে যে ১৩২১ শকৰ কাতিৰ সংক্ৰান্তিৰ অমাৱস্যা তিথিত বৃহস্পতি বাৰে মাজনিশা গুৰুজনাৰ জন্ম হয়। কোনো কোনোৰ মতে আকৌ ১৩৭১ শকৰ আহিন মাহৰ পাঁচদিন যোৱাত শুক্লা দশমী তিথিত শুক্ৰবাৰে নিশা তেখেতৰ জন্ম হৈছিল। সন্তৰাম দৈৱগ্যৰ নিৰ্ণয় মতে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ ধনু ৰাশি, দেৱ গণ ,ৰোহিণী নক্ষত্ৰ আৰু মাহেন্দ্ৰ যোগত জন্ম হৈছিল।
তেওঁৰ প্ৰকাশ্য নাম শঙ্কৰ, গুপ্ত নাম গঙ্গাধৰ। দৈত্যাৰি ঠাকুৰৰ পুথিত উল্লেখ আছে যে…
“শঙ্কৰৰ বৰত পুত্ৰক লভিলন্ত।
এতেকে শঙ্কৰবৰ নামক থৈলন্ত
গুপ্তনাম তাৰ থৈলন্ত গঙ্গাধৰ।।”

তেৰাৰ দহটা নাম- শঙ্কৰ, গঙ্গাধৰ, মহাপুৰুষ, ডেকাগিৰি, অধিকাৰী, সন্ত, মহন্ত, আতা, গোমস্তা, জগন্নাথ। শংকৰদেৱ গুৰুজনাক ডেকাগিৰি বুলিও মতা হৈছিল। তেৰাৰ পিতৃ আছিল শিৰোমণি কুসুম্বৰ ভূঞা আৰু মাতৃ সত্যসন্ধা আই। পিতৃ মাতৃৰ বিয়োগৰ পিছত বুঢ়ীমাক খেৰসূতীয়ে তেৰাক তুলি তালি ডাঙৰ দীঘল কৰে। শংকৰদেৱৰ দুগৰাকী পত্নী আছিল সূৰ্যৱতী আৰু কালিন্দী আই। প্ৰথম গৰাকী পত্নীৰ ফালৰ পৰা তেখেতৰ এগৰাকী কন্যা সন্তানে জন্ম গ্ৰহণ কৰে নাম মনু। মনুৱে জন্ম হোৱাৰ পিছতেই মাতৃৰ বিয়োগ হয়। সূৰ্যৱতীৰ বিয়োগত গুৰুজনা বৰ মৰ্মাহত হৈছিল। পত্নীক হেৰুৱাৰ পিছত তেৰাই তীৰ্থ ভ্ৰমণলৈ যায়। তেখেতে দুবাৰ তীৰ্থ ভ্ৰমণলৈ গৈছিল। প্ৰথম বাৰৰ ভ্ৰমণকাল ১২ বছৰ আছিল। তাৰ পৰা উভতি আহি বুঢ়ীমাক খেৰসূতীৰ আগ্ৰহতেই কালিন্দী আইক বিয়া কৰাব লগা হয়। সেই সময়ত গুৰুজনাৰ বুঢ়ীমাকে টান নৰিয়াত পৰিছিল। বংশ ৰক্ষাৰ্থে সকলোৱে শংকৰদেৱক বিয়াত বহিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। শংকৰদেৱে বাল্যকালত লগ সমনীয়াৰ লগত বহু ডাঙৰলৈ ধিতিঙালি কৰি ফুৰিছিল। যেতিয়া তেৰাই লৰি-ঢাপৰি ফুৰিব পৰা হৈছিল , গোটেই দিনটো লগৰীয়াৰ সৈতে ৰং-ধেমালি কৰাৰ বাহিৰে অন্য একো কাম নাছিল। কেতিয়াবা ঘিলা, কেতিয়াবা কোটোৰা, কেতিয়াবা ভটা খেলিছিল আৰু কেতিয়াবা‍ বিৰিণা বনৰ মাজত সোমাই লুকা-ভাকু কুক-ভা খেলিছিল। সেইবাবে খঙতে বুঢ়ীমাক খেৰসূতীয়ে তেৰাৰ ভৱিষ্যত জীৱনৰ মংগলাৰ্থে ১২ বছৰ বয়সত শিক্ষা জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ বাবে গুৰু মাধৱ কন্দলিৰ শৰণাপন্ন হয় আৰু শংকৰদেৱে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে মাধৱ কন্দলিৰ টোলত। শংকৰদেৱৰ সৰু কালত কিছুমান অলৌকিক ঘটনা ঘটিছিল। এদিন শংকৰদেৱে শয্যাত শুই থাকোঁতে চকৰি-ফেটীসাপ এটাই ফনা তুলি তেৰাৰ মূৰৰ ওপৰত ছাতিৰ দৰে ছাঁ দি আছিল।

তাকে দেখি ধাইমাকে দৌৰি গৈ বুঢ়ীমাক খেৰসূতিক কোৱাত তেওঁ আহি শংকৰক সাৱটি ধৰিছিল। তাৰ পিছত সাপডাল গুছি গৈছিল। শংকৰে ষাঁড় গৰুৰ শিঙত ধৰি বগৰাই দিছিল। ভাদ মহীয়া ভৰা লুইত সাঁতুৰি ইপাৰ সিপাৰ হৈছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীত বুৰ মাৰি পানীৰ তলত বহুত সময় ধৰি আছিল। পানীৰ তলৰ পৰা শংকৰদেৱে বহু পৰলৈকে নোলোৱা দেখি লগৰীয়াবিলাকে কান্দিবলৈ ধৰাত তেওঁ পানীৰ পৰা ওলাই আহিছিল। আকৌ এদিন তেওঁ লগৰীয়াবিলাকৰ সৈতে বনলৈ গৈ তাৰ পৰা পহু পোৱালি এটা ধৰি আনিছিল । অলপ সময় তাৰ সৈতে খেলি আকৌ তাক বনত এৰি দিছিল। অইন এদিন শংকৰে লগৰীয়া বোৰৰ সৈতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত উমলি থাকোঁতে দেখিছিল যে এটা শিহুৱে পানীত বুৰ মাৰি উজাই গৈ আছে। শংকৰে সেই শিহুটোৰ সৈতে সাঁতুৰি গৈ তাক ধৰি আনি লগৰীয়া বোৰক দেখুৱাই আকৌ পানীত এৰি দিছিল। শংকৰৰ দহবছৰ বয়স হওতে তেওঁলোকৰ ঘৰত এটা ডাঙৰ সাপ সোমাইছিল। সাপটো দেখি বুঢ়ীমাক আৰু ধাইমাক চন্দৰীৰ চুলিৰ আগে জীৱ গৈছিল। শংকৰে সাপটো নেগুৰত ধৰি একেচোঁচাই টানি নি তাক চোতাল পোৱালেগৈ আৰু মূৰৰ ওপৰলৈ তুলি ঘূৰাই ঘূৰাই দূৰলৈ দলিয়াই মাৰি পেলাইছিল। শিক্ষা গ্ৰহণৰ সময়ত বৰ্ণমালা পঢ়ি শেষ কৰিয়েই গুৰুজনাই আ কাৰ ইকাৰ নোহোৱাকৈয়ে “কৰতল কমল কমলদল নয়ন” কবিতাটি লিখি গুৰুক দেখুৱায়।
“কৰতল কমল কমল দল নয়ন ।
ভৱ দৱ দহন গহন বন শয়ন ॥
নপৰ নপৰ পৰ সতৰত গময় ।
সভয় মভয় ভয় মমহৰ সততয় ॥
খৰতৰ বৰ শৰ হত দশবদন ।
খগচৰ নগধৰ ফণধৰ শয়ন ॥
জগদঘ মপ হৰ ভৱভয় তৰণ ।
পৰপদ লয় কৰ কমলজ নয়ন ॥”
তেওঁ শংকৰৰ প্ৰতিভা দেখি তৱধ মানে। আৰু শংকৰ যে কালক্ৰমত গৈ এজন মহাজ্ঞানী পুৰুষ হ’বগৈ তাক অনুমান কৰিব পাৰিছিল। আ কাৰ ই কাৰ নোহোৱাকৈ অথচ ভগৱানৰ গুণগৰিমাৰে পুষ্ট উপৰোক্ত কবিতাটি পঢ়ি গুৰু মহেন্দ্ৰ কন্দলিয়ে শংকৰদেৱৰ অসাধাৰণ প্ৰতিভাৰ উমান পাইছিল (প্ৰায় ৫৪০ বছৰৰ পূৰ্বে ৰচিত এই কবিতাটি অসমীয়া ভাষাৰ আ কাৰ ই কাৰবিহীন একমাত্ৰ কবিতা ৰূপে সৰ্বজন সমাদৃত হৈ আছে)। এই কবিতাটি পঢ়ি উঠাৰ পিছতেই গুৰু কন্দলিয়ে শংকৰৰ নামৰ পিছত “দেৱ” নাম লগ লগাই দিয়ে। অৰ্থাৎ তেতিয়াৰ পৰা শংকৰ “শংকৰদেৱ” হৈ পৰে। গুৰুসকলে শংকৰক এবাৰ কোনো এটা পাঠ শিকাই দিলে দুবাৰ সেইপাঠ তেওঁক শিকাবলগীয়া নহৈছিল। শাস্ত্ৰবিদ্যাৰ সোৱাদ পোৱাৰ পিছত শংকৰদেৱে দিনে ৰাতিয়ে একাণপতীয়াকৈ শাস্ত্ৰ চৰ্চা আৰু শাস্ত্ৰালাপৰ বাহিৰে আন কথাত সময় ব্যতিত কৰাৰ পৰা বিৰত আছিল। শংকৰদেৱে প্ৰায় সাতবছৰ কাল গুৰুগৃহত শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰিছিল। এই শাস্ত্ৰসমূহ অধ্যয়ন কৰি, বিজ্ঞ পণ্ডিত সকলোৰে সৈতে আলোচনাত অংশ গ্ৰহণ কৰি ”বিশাৰদ” উপাধি লয়।
শিক্ষা সাং কৰি উঠি পঢ়াশালিৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি অহাৰ পিছত গুৰুজনাৰ আত্মীয়সকলে তেওঁক ভূঞা বংশৰ “শিৰোমণি ভূঞাৰ” দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিছিল। তেৰাই অতি দক্ষতাৰে শিৰোমণি ভূঞাৰ দায়িত্ব পালন কৰা দেখি আত্মীয় আৰু ৰাইজে তেওঁক “ডেকাগিৰি” উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছিল। বিদ্যা সাং কৰি তেৰাই, যোগশাস্ত্ৰ অধ্যয়নৰ লগতেই যোগাভ্যাস কৰি সেই বিদ্যাটো নিপুন হৈ পৰিছিল। আৰু কুম্ভক যোগ অভ্যাস কৰি প্ৰাণ, অপান আদি বায়ু বশ কৰি লোকক তেওঁৰ যোগৰ ক্ষমতা দেখুৱাই অবাক কৰিছিল।
মহাপুৰুষ শ্ৰী শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ একাধাৰে এগৰাকী ধৰ্ম প্ৰচাৰক, সমাজ সংগঠক, সুগায়ক, নৰ্তক, অভিনেতা, কবি, চিত্ৰকৰ আছিল। শংকৰদেৱ অসমীয়া জাতি-সাহিত্য-সংস্কৃতি নিৰ্মাতা। তেখেতে সাংস্কৃতিক প্ৰমূল্যৰে নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম অথবা একশৰণ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি অসমীয়া সমাজ-জীৱনক একত্ৰিত আৰু সংহত কৰিছিল। অসমীয়া তথা ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক জীৱনলৈ তেৰাই যি বিস্ময়কৰ অৱদান আগবঢ়াই থৈ গ’ল, তাৰ বাবে তেখেতক মহাপুৰুষ আৰু অৱতাৰী পুৰুষৰূপে আখ্যা দিয়া হয়।

মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে বাৰ বছৰ বয়সতে “কৰতল কমল কমল দল নয়ন” কবিতাৰে শাব্দিক যাত্ৰাৰ আৰম্ভ কৰি জীৱনৰ প্ৰায় শেষ বয়সত ৰচনা কৰা “ৰাম বিজয়” নাটৰ সময়লৈকে প্ৰায় এশবছৰৰো অধিক কাল সাহিত্য চৰ্চা কৰা সাহিত্যিক আমাৰ অসমতেই নহয়, সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ তথা পৃথিৱীতেই তেনে প্ৰতিভাৰ উপস্থিতি বিৰল। অসমীয়া জাতি তথা মানৱ সত্ত্বাৰ মংগলাৰ্থে তেৰাই কেৱল মানুহৰ মনত ভক্তি ভাৱৰ সঞ্চাৰ কৰি সামাজিক উত্তৰণৰ আশা কৰিয়েই সকলোৰে বোধগম্য হোৱাকৈ ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ সৃষ্টি কৰি প্ৰায়বোৰ শাস্ত্ৰ লিখি উলিয়াই গীত মাত বাদ্য ভাওনা নৃত্য-নাটিকা আদি প্ৰকাশ আৰু প্ৰচাৰ কৰিছিল।
প্ৰথমবাৰ তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰোঁতে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিভিন্ন লীলাৰ লগত সম্পৰ্কিত প্ৰায়বোৰ স্থান ভ্ৰমণ কৰি ভক্তিৰসেৰে আপ্লুত হৈ শঙ্কৰদেৱে নিজৰ চিন্তাধাৰা আৰু দৃষ্টিভংগীক বিস্তৃত আৰু গভীৰ কৰি তুলিলে। ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন ঠাইৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ মুকুতা বুটলি নিজ মাতৃভূমিত এক নতুন ধৰ্ম-সংস্কৃতিৰ বীজ ৰোপণ কৰাৰ মানসেৰে বাৰ বছৰৰ মূৰত বিস্তৃত ভ্ৰমণসূচী সামৰি সংগীসকলৰ সৈতে ১৪১৫ শকত (১৮৯৩ খ্ৰী:) নিজ গৃহলৈ ঘূৰি আহিল। শঙ্কৰদেৱে তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰাৰ সময়ত সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত ভক্তি আন্দোলনৰ ঢৌৱে ঢৌৱাই গৈছিল। তেওঁ ভক্তি আন্দোলনৰ মতবাদৰ সৰলতা আৰু কাৰ্যকাৰিতাত অতিকৈ মুগ্ধ হৈছিল।

নিজৰ ৰাজ্যৰ মানুহখিনিৰ মাজত এই সহজ-সৰল ধৰ্মীয় মতবাদ প্ৰচাৰৰ বাবে শঙ্কৰদেৱৰ মনত হাবিয়াস জন্মে। সেই সময়ত অসম ৰাজ্যখনত বিভিন্ন ধৰ্মীয় মতবাদ প্ৰচলিত আছিল। ভগৱানক উপাসনা কৰাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট পদ্ধতি নাছিল। অসংখ্য দেৱ-দেৱীৰ পূজা, বৃক্ষ পূজা, শিল পূজা, সৰ্প পূজা, ডাঙৰীয়া পূজা, প্ৰকৃতি পূজা আদি জনসাধাৰণৰ মাজত ব্যাপকভাৱে প্ৰচলিত আছিল। দেৱ-দেৱীৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে মানুহে বিগ্ৰহৰ আগত পশু বলি দিছিল। আনকি নৰবলি পৰ্য্যন্ত চলিছিল। ধৰ্মীয় আচাৰ-বিধিবোৰ সাধাৰণতে সহজ নাছিল। শঙ্কৰদেৱৰ মনত একান্ত বিশ্বাস জন্মিছিল যে ভক্তিধৰ্মই ভিন্‌ ভিন্‌ ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ মানুহবোৰক একগোট কৰিব পাৰিব বা একগোট কৰি ৰাখিব পাৰিব। সকলো লোককে এটি মাথোন ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ অধীনলৈ আনিবলৈ এই ভক্তিধৰ্মই হ’ব সৰ্বোত্তম পন্থা। এনে ব্যৱস্থাত উচ্চ-নীচ, ধনী-দুখীয়াৰ প্ৰভেদ নাথাকিব। ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত কোনো জাকজমকতা আৰু ব্যয়বহুলতা নাথাকিব। তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰা কালত লাভ কৰা অভিজ্ঞতা আৰু ঈশ্বৰ ভক্তি তত্ত্বৰ পৰম জ্ঞানেৰে সমৃদ্ধ হৈ সৰ্বসাধাৰণ মানুহখিনিৰ মাজত নামধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি মানুহক মোক্ষ লাভৰ সহজ পথৰ সন্ধান দিছিল। ভাগৱতৰ ভক্তি আৰু গীতাৰ একশৰণ একত্ৰ কৰি তেওঁ অসমত “এক শৰণ ভাগৱতী বৈষ্ণৱ নামধৰ্মৰ” খুঁটি পুতিছিল। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৰ্বময় কৰ্তা ভগৱান এজন আৰু তেৱেই হৈছে পৰমেশ্বৰ বিষ্ণু। এইজনাৰ নাম ল’লেই জগতৰ সকলো দুখ-যন্ত্ৰণাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পৰি; সেয়ে আমি এইজনা সৰ্বশক্তিমান ভগৱানৰ চৰণত শৰণ ল’ব লাগে। শঙ্কৰদেৱে প্ৰচাৰ কৰা এই ধৰ্মই হৈছে চমুকৈ একশৰণ নামধৰ্ম। ইয়াক নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম বা মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম বুলিও কোৱা হয়।

শঙ্কৰদেৱে প্ৰচাৰ কৰা এই ধৰ্মৰ মূল আধাৰ হ’ল ”দ্বাদশ স্কন্ধ ভাগৱত” গ্ৰন্থ। এই ধৰ্মমতত ক্ৰিয়াকাণ্ডৰ ব্যয়বহুলতা, বলি-বিধান, যাগ-যজ্ঞ, পূজা-পাতল, মূৰ্তি-উপাসনা অদি নাই। কেৱল “একদেৱ, একসেৱ এক বিনে নাই কেৱ”। অৰ্থাৎ‌ কায়মন বাক্যে হৰিৰ নাম শ্ৰৱণ-কীৰ্তন কৰা। শংকৰদেৱে সৃষ্টিকৰ্তা ভগৱান বিষ্ণুৰ মহান গুণৰাজি জনসাধাৰণৰ মাজত প্ৰচাৰ কৰিবলৈ এক অভিনৱ নাট্যাভিনয়ৰ আয়োজন কৰিছিল। সেই নাট্যাভিনয়ক কোৱা হৈছিল চিহ্ন-যাত্ৰা (চিহ্ন=চিত্ৰ, যাত্ৰা= নাটক)। এনেদৰেই অসমত নাট্যকলাৰ জন্ম হয় গুৰুজনাৰ হাতত। গুৰুগৃহত থাকি অধ্যয়ন কৰোঁতে লাভ কৰা নাটকৰ জ্ঞান আৰু তীৰ্থভ্ৰমণ কালত লাভ কৰা অভিজ্ঞতাক ভেঁটি কৰি শংকৰদেৱে ”চিহ্ন” নামৰ নাট এখনি লিখি তাক “যাত্ৰা” হিচাবে অভিনয় কৰে। সেয়ে “চিহ্ন-যাত্ৰা”। শংকৰদেৱৰ নাট্য প্ৰতিভাৰ প্ৰথম স্বাক্ষৰ পোৱা যায় “চিহ্ন-যাত্ৰাত”। সংলাপহীন এই নাটকখনিৰ অভিনয় বৰদোৱাত চাৰিদিন সাতৰাতি হৈছিল বুলি কথিত আছে। নৃত্য-গীত আৰু চৰিত্ৰৰ সমাবেশেৰে ই ৰাইজক চমত্‌কৃত কৰিছিল। “চিহ্ন-যাত্ৰাৰ” ৰচনাকাল ১৪৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দ বুলি জনা যায়।
শ্ৰী শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ৰচনাৱলীসমূহ:
কাব্য গ্ৰন্থ : হৰিশ্চন্দ্ৰ উপাখ্যান, গজেন্দ্ৰ উপাখ্যান, অজামিল উপাখ্যান, ৰুক্মিণী হৰণ কাব্য, বলিছলন কাব্য, অমৃত মন্থন, কুৰুক্ষেত্ৰ (দশম স্কন্ধ)।
নাট: পত্নী প্ৰসাদ, কালিয় দমন, কেলিগোপাল, ৰুক্মিনী হৰণ, পাৰিজাত হৰণ, আৰু ৰাম-বিজয় নাট।
ভক্তিতত্ত্বমূলক ৰচনা: ভক্তিপ্ৰদীপ অনাদি পাতন, ভক্তি ৰত্নাকৰ আৰু নিমি-নৱ-সিদ্ধ সংবাদ।
গীত: বৰগীত, ভটিমা, তোটয়, চপয়।
অনুবাদ ৰচনা: ভাগৱত পুৰাণৰ অজামিল উপাখ্যান, অমৃত মন্থন, বলিছলন, ১০ম, ১১শ আৰু ১২শ স্কন্ধ, ৰামায়নৰ উত্তৰাকাণ্ড।
নাম প্ৰসঙ্গৰ শাস্ত্ৰ: কীৰ্তন আৰু গুণমালা।
অন্যান্য আধ্যাত্মিক কৃষ্টিমূলক উদ্ভাৱন: মৃদং, খোল, বৰ তাল (ভোৰ তাল), ডবা, নাগাৰা, ভাওনা, বৰ সবাহ আৰু নামঘৰ, সত্ৰ।
কৃষ্ণ, জয় গুৰু শংকৰ।
“শ্ৰীমন্ত শংকৰ হৰি ভকতৰ
জানা যেন কল্পতৰু
তাহান্ত বিনাই নাই নাই নাই
আমাৰ পৰম গুৰু।”

সংগীতা ডেকা

১২ অক্টোৱৰ, গুৱাহাটী: Festivals and Worship । উৎসৱ-পূজাৰ আধ্যাত্মিকতা আৰু উদ্ভট আচৰণ এতিয়া উৎসৱৰ বতৰ। মানুহৰ মন প্ৰফুল্লিত হৈ থকাৰ বতৰ। এই বতৰ বছৰত এবাৰহে আহে। এই সময়ছোৱা বা ঋতুক নামকৰণ কৰা হৈছে শৰৎ। এই শৰতৰ নিৰ্মল বতৰত প্ৰকৃতি আৰু মানুহে নিজা ধৰণে যেন এক উৎসৱ হিচাপে পালন কৰে। যিহেতু উৎসৱৰ স’তে¸ মানৱ সমাজৰ এক সম্পৰ্ক থাকে সেয়ে ভিন্‌ ভিন্‌ ঠাইত ভিন্‌ ভিন্‌ জনসমাজে নিজা নিজা বিশ্বাস আৰু পৰম্পৰাক ভিত্তি কৰি উৎসৱ উদ্‌যাপন কৰি আহিছে।

আমাৰ দেশত ৰাজ্য ভেদে বেলেগ বেলেগ সময়ত নিজা নিজা মূল উৎসৱ পালন কৰি আহিছে। এই উৎসৱসমূহৰ স’তে এক আধ্যাত্মিক দিশ জড়িত থাকে। ইয়াৰ পৰা ফালৰি কাটিলেই উৎসৱে নিজৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাই পেলায়। তদুপৰি এই উৎসৱবোৰে এখিনি জনসমষ্টিৰ চিনাকি প্ৰদান কৰে। লগতে চিনাকি দিয়ে ধৰ্মৰ দিশেৰেও। কিন্তু আধ্যাত্মিকতাৰ স’তে জড়িত এই উৎসৱবোৰৰ লগত আজিৰ তাৰিখত আধ্যাত্মিকতা যেন ‘নোহোৱা’ হৈ পৰি ব্যৱসায়লৈ পৰ্যৱসিত হৈছে অথবা একাংশ ভক্তৰ উদ্ভট আচৰণ প্ৰদৰ্শনৰ এক উৎসৱতহে পৰিণত হৈ পৰিছে।(spirituality)

আমাৰ দেশৰ প্ৰায়বোৰ ৰাজ্যতে শৰৎ কালত উদ্‌যাপিত হোৱা বিভিন্ন উৎসৱৰ ভিতৰত এটি প্ৰধান উৎসৱ হৈছে দুৰ্গোৎসৱ। অসুৰ বা দুষ্ট শক্তিৰ বধৰ বাবে দেৱতাসকলৰ দ্বাৰা সৃষ্ট দেৱী দুৰ্গাৰ আগমন আৰু প্ৰস্থানৰ এই মাজৰ সময়ছোৱাকে শাৰদীয় দুৰ্গোৎসৱ বুলি জনা যায়। এই সময়ছোৱাৰ ভিতৰত দেৱী দুৰ্গাই আগমন কৰা দিনটো হৈছে ‘মহালয়া’। তদুপৰি এই দিনটোত পৰলোকগামী অৰ্থাৎ মৃত লোকে পৰিয়ালৰ পূজা ল’বলৈ ধৰালৈ আহে বুলিও বিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আহিছে।

যিয়েই নহওক এই বিশ্বাস অনুসৰি ভক্তই আধ্যাত্মিকতাৰে পালিব লাগে যদিও এই দিনটোত যিধৰণে পালন কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে তাৰ দ্বাৰা ‘দিন’টোৰ বৈশিষ্ট্যত কালিমাহে সানিছে বুলি সৰ্বত্ৰে আলোচিত হৈছে। ‘মহালয়া’ৰ দিনটো আৰম্ভ হোৱা (নিশা বাৰ বজা)ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পুৱাৰ ভাগলৈকে হেজাৰ হেজাৰ ভক্তই বিভিন্ন স্থানত যিদৰে ডি জে বজাই উদ্দাম নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি উদ্ভট আচৰণ কৰিছে সেয়া কোনোপধ্যেই মহালয়াৰ আধ্যাত্মিকতা বুলি ক’ব নোৱাৰি।(community)

তদুপৰি যিগৰাকী দেৱী দুৰ্গাই দেৱ-দেৱতাৰ হৈ ব্ৰহ্মাই বৰ দিয়া মহিষাসুৰক বধ কৰিবলৈ শক্তি আৰু শৰীৰ লাভ কৰিছিল সেই দুৰ্গাদেৱীৰ মূৰ্তিক আদৰা আৰু বিসৰ্জনৰ বাবে যি পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে সেয়া দুৰ্লভ। বিপৰীতে বিসৰ্জনৰ দিনটো কেৱল ‘দেৱী দুৰ্গা আৰু সংগী মূৰ্তিবোৰ’ক লৈ প্ৰচণ্ড জোৰেৰে ডি জে বজাই তথাকথিত ভক্তই মদ খাই হিন্দী গীতৰ লহৰত শোভাযাত্ৰা কৰি উদ্দাম নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে তাতো নিশ্চয় কোনো আধ্যাত্মিকতা নাই। বৰং এই পদ্ধতিৰে দেৱী বিসৰ্জনৰ বাবে যোৱা ভক্তৰ নদীত সলিল সমাধি ঘটাৰ বাতৰিহে এতিয়া সুলভ হৈ পৰিছে। তদুপৰি বিসৰ্জনৰ সময়ত পথৰ মাজেৰে গাড়ীত বোজাই কৰা বৃহৎ আকাৰৰ ডি জে ৰ শব্দই হৃদৰোগীক কিমান কষ্ট দিয়ে আৰু ৰোগৰ আয়ুস বৃদ্ধি কৰে সেয়া ‘আধ্যাত্মিকতাবিহীন’ এইসকল ভক্তই কোনোদিনেই চিন্তা কৰা নাই। তদুপৰি এখন নগৰ বা চহৰত আজিৰ দিনত দুৰ্গোৎসৱৰ এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতা চলিছে।

কোনে কিমান বেছি ধন খৰছ কৰি কিমান জাকজমকতাৰে পূজা উদ্‌যাপন কৰিব পাৰি। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে এইসকল তথাকথিত ভক্তৰ কবলত পৰি দেৱী দুৰ্গা আজি গ্ল’বেলাইজেশ্যনৰ চিকাৰ হৈ পৰিছে। এনে বহু পূজা কমিটি আছে যিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটোকেই পূজাৰ বেদী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে। প্ৰশাসনে কিদৰে তেওঁলোকক ইয়াৰ বাবে ‘অনুমতি’ দিছে সেয়াও বিচাৰ্য বিষয়। এনে এখনো হয়তো পূজা কমিটি নোলাব যিয়ে এঘৰ দুখীয়া লোকক কিবা সহায় কৰিছে বা ভক্তই দান কৰা টকাৰে কিবা এটা ভাল কাম কৰিছে। আনহাতে ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী লোক সকলে আধ্যাত্মিক পৰৱ ‘মহৰম’ৰ স’তে সংগতি ৰাখি পালন কৰা এক আৱেগিক অনুষ্ঠান ‘তাজিয়া’ৰ নামতো অস্ত্ৰ লৈ বহুঠাইত ভক্তসকলে অপ্ৰীতিকৰ পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰাৰ কথাই ‘আধ্যাত্মিকতা’কেই ভেঙুচালি কৰাটো সূচায়।(autumn)

যিকি নহওক এইবোৰ কথা হয়তো আধ্যাত্মিকতাৰ শাৰীত নপৰে বাবে কোনো পূজা বা উৎসৱ উদ্‌যাপন কমিটিয়েও মন কান নিদিয়ে। যিসকল লোকে এই পূজা আয়োজনৰ বাবে লাখ লাখ টকা সাহাৰ্য দিয়ে সেইসকলে কিন্তু দেৱী দুৰ্গাৰ নামত এনেবোৰ কাম কৰিলে নিশ্চয় পুণ্য হ’ব। লগতে যিসকলে প্ৰকৃততে নিজকে দেৱী দুৰ্গাৰ ভক্ত বুলি নিজকে পৰিচয় দিব বিচাৰে তেওঁলোকে প্ৰথমে দেৱীৰ সৃষ্টিৰ কাৰণ আৰু মাহাত্ম্যৰ সম্পৰ্কে অলপ-অচৰপ অধ্যয়ন কৰক আৰু সেইমতে আচৰণ কৰক। তেহে দেৱী দুৰ্গাও প্ৰসন্ন হ’ব আৰু আধ্যাত্মিকতাও সকলোৰে অন্তৰত দৃশ্যমান হ’ব। যাৰ দ্বাৰা উৎসৱৰ আধ্যাত্মিকতা ম্লান পৰাৰ সলনি অধিক ভক্তিময় আৰু দৃষ্টিনন্দন হৈ পৰিব।

ৰতন হাজৰিকা (Ratan Hazarika)

(লেখক ৰতন হাজৰিকা এগৰাকী সাহিত্যিক তথা সাংবাদিক আৰু ‘সোনোৱাল বাৰ্তা’ৰ সম্পাদক)

১২ অক্টোৱৰ, গুৱাহাটী: Srimanta Sankardev। সৰ্বকালৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গুৰু,নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক,মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ গুৰুজনা অবিহনে অসমীয়া জাতীয় জীৱন কল্পনা কৰিব নোৱাৰি।তেনে এগৰাকী মহাপুৰুষক অসম তথা অসমীয়াই লাভ কৰাটো সৌভাগ্য তথা গৌৰৱ।নানা ঘাট প্ৰতিঘাটৰ মাজেৰে সেই সময়ৰ অশিক্ষিত সমাজখনক শিক্ষাৰ পোহৰ তুলি ,জাতি ,ধৰ্ম বৰ্ণ নিৰ্বিশেষ এক বৃহৎ অসমীয়া সমাজ ৰূপে গঢ় দিছিল।

একতাৰ এনাজৰীৰে সকলোকে একেলগে বান্ধি ৰাখিছিল,তথাপিও কিন্তু আজি ভিন ভিন।ধৰ্মৰ নামত কাজিয়া সৃস্থি।ধৰ্মৰ দৃষ্টিৰে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ গুৰুজনাক একাংশই মানি লব নোৱাৰিলেও কিন্তু শংকৰদেৱ অবিহনে অসমীয়া জাতি শূণ্য।যিগৰাকী মহাপুৰুষে কেৱল মাথো ধৰ্ম প্ৰচাৰকে নাছিল তেও আছিল একেধাৰে- কবি,নাট্যকাৰ, সাহিত্যিক,সংস্কৃতিবান,ইত্যাদি ইত্যাদি যাৰ গুণৰ তুলনা অসীম।সচাঁকৈ আজি আমাৰ মাজতেই বিভেদ সৃষ্টি হ’বলৈ লৈছে,শংকৰদেৱ গুৰুজনাই বিছাৰিছিল

,তেও এনে এখন সমাজ গঢ়ি গৈছিল য’ত হিংসা,হত্যা নহয় শান্তি সম্প্ৰিতীৰ এখন স্বচ্ছ সমাজ।তেৰাই গঢ়ি থৈ যোৱা একতাৰ এনাজৰীডাল আজি ছিন্ন বিচিন্ন হ’বলৈ ধৰিছে।গুণৰ সাগৰ মহাপুৰুষ গৰাকীৰ জন্মজয়ন্তীত তেৰালৈ শতকৌতি প্ৰণাম।

১২ অক্টোৱৰ, গুৱাহাটী: Sankardeva, religious saint : ষ্টকহম বিশ্ববিদ্যালয়, ছুইডেনৰ অধ্যাপক ড° উইলিয়াম লিয়নার্ড স্মিথে বিশ্ব সন্মিলনত কোৱা ‘বিশ্বৰ পণ্ডিতমণ্ডলীয়ে শংকৰদেৱৰ বিচিত্র ৰচনাসমূহ অধ্যয়ন কৰা উচিত। তাৰ বাবে তেৰাৰ সমগ্ৰ ৰচনাৰাজি ইংৰাজীলৈ অনুবাদ হোৱা বাঞ্ছনীয়। সমগ্ৰ বিশ্বতহে নালাগে, ভাৰতৰ ভিতৰতে এইগৰাকী মহান মনীষীৰ বিষয়ে এতিয়াও ভালদৰে প্ৰচাৰ হোৱা নাই।’ এই কথাষাৰ নিঃসন্দেহে গুৰুত্বপূর্ণ। মহাপুৰুষ শ্রীমন্ত শংকৰদেৱ সৃষ্ট ধর্ম-কর্ম সম্পর্কত যে অসমভূমিত আলোচনা হোৱাই নাই তেনেও নহয়, বৰং লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, ড° বাণীকান্ত কাকতি, ডিম্বেশ্বৰ নেওগ, ড° মহেশ্বৰ নেওগ, ড° সত্যেন্দ্র নাথ শর্মা, ড° হীৰেন গোঁহাই, সোণাৰাম চুতীয়া, ড° হৰিনাথ শৰ্মা দলৈ, ড° শিৱনাথ বর্মন, অনিল ৰায় চৌধুৰী আদি বিশিষ্ট পণ্ডিতসকলে বিভিন্ন দৃষ্টিকোণৰ পৰা শংকৰদেৱ সৃষ্ট ধর্ম-কৰ্মৰ পৰ্যালোচনা আৰু মূল্যাংকন কৰিছে।

অৱশ্যে ইয়াকেই পর্যাপ্ত বুলি সন্তুষ্টি লভিব নালাগে। শেহতীয়াভাৱে শংকৰদেৱৰ ৰচনাৰ মৌলিকতা সন্দৰ্ভত বিচাৰ-বিতৰ্কৰ উদ্ভৱ হৈছে যদিও একেষাৰে ক’ব পাৰি যে শংকৰদেৱৰ মানৱতাবাদী দর্শনক কোনো বিবেকবানেই অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে। প্ৰসংগক্রমে উল্লেখ কৰা ভাল যে ‘ব্রাহ্মণৰ চণ্ডালৰ নিবিচাৰি কূল/দাতাত চোৰত যেন দৃষ্টি এক তুল।।’ বুলি কোৱা এইজনা মহাপুৰুষে সাধাৰণ লোকৰ অন্তৰ চুব পৰা ভাষা আয়ত্ত কৰিছিল। তেৰাৰ সমসাময়িক সর্বোত্তম চিন্তাৰ স্তৰলৈ জনগণক উন্নীত কৰিব বিচাৰি যি সৃষ্টিৰ উপহাৰ তেৰাই দি থৈ গ’ল তাতেই অধ্যয়নৰ বিস্তৃতি, ভৱিষ্য-দৰ্শন, আদৰ্শ আদিৰ উমান পাব পৰি।

দুখৰ বিষয় একাংশ সামাজিকে তেৰাৰ অন্যান্য সৃষ্টি- কৰ্ম বাদ  দি একমাত্ৰ ধর্মগুৰুৰূপে, সিয়ো অত্যধিক গোড়ামিৰে, প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচাৰিছে আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে এইজনা ধর্মগুৰু, সমাজ সংস্কাৰক, বিখ্যাত কবি-সাহিত্যিকক লৈ ন ন বিতৰ্ক আৰু সন্দেহ-সংশয়ৰ সৃষ্টি হৈ আহিছে। ইয়াতে ক্ষুন্ন হৈয়েই হওক অথবা অন্য কাৰণেই হওক অন্য একাংশই কিছু টুলুঙা যুক্তিৰে শংকৰদেৱৰ ৰচনা মৌলিকতাবিহীন বুলিয়েই প্ৰতিপন্ন কৰিব খোজে। এই যুক্তি যে অসাৰ তাক বুজিবলৈ আমি ড° থানেশ্বৰ শৰ্মাই ‘পাৰিজাত হৰণ’ সম্পৰ্কত আগবঢ়োৱা সামান্য ব্যাখ্যা তুলি ধৰাটোৱেই যথেষ্ট বুলি অনুভৱ কৰিছোঁ। ‘পাৰিজাত হৰণ’ নাট সম্পর্কত ড° শর্মাই লিখিছে- ‘পাৰিজাত হৰণ’ৰ মূলোৎস হৰিবংশৰ ওপৰত আধৃত। হৰিবংশৰ মাত্ৰ চাৰিটা শ্লোকতে পাৰিজাত মহাদ্ৰুমৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে। প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ অধিপতি নৰকক বধ কৰি সত্যভমা সহিতে ইন্দ্ৰপুৰীলৈ গৈ ইন্দ্ৰক দেখা কৰি দ্বাৰাকালৈ ওভতাৰ পথত কৃষ্ণই পাৰিজাত মহাদ্রুম দেখি বিনা সোধে উভালি গৰুড়ৰ ওপৰত তুলিলে। তাত ইন্দ্র বা শচীয়ে হকা-বধা কৰাৰ স্থল নাথাকিল।

এই সামান্য ঘটনাটোকে ভেটি কৰি শংকৰদেৱে পাৰিজাত হৰণ নাট ৰচনা কৰিছে। নাৰদে স্বৰ্গৰ পৰা পাৰিজাত এপাহ আনি কৃষ্ণক দিয়া, কৃষ্ণই লৈ সেইপাহ ফুল ৰুক্মিনীক উপহাৰ দিয়া, নাৰদে তাকে গৈ সত্যভমাক জনোৱা, সত্যভমাই ৰোহত পৰা, সত্যভমাক লৈ কৃষ্ণই প্রাগজ্যোতিষপুৰলৈ গৈ নৰকক বধ কৰা, পাৰিজাত হৰণ কৰাৰ বাবে ইন্দ্ৰ আৰু কৃষ্ণৰ যুঁজবাগৰ, সত্যভমা আৰু শচীৰ দ্বন্দ্ব আদি ঘটনা প্রবাহে নাটখনৰ মৌলিকতা সাব্যস্ত কৰে।’ বৰগীতসমূহে, শৰৎ বর্ণনাৰ দৰে কাব্যিক অভিব্যক্তিয়ে শংকৰদেৱৰ মৌলিকতা জলজলপটপটকৈ প্রকাশ কৰে। ‘কুলাচল বধ’ কাব্যত ৰাম সৰস্বতীয়ে কোৱা ‘শ্রীমন্ত শংকৰ আপুনি ঈশ্বৰ নৰৰূপে জাত ভৈলা’ এই বক্তব্য মানি নল’লেও স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব যে শংকৰদেৱৰ দৰে বহুমুখী প্রতিভাধৰ ব্যক্তি অসম কিম্বা ভাৰতবৰ্ষতেই নহয়, বিশ্বতেই বিৰল। (Ekasarana Dharma)

শংকৰদেৱৰ সমকক্ষ দার্শনিক, শাস্ত্ৰজ্ঞ, শিল্পী, ধর্ম প্ৰচাৰক, সংস্কাৰক, পর্যটক, সাহিত্যিক আদিৰ যে জন্ম হোৱা নাই তেনে নিশ্চয় নহয়, কিন্তু এজন ব্যক্তিৰ প্ৰতিভাৰ, সেয়ো আটাইকেইটা দিশতে সু-সংমিশ্রণ ঘটাটো শংকৰদেৱৰ বাহিৰে দ্বিতীয় এগৰাকী চকুত নপৰে। শংকৰদেৱৰ প্ৰতিভা আৰু ব্যক্তিত্বত বিস্ময়াভিভূত হৈয়েই তেৰাৰ প্ৰিয়জন মাধৱদেৱে যথাযোগ্যভাৱে ‘সর্বাগুণাকৰ’ বুলি বিভূষিত কৰিছে। অশান্তি জৰ্জৰিত তাহানিৰ অসমভূমিত জন্ম হোৱা এই বিশাল ব্যক্তিত্বই জাত-কুলৰ অৱসান ঘটাবলৈয়ে সাম্যৰ বাণী, যি কাব্যিক গুণেৰেও আটিল, ‘ক্কুকুৰ শৃগাল গর্দভৰো আত্মাৰাম। জানিয়া সবাকো পৰি কৰিবা প্রণাম।।’ প্রকাশ কৰিছিল। এনে হেন এক মহামানৱৰ প্ৰসংগত গণতান্ত্রিক চিন্তা-চেতনা তিৰোহিত হৈ সংকীর্ণতা-বিভেদ-বিচ্ছিন্নতা উকমুকাই উঠাটো চিন্তনীয় আৰু আলোচ্য বিষয়। খোৱা-বোৱা, অশৌচ পালন কৰা-নকৰা, চুলি কটা-নকটা, মূৰ্ত্তিপূজা চোৱা-নোচোৱা আদি বিবাদত মত্ত হৈ থকাতকৈ তেৰাৰ সৃষ্টি কৰ্মৰ প্ৰতিটো দিশেই বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গীৰে বিচাৰ কৰিলেহে বোধহয় গুৰুজনা উজ্জ্বল ৰূপত বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠিত হ’ব আৰু তেৰাৰ আদৰ্শ সঁচা অৰ্থত বাস্তৱত ৰূপায়িত হ’ব।

তেৰাৰ সৃষ্টিৰ ব্যঞ্জনা উদ্ধাৰত মনোনিবেশ কৰাৰ বিপৰীতে বক্তব্যৰ বৈপৰীত্য বিচাৰ কৰাটো কোনোৱে কামনা নকৰে। সামান্য ত্রুটি-বিচ্যুতি বাদ দিলে, শংকৰদেৱৰ বক্তব্য অতি স্পষ্ট, নির্ভাঁজ অথচ অলংকাৰপূৰ্ণ। যথা- একশৰণ ভাগৱতী ধৰ্মৰ মূল শিক্ষা- ‘পৰৰ ধৰ্মক নিহিংসিবা কদাচিত। কৰিবা ভূতক দায়া সকৰুণ চিত।। হইবা শান্ত চিত্ত সর্বধর্মত বৎসল। এহি ভাগৱতৰ ধর্ম জানা মহাবল।।(Animal sacrifice)

শেষত ক’ব পাৰি- শংকৰদেৱ সৃষ্ট ধৰ্ম-কর্ম সকলোৱেই আছিল সু-চিন্তিত আৰু সত্য আধাৰিত। তেৰাই সত্য প্রতিষ্ঠা কৰিব লগা হৈছিল আধ্যাত্মিকভাৱে দৰিদ্ৰ এখন সমাজত। স্বাভাৱিকতে জাতি-ধর্ম-ভাষাৰ বৈচিত্র্য থকা সমাজ এখনত সংহতি প্রতিষ্ঠাত শংকৰদেৱ কিছু সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল। ইতিহাসেয়ো কয়- ইমানবোৰ বাধা সত্বেও শংকৰদেৱ নিজ প্রতিভাৰ গুণতে সফল হৈছিল। আমাৰ ব্যক্তিগত অভিমতঃ কিছুমান লাভ নোহোৱা বিতর্কত লিপ্ত হোৱাতকৈ, মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সৃষ্টিৰাজিক সেই সময়ৰ সমাজ ব্যৱস্থা সাপেক্ষে আলোচনা কৰা  ভাল। তদুপৰি নাম-ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত মাধৱদেৱৰ ‘শংকৰেসে শুদ্ধমত ঈশ্বৰ ভক্তিৰ তত্ত্ব/প্রচাৰিলা শাস্ত্ৰসাৰ জানি। তাহাংক নজানয়  জীৱিকাৰ অর্থে ঘূৰে। আপোনাৰ মহত্ত্ব বখানি।।’ এই অনুভৱক অনুকৰণীয় আৰু শ্রেষ্ঠ জ্ঞান কৰা ভাল।social reformer

সুভাষ বৰ্মন(Subhash Burman)

১২ অক্টোৱৰ, গুৱাহাটী: BK Sharma’s Report । অসম চুক্তিৰ ৬নং দফা কাৰ্যকৰীকৰণ সম্পৰ্কে অৱসৰী ন্যায়াধীশ বিপ্লৱ কুমাৰ শৰ্মাৰ নেতৃত্বত তেতিয়াৰ চৰকাৰে যি সমিতি গঠণ কৰি দিছিল, দেশী জনগোষ্ঠীৰ জাতীয় সংগঠন হিচাপে দেশী জনগোষ্ঠীয় মঞ্চ, অসমে সেই সমিতিৰ ওচৰত লিখিত আৱেদন আৰু মৌখিক সাক্ষাতকাৰৰ বাবে তেতিয়াৰ সভাপতি শ্বেখ হেদায়েতুল্লাহ, সাধাৰণ সম্পাদক শ্বাহজালাল আহমেদ, মজিবুৰ ৰহমান, নুৰবক্ত শ্বেখ, আনিছুৰ ৰহমান, কায়ছাৰ আলী আদি কৰি কেইজনমানক লৈ এখন সমিতি গঠণ কৰি দিছিল। সেই সমিতিখনে গুৱাহাটীৰ ছয় মাইলত তেতিয়াৰ উপ-সভাপতি মজিবুৰ ৰহমানৰ ঘৰত সমবেত হৈ আলোচনা-বিলোচনা কৰি ১৬ পৃষ্ঠাৰ এখন আৱেদন বিপ্লৱ শৰ্মা নেতৃত্বাধীন সমিতিক হাতে হাতে প্ৰদান কৰিছিল আৰু ১৩-১১-২০১৯ তাৰিখে শ্বেখ হেদায়েতুল্লাহ, শ্বাহজালাল আহমেদ আৰু চুলতানা চেলিমা আহমেদ এই তিনিজনৰ এটি প্ৰতিনিধি দলে সমিতিক কোকৰাঝাৰ আৱৰ্তভৱনত সাক্ষাৎ কৰি বক্তৱ্য পেচ কৰিছিল।Justice BK Sharma’s report

পৰৱৰ্তী সময়ত আমি জানিব পাৰিছিলো যে ৰিপোৰ্ট প্ৰস্ততৰ সময়ত দেশী সকলৰ কথা গুৰুত্ব লাভ কৰিছিল। কিন্তু ৰিপোৰ্ট যেতিয়া ৰাজহুৱা কৰা নহল আৰু ৰিপোৰ্ট গ্ৰহণ কৰা পক্ষৰ অৱহেলা লক্ষ্য কৰি আমি ধৰি লৈছিলো যে সেই সময়ত আমি কৰা বৌদ্ধিক কচৰৎ আৰু অনুশীলন অথলে গল বুলি। সৌ সিদিনা অসম চৰকাৰে ১০টা পৰামৰ্শ কেন্দ্ৰলৈ থৈ বাকী ৫৭টা পৰামৰ্শ বা দফা ৰাজ্য চৰকাৰে বাস্তবায়ন কৰাৰ সিদ্ধান্ত ঘোষণা কৰাত স্বাভাৱিকতে ন্যায়াধীশ বিপ্লৱ শৰ্মা ছাৰৰ প্ৰতিবেদন লৈ আমাৰ আশা আকাংখা আৰু উৎসুকতা বাঢ়ি যায়। ন্যায়াধীশ বিপ্লৱ শৰ্মা ছাৰৰ প্ৰতিবেদনএ দেশী সকলৰ বিষয়ে কি কি পৰামৰ আগবঢ়াইছে স্ৱি সম্পৰ্কে অলপ আলোচনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছো। প্ৰতিবেদনৰ ১১৪ পৃষ্টাৰ পৰা টেবিল আকাৰে পৰামৰ্শ সমুহ সন্নিবিষ্ট কৰিছে। তাৰে ১নং টেবিলৰ ক্ৰমিক নম্বৰ ১৮ত দেশী সম্পৰ্কীয় প্ৰথমটো পৰামৰ্শ সন্নিৱিষ্ট হৈছে। ইয়াত লিখিছে, “Cultural complex with an auditorium, library, and exhibition gallery( regarding the Deshi community) be set up in Goalpara.” আমাৰ দাবীৰ সৈতে সম্পুৰ্ণ সহমত পোষণ কৰি গোৱালপাৰাত আমাৰ কল্পনাৰ কালচাৰেল কমপ্লেক্স, প্ৰেক্ষাগৃহ আৰু পুথিভড়াল নিৰ্মানৰ যি ঐতিহাসিক পৰামৰ্শ এই প্ৰতিবেদনত সন্নিৱিষ্ট কৰিছে তাৰ বাবে চেয়াৰ্মেন ন্যায়াধীশ বি কে শৰ্মা ছাৰ সমন্বিতে মাননীয় সদস্য মণ্ডলীক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছো। এই কালচাৰেল কমপ্লেক্স বাস্তৱত ৰুপায়ণ হ’লে, দেশীৰ পৰিচয় প্ৰতিষ্ঠাৰ আন্দোলন সফল হোৱা বুলি ক’ব পৰা যাব।এই টেবিলৰে ১৯ নম্বৰ ক্ৰমাংকত আছে, ” A Film Development Board for Deshi people be set up.” দেশীসকলৰ নামত এনে এটি অনুষ্ঠান স্থাপন কৰাৰ পৰামৰ্শ আমাৰ বাবে বৰ গৌৰৱৰ বিষয়। এই পৰামৰ্শ অৱাস্তৱ নহয়, অসম্ভৱ নহয়। চৰকাৰে ইচ্ছা কৰিলে অতি সহজতে ইয়াক বাস্তৱত ৰূপ দিব পাৰি। indigenous people

টেবিল নম্বৰ ১ৰ ২০ নম্বৰত আছে, “centre be established with enough funds to organise cultural events in every Deshi- inhabited village annually.” (দেশী জনবসতি থকা গাও সমূহত সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হওক আৰু প্ৰতি বছৰে সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান কৰাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে পুঁ‌জিৰ ব্যৱস্থা কৰা হওক।) আমাৰ দেশী সকলৰ হেৰোৱা ঐতিহ্য, সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতি উদ্ধাৰ কৰি চৰ্চা কৰাৰ বাবে এই দাবীটো কৰা হৈছিল। সাংস্কৃতিক পৰিচয় অৱিহণে দেশীসকলে নিজৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিব। এই দাৱীটোক পৰামৰ্শ হিচাপে সন্নিৱিষ্ট কৰি ন্যায়াধীশ বি কে শৰ্মা সমিতিখনে এটি অতি গুৰুত্বপুৰ্ণ বিষয় স্পৰ্শ কৰিছে।

একেখন টেবিলৰ ২২ নম্বৰ ক্ৰমাংকত আছে ,” A Women’s University and one Medical Institution be set up at Goalpara.” (গোৱাল পাৰাত এখনি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু এটি চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰক।) নিসন্দেহে এই পৰামৰ্শ টো এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰামৰ্শ। ২৩ নম্বৰ্ত আছে যে, “Chair at Gauhati University for promotion of Deshi Language and culture be set up.” ( দেশী ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰমোচনৰ বাবে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত এখন চেয়াৰ স্থাপন কৰা হওক।) নিসন্দেহে দেশী জনগোষ্ঠী, দেশী ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ বাবে এই পৰামৰ্শটো এটি ঐতিহাসিক পৰামৰ্শ। এই পৰামৰ্শ বাস্তবায়নৰ দ্বাৰা দেশী সকলোৰ ভাষা, সাহিত্য সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ পথ মুকলি হব। Assam

ন্যায়াধীশ বি কে শৰ্মা ছাৰৰ প্ৰতিবেদনৰ ২ নম্বৰ টেবিলত জনগোষ্ঠী সমূহৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ, সংৰক্ষণ আৰু প্ৰমোচনৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা  অতিৰিক্ত পৰামৰ্শসমূহ সন্নিৱিষ্ট হৈছে। ইয়াৰ ১৭ নম্বৰ পৰামৰ্শত আছে, ” Grants and Infrastructure to be provided by Government for Annual Literary Fairs and Cultural Festivals.” (জনগোষ্ঠী সমূহক বাৰ্ষিক সাহিত্য মেলা আৰু সংস্কৃতি উৎসৱ পাতিবৰ বাবে পৰিকাঠামো আৰু মঞ্জুৰী যোগান ধৰা হওক।) স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ নথকা জনগোষ্ঠীসমূহৰ বাবে সাহিত্য মেলা বা সাংস্কৃতিক উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰা বৰ টান কাম। তাৰ বাবেই এই দাবী আমি জনাইছিলো। দেশী, গৰিয়াসকলৰ বাবে এইটো পৰামৰ্শ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। দেশী জনগোষ্ঠীয় মঞ্চ, অসমে দাবী কৰিছিল যে পশ্চিম অসমত থকা বিল, ফৰেষ্ট ৰিজাৰ্ভ, গ্ৰাজিং ৰিজাৰ্ভ আদি অবৈধ দখল মুক্ত কৰা হওক। এই দাবীৰ প্ৰতি সহমত পোষণ কৰি সমিতি খনে পৰামৰ্শ দিছে যে, “Forest grazing lands, grazing reserves and wetlands to be freed from encroachments.” দেশীসকলৰ বাবে আন এটি পৰামৰ্শ সন্নিৱিষ্ট হৈছে ২৩ নম্বৰ ক্ৰমাংকত। “Vulnerable settlements of indigenous people are to be provided security.” বহু দেশী মানুহ নদী ভংগ হৈ স্পৰ্শকাতৰ অঞ্চলত বসবাস কৰি থাকিব লগীয়া হৈছে, কৰবাত কৰবাত অনিচ্ছা সত্বেও বা অজানিতে  চৰকাৰী খাচ মাটিতো আশ্ৰয় লৈ আছে, এনে মানুহ খিনিক নিৰাপত্তা দিয়াৰ যি পৰামৰ্শ নিসন্দেহে ই অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰামৰ্শ। Deshi Janagosthi

ন্যায়াধীশ বিপ্লৱ কুমাৰ শৰ্মা ছাৰৰ সমিতিৰ প্ৰতিবেদনৰ ৩ নম্বৰ টেবিলৰ ১১ নম্বৰ ক্ৰমিক নম্বৰত এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰামৰ্শ সন্নিৱিষ্ট হৈছে। দেশী জনগোষ্ঠীয় মঞ্চ, অসমে দেশী সকলৰ বাবে পাচটা বিধান সভাৰ সমষ্টি আৰু এটা লোকসভাৰ সমষ্টি সংৰক্ষণ কৰি দিয়াৰ দাবী জনাইছিল। প্ৰতিবেদনত দেশীসকলোৰ বাবে ৪ নং ধুবুৰী লোকসভাৰ আসন সংৰক্ষিত কৰাৰ পৰামৰ্শই আমাক আনন্দিত কৰিছে। ৰাজনৈতিকভাৱে প্ৰান্তীয় জনগোষ্ঠীত পৰিণত হোৱা দেশী সকলৰ বাবে এই পৰামৰ্শ এটা মাইলৰ খুটি।

প্ৰতিবেদনৰ ৪ নম্বৰ টেবিলত অসমত হোৱা কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ নিয়োগৰ সংৰক্ষণৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে। ইয়াৰ ৭ নম্বৰ পৰামৰ্শত সমিতিয়ে অসমৰ দেশী সকলৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বিভাগত হোৱা নিয়োগৰ ১০% সংৰক্ষণৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে। নিসন্দেহে এটি ঐতিহাসিক পৰামৰ্শ।

প্ৰতিবেদনৰ ৫নম্বৰ টেবিলত ৰাজ্যিক চৰকাৰৰ নিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত সংৰক্ষণৰ পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰিছে। এই টেবিলৰ ৮ নম্বৰ পৰামৰ্শত সমিতিয়ে অসম চৰকাৰৰ নিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত দেশীসকলৰ বাবে ১০% সংৰক্ষণৰ পৰামৰ্শ সন্নিৱিষ্ট কৰিছে। শুনি ভাল লাগিছে।

সৰ্বানন্দ সোণোৱাল নেতৃত্বাধীন চৰকাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বৰ্তমানৰ ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা চৰকাৰ খনে পশ্চিম অসমৰ দেশী সকলৰ অস্তিত্বৰ সংকট দূৰ কৰি  পৰিচয় প্ৰতিষ্ঠা কৰি জনগোষ্ঠীটোক আগবঢ়াই লৈ যোৱাৰ বাবে বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি আহি আছে।বহু সিদ্ধান্ত দেশী সকলৰ পক্ষত ঘোষিত হৈছে।এই ক্ষেত্ৰত শেহতীয়া সংযোজন হল ন্যায়াধীশ বি কে শৰ্মা নেতৃত্বাধীন অসম চুক্তিৰ ৬নং দফা কাৰ্যকৰী কৰণ সম্পৰ্কীয় পৰামৰ্শ দাতা এই সমিতিৰ প্ৰতিবেদন। এই প্ৰতিবেদনত দেশী সকলৰ বাবে যি পৰামৰ্শ সমূহ সন্নিৱিষ্ট হৈছে, এই পৰামৰ্শ সমূহ কাৰ্যকৰী কৰাৰ বাবে আমি ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা আৰু তেখেতৰ মন্ত্ৰী পৰিষদক অনুৰোধ জনাইছো।এই প্ৰতিবেদনত সন্নিৱিষ্ট হোৱা পৰামৰ্শৱলী নিশ্চয় দেশীৰ বাবে আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিব। শেষত নিৰীহ দেশী জনগোষ্ঠীৰ হৈ সন্মানীয় ন্যায়াধীশ বি কে শৰ্মা ছাৰ আৰু অন্যান্য শ্ৰদ্ধাৰ সদস্য সকলোক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছো।Article 6

লেখকঃ শ্বেইখ হেদায়তুল্ল্যাহ (Sheikh Hedayatullah)

১২ অক্টোৱৰ, গুৱাহাটী:Sankardev। শঙ্কৰদেৱৰ জন্মজয়ন্তী এটি আলোকপাত
” শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰ হৰি ভকতৰ
জানা যেন কল্পতৰু ।
তাহান্ত বিনাই নাহি নাহি নাহি
আমাৰ পৰম গুৰু ।।”
অসমৰ অতুলনীয় প্ৰতিভাৰ, সৰ্ববশ্ৰেষ্ঠ মহাপুৰুষজনেই হ’ল শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ । তেওঁ ১৩৭১ শকৰ অৰ্থাৎ ১৪৪৯ খৃষ্টাব্দত আহিন মাহৰ শুক্লা – দশমীৰ তিথিত নগাঁও জিলাৰ আলিপুখুৰী নামৰ ঠাইত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল । তেওঁ পিতৃ নাম আছিল কুসুম্বৰ ভূঞা আৰু মাতৃ নাম আছিল সত্য সন্ধ্যা । সৰুতেই পিতৃ – মাতৃক হেৰুৱাই বুঢ়ীমাক খেৰসূতী হাততেই ডাঙৰ – দীঘল হৈছিল ।
শঙ্কৰদেৱে ১২ বছৰ বয়সতহে শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল । বুঢ়ীমাক খেৰসূতীয়ে মহেন্দ্ৰ কন্দলীৰ টোলত নাম লগাই দিছিল । শঙ্কৰদেৱ বৰ মেধাৱী ছাত্ৰ আছিল । তেওঁ অতি কম দিনৰ ভিতৰতেই আ – কাৰ , ই-কাৰ নোহোৱাকৈ এটা কবিতা ৰচনা কৰিছিল । সেইয়া হ’ল –
কৰতল কমল কমলদল নয়ন ।
ভৱদৱ দহন গহন বন শয়ন ।

তেওঁ অতি কম সময়তে চাৰিবেদ , ওঠৰ পুৰান আৰু চৈধ্য – শাস্ত্ৰ পঢ়ি পাণ্ডিত্যৰ পৰিচয় দিছিল ।
আনহাতে শঙ্কৰদেৱে দুগৰাকী তিৰোতাৰ বিবাহ পাশত আবদ্ধ হৈছিল । তেওঁ প্ৰথমা পত্নী নাম আছিল সূৰ্য্যৱতী । তেওঁ এটি কণ্যা সন্তান জন্ম দি অকাল বিয়োগ ঘটে । কণ্যা সন্তানটি নাম আছিল মনু । প্ৰথমা পত্নী বিয়োগৰ পিছত বুঢ়ীমাকৰ কথাত লাগি দ্বিতীয়া পত্নী কালিন্দী আইৰ লগত বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয় । তাৰ পিছত তেওঁ একশৰন নাম ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল । তেওঁৰ জীৱনৰ কীৰ্তিস্তম্ভ স্বৰূপ আছিল কীৰ্তন ঘোষা । তেওঁ বৰগীতো ৰচনা কৰিছিল । তেওঁৰ বৰগীতৰ সংখ্যা আছিল ৩৪ টা । তেওঁৰ প্ৰথম বৰগীতটো আছিল ” মন মেৰী ৰাম চৰনহি লাগু ” । অন্যহাতে তেওঁৰ প্ৰিয় শিষ্য মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ বৰগীতৰ সংখ্যা গুৰুজনাতকৈ বেছি আছিল । বৰগীতৰ সংখ্যা আছিল ১৫৭ টা । শঙ্কৰদেৱ কেৱল এজন ধৰ্মগুৰুৱেই নাছিল , তেওঁ অসমীয়া সাহিত্য সংস্কৃতিৰ এজন বৰেণ্য ব্যক্তিও আছিল । তেওঁ কাব্য , নাটক , অনুবাদ, গীত , নাম – প্ৰসঙ্গ আদিও ৰচনা কৰিছিল । তেওঁৰ কাব্য পুথিখনৰ নাম আছিল হৰিশ্চন্দ্ৰ উপাখ্যান । নাটককেইখন হ’ল – পত্নীপ্ৰসাদ , ৰুক্মিণীহৰন , পাৰিজাত হৰন , কেলিগোপাল , কালিয় দমন আৰু ৰাম বিজয় ।
আনহাতে সত্ৰ আৰু নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি গুৰুজনাই অসমীয়া সমাজক একতাৰ ডোলেৰে মেৰাই গৈছে । এইজনা মহাপুৰুষে প্ৰায় ১২০ বছৰ জীয়াই থাকি ১৫৬৮ খৃষ্টাব্দত কোঁচবিহাৰৰ মধূপুৰ সত্ৰত ইহলীলা সম্বৰন কৰে । গুৰুজনা হৈছে জাতিৰ পৰম সম্পদ । এই গুৰুজনাৰ জন্মজয়ন্তী উপলক্ষে প্ৰত্যেক বছৰে সত্ৰ , নামঘৰত শঙ্কৰ উৎসৱ পালন কৰা হয় ।

লেখকঃ বুলবুলি বৰা (Bulbuli borah)