অ আ ক খ শিক্ষাৰ বয়স ৷ তাহানিতে শিশু সকলৰ বাবে অংগনৱাড়ী কেন্দ্ৰ নাছিল ৷ প্ৰথম , দ্বিতীয় , তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ মানলৈ পঢ়িব লাগে ৷ যাক আমি প্ৰাথমিক বিদ্যালয় বা নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয় বুলি কওঁ ৷ পঢ়াশালিৰ জীৱনত আমি প্ৰথম শ্ৰেণীক ক মান আৰু দ্বিতীয় শ্ৰেণীক খ মান বুলি সহজ ভাষাত কোৱা হয় ৷ আমি শিশু কালত পঢ়া শৈক্ষিক মানদণ্ড বৰ্তমানৰ তুলনাত বহু উন্নত ৷ শিক্ষাৰ গুণগত মানদণ্ডও আছিল বহুগুণে উৰ্ধত ৷ বিদ্যালয় আছিল আমাৰ বাবে মন্দিৰ ৷ শিক্ষা গুৰু সকল আমাৰ বাবে ভগবান স্বৰূপ ৷ আমি যথেষ্ট শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তি কৰো ৷ একো একো গৰাকী শিক্ষাগুৰু আছিল গাওঁখনৰ এগৰাকী আদৰ্শবান ব্যক্তি ৷ শিক্ষাগুৰু সকল কেৱল বিদ্যালয়ৰ শিক্ষায়তনিক দিশৰ মাজত সীমাবদ্ধ নাছিল ৷
তেখেত সকল প্ৰতিঘৰৰ পৰিয়ালৰ মাজত আদৰ্শ অভিভাৱকৰ ভুমিকাও পালন কৰিছিল ৷ তেখেত সকলে দিয়া পৰামৰ্শ তিলতিলকৈ মানি চলিছিল ঘৰৰ পৰিয়ালে ৷ মুঠতে জীৱন্ত আদৰ্শ স্বৰূপ শিক্ষা গুৰু সকলক ছাত্ৰছাত্ৰী , অভিভাৱক তথা সকলোৱে মানি চলিছিল ৷ কেতিয়াবা শিক্ষাগুৰু সকলে গাওঁৰ কাৰোবাৰ ঘৰত আহিলে ঘৰৰ পৰিয়ালে নিজকে মহাভাগ্যবান বুলি ভাবিছিল ৷ শিক্ষা জীৱনত শিক্ষাগুৰু সকলক যথেষ্ট শ্ৰদ্ধা কৰি চলিছিলো আৰু মনত চাৰৰ প্ৰতি ভয় শংকাও আছিল অতিমাত্ৰা ৷ মোৰ আচৰণত চাৰে কিজানিবা বেয়াই পাইছে নেকি ৷ এই বিষয়ৰ প্ৰতি আমি সদা সতৰ্ক আছিলো ৷ যি কি নহওঁক শিক্ষাগুৰু সকলৰ কথা আমি কেতিয়াও অমান্য কৰা নাই ৷ চাৰে যি কয় আমি পালন কৰো ৷ যি দিনাখন হোমৱৰ্ক কৰিব দিব ৷ সেইদিনা খন আৰু টোপনি নাই ৷
চাৰে দিয়া হোমৱৰ্ক খিনি কৰাৰ পাছতেহে খোৱাবোৱা বা অন্যকাম ৷ এসময়ত এচাৰিৰ আগত বিদ্যা বুলি এষাৰি কথা আছিল ৷ ছাত্ৰানং অধ্যয়ণং তপঃ বুলি ঋষি মুনি সকলে কোৱা বাণীও আছিল ৷ এই দুষাৰী বাক্যই মোৰ ছাত্ৰ জীৱনত বৰকৈ প্ৰভাৱ পৰিছিল ৷ ছাত্ৰ ছাত্ৰী সকলৰ অধ্যয়ণেই তপস্যা বুলি কোৱা বাক্যই পঢ়াৰ বাদে অন্যত সিমান মতিগতি নাই বুলিয়েই কব পাৰি ৷ ছাত্ৰৰ জীৱন মানে পঢ়া বাদে অন্য ভাবিব পৰা থল নাছিল ৷ সেয়েহে মনপুত ভাবে পঢ়াশুনা কৰিছিলো ৷ ইফালে চেকণিৰ আগত বিদ্যা বোলা কথাষাৰিৰ বাবেই পঢ়াত মন ধ্যান বহিছিল ৷ মই মহজুলি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত তৃতীয় নে চতুৰ্থ মানত চাগে পঢ়ি আছিলো ৷ ঐকিক প্ৰণালীৰ অংক আছিল ৷ অন্যান্য ছাত্ৰছাত্ৰী সকলৰ দৰে ময়ো অংকটো কৰিব পৰা নাছিলো ৷ চাৰে শিকাই , বুজাই যদিও মোৰ মগজুত সোমোৱা নাছিল ৷
অংকটো বাৰে বাৰে ভুলকৈয়ে কৰো ৷ তেতিয়া যামিনী বড়ো চাৰে মোক খুব ভালকৈয়ে বাঁহৰ এছাৰিত দুচাটমান কোব দিলে ৷ লগে লগে মই ঐকিক প্ৰণালীৰ অংক কৰিব পৰা হলো ৷ ঐকিক প্ৰণালীৰ অংক দিয়া মানে এক , দুই মিনিট মানৰ ভিতৰতে কৰিব পৰা হৈছিলো ৷ আনহাতে জমা খৰছৰ অংকও ভাতৰ লগত পানী খোৱাৰ দৰে কৰিব পৰা হলো ৷ হয় , এসময়ত আমাক যামিনী বড়ো চাৰে পঢ়াইছিল ৷ চাৰৰ ব্যক্তিত্বই মোৰ পঢ়া জীৱনৰ শিক্ষাৰ অংকুৰিত বীজ ৰোপন কৰিছিল ৷ একেদৰে মহজুলি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক মহম্মদ আলী চাৰক আমি সদায় ভয় কৰি চলো ৷ চাৰৰ তৰ্জন গৰ্জন পিটনৰ ভয়ত আমি পঢ়িছিলো ৷খুব পঢ়িছিলো ৷ প্ৰয়োজন হলে কিতাপখনকে মুখস্থ কৰি দিছিলো ৷ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত কিছু দিনৰ বাবে পুনেশ্বৰ কানু চাৰেও আমাক পঢ়াইছিল ৷ এটা কথা আচৰিত পাওঁ ৷ তাহানিৰ সেই জৰাজীৰ্ণ পঢ়াশালিতেই এশ , ডেৰশ ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ বিপৰীতে দুগৰাকী শিক্ষকে সুন্দৰকৈ পঢ়াবলৈ সক্ষম হৈছিল ৷ ইয়াৰ মুল কাৰণ আছিল শিক্ষক সকলৰ প্ৰতি ছাত্ৰ ছাত্ৰী সকলৰ অগাধ শ্ৰদ্ধা আৰু এচাৰিৰ আগত বিদ্যা নীতি ৷ ইয়াৰ বাবেই বোধকৰো আমি তাহানিৰ বৃত্তিমুলক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হবলৈ সক্ষম হৈছিলো ৷ সময়ৰ লগে দলংগুৰি উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হিৰণ্য বৰা চাৰ , সহশিক্ষক প্ৰতাপ বৰা চাৰ , শৰৎ শইকীয়া চাৰ , পৱনসিং ঘাটোৱাৰ চাৰ , প্ৰবোধ শইকীয়া চাৰৰ উপৰিও বহু কেইগৰাকী সন্মানীয় শিক্ষাগুৰু সকলে আমাক পঢ়াইছিল ৷ চাৰ সকলে কোৱা কথা এষাৰি এতিয়াও মোৰ বুকুত খুন্দা মাৰেহি ৷ ঐ লৰাহঁত , মনে মনে থাক ৷ তোমালোকৰ দেউতাহঁতক পঢ়াইছিলো ৷ আজি নাতিক পঢ়াইছো বুলি সঘনাই সগৌৰৱেৰে চাৰ সকলে আমাক উদ্দেশ্যি কৈছিল ৷ তেখেত সকলৰ কথা মনত পৰিলে আজিও কপি উঠি হৃদয় ৷ শ্ৰদ্ধাত নতশিৰ হওঁ ৷ চৰণ চুবলৈ মন যায় ৷ বহু সংখ্যক চাৰ আজি আমাৰ মাজত নাই ৷ পৰমধামলৈ গতি কৰিলে ৷ যদিও মনৰ গোপন কোনত লুকাই থকা তাহানিৰ সেই স্মৃতি মনত পৰিলে আজিও মন হাহাকাৰ কৰি উঠে ৷ সময় গতিশীল ৷ এই পৰিৱৰ্তিত সময়ৰ খোজত পবিত্ৰ শিক্ষক দিৱসৰ ক্ষণত প্ৰয়াত শিক্ষাগুৰু সকলৰ প্ৰতি মোৰ অশ্ৰুঅঞ্জলীৰে শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰিছো ৷ আৰু মোক পঢ়োৱা শিক্ষাগুৰু সকলৰ লগতে সমুহ শিক্ষাগুৰু সকললৈ মোৰ সশ্ৰদ্ধ প্ৰণাম জনাইছো ৷
সঁচাকৈয়ে, অংশীদাৰসকলে প্ৰায়ে আচৰিত হয় যে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক কিয় বিফল হয়, সেই প্ৰেমময় অনুভূতিবোৰ ক’লৈ গৈছে, বা তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সঙ্গীৰ দ্বাৰা কিয় কম প্ৰশংসা অনুভৱ কৰে। এইটো সাধাৰণতে “মধুচন্দ্রিমা কাল”ৰ পিছত হয়।
সঁচাকৈয়ে, তেওঁলোকে কিবা সঠিক কৰি আছে। সুখী বিবাহিত দম্পতীসকলে একেলগে দীঘলীয়া ইতিহাস থকা কিছুমান উপাদান সংৰক্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে যিবোৰ প্ৰেমৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত আছিল।
আপুনি আৰু আপোনাৰ বৰ্তমানৰ সঙ্গীয়ে বস্তুবোৰ গুৰুতৰ হোৱাৰ আগতে ডেটিং কৰি থকা সময়টো বিবেচনা কৰক। যদিও আপুনি যথেষ্ট আনন্দ কৰিছিল, আপুনি সম্ভৱতঃ তেওঁলোকক আগ্ৰহী কৰি ৰাখিবলৈ যথেষ্ট পৰিশ্ৰম কৰিছিল।
কিন্তু তেওঁৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ, তেওঁক আগ্ৰহী কৰি ৰাখিবলৈ, তেওঁক জয় কৰিবলৈ আপোনাৰ বিবাহৰ ৰোমাঞ্চৰ অংশ হিচাপে আপুনি কৰা সৰু সৰু কামবোৰ কি? আমি বাজি ধৰিবলৈ ইচ্ছুক হ’ম যে সেই বোৰ আৰু হৈ থকা নাই।
আমি প্ৰায়ে অনুভৱ নকৰোঁ যে আমি আৰম্ভণিতে কিমান কাম কৰি আছিলো, বা বিবাহত ৰোমাঞ্চ কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ, আৰু ৰোমাঞ্চৰ অভাৱৰ ফলত কেনেকৈ এক আৱেগিক ভাঙনি আৰু স্থবিৰতা সৃষ্টি হ’ব পাৰে সেয়া আমি বুজি নাপাওঁ।
সম্পৰ্কত ৰোমাঞ্চৰ গুৰুত্ব কি?
ইয়াৰ গুৰুত্ব বুজিবলৈ, প্ৰথমতে, আমি জানিব লাগিব যে ৰোমাঞ্চ কি। সাধাৰণতে, ৰোমাঞ্চত নিম্নলিখিত বোৰৰ এটা বা একাধিক অন্তৰ্ভুক্ত থাকে:
এতিয়া ভাইৰেল হোৱা ভিডিঅ’টোত, ভাতৃ-ভগ্নী যুটিটোক ট্ৰেণ্ডিং গানটোত অভিনয় কৰা দেখা যায়। ভিডিঅ’টোত ২ মিলিয়নতকৈও অধিক দৰ্শন আছে। কিলিয়ে এই শিৰোনামৰ সৈতে ভিডিঅ’টো শ্বেয়াৰ কৰি কয়, “নীমাই আগবাঢ়ি থাকিব নোৱাৰিলে কিন্তু ইয়াক ভাল পাব।”
শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ বিদ্যালয় শিক্ষা আৰু সাক্ষৰতা বিভাগে প্ৰতি বছৰে শিক্ষক দিৱসত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰি আহিছে যাতে দেশৰ শ্ৰেষ্ঠ শিক্ষকসকলক বঁটা প্ৰদান কৰা হয়, যাক এক কঠোৰ স্বচ্ছ আৰু অনলাইন তিনি পৰ্যায়ৰ বাছনি প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে বাছনি কৰা হয়, ইয়াত যোগ দিয়া হৈছে।
