✍ মৃদুল তালুকদাৰ

অসমৰ নিবনুৱা সমস্যা দূৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত  অসম চৰকাৰৰ ভূমিকা সদাই অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ নিকা ভৱমূৰ্তি সম্পন্ন কৰ্ম পৰিকল্পনা হোৱাৰ লগতে যিকোনো কৰ্ম সংস্হাপনৰ ক্ষেত্ৰত সদায় সৃষ্টিশীল মনোভাবেৰে চৰকাৰে সকলো কৰ্যপন্থা  হাতত লৈ কৰ্ম বিপ্লৱৰ সূচনা কৰি নিবনুৱা সমস্যা দূৰ কৰাটো মই বিচাৰোঁ। দেশৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি নিবনুৱা সমস্যাৰ মূল কাৰণ যদিও অসমৰ নিবনুৱা সমস্যাৰ কাৰণে ইয়েই প্ৰধান কাৰণ বুলি কব নোৱাৰি৷ আমাৰ ৰাজ্যখনত বহুতো আন কাৰণৰ বাবেও নিবনুৱা সমস্যা দিনক দিনে বৃদ্ধি পাই আহিছে৷ এই ক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ সুস্থ, বাস্তৱ সন্মত পৰিকল্পনা আৰু ব্যৱহাৰিক দিশত ইয়াৰ প্ৰয়োগ মূল কাৰণ বুলি আমি অনুভৱ কৰো৷ আন এটা কাৰণ হৈছে অসমৰ ক্ৰটিপূৰ্ণ শিক্ষানীতি, যি শিক্ষানীতিৰ বাবে শিক্ষিত, অৰ্দ্ধশিক্ষিত নিবনুৱাৰ সংখ্যা প্ৰতি বছৰে বৃদ্ধি পাই আহিছে। বৰ্তমান চাকৰিমুখী শিক্ষা ব্যৱস্থাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কেৱল ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ বাবেহে উপযুক্ত কৰি তোলে। বৃত্তিমুখী আৰু কাৰিকৰী শিক্ষাব্যৱস্থাৰ প্ৰচলনৰ অভাৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কেৱল চাকৰিমুখী কৰি তুলাৰ ফলত নিবনুৱাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাই আহিছে৷ থলুৱা শিল্পৰ প্ৰতি গুৰুত্বহীনতাৰ বাবেও অসমত নিবনুৱাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাই আহিছে। বিভিন্ন কুটীৰ শিল্পৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কেঁচা মাল অসমত পৰ্যাপ্ত, কিন্তু এই শিল্পৰ কামসমূহ বহু ক্ষেত্ৰত বাহিৰৰ পৰা অহা  মানুহ কৰে৷ অসমত উৎপন্ন হোৱা খাৰুৱা তেল শোধন কৰাৰ জোখাৰে তেল-শোধানাগাৰ নোহোৱা বাবে বাহিৰলৈ লৈ যাব লগা হয়। সংৰক্ষণৰ অভাৱত ইয়াৰ অধিকাংশ প্ৰাকৃতিক গেছ পুৰি পেলোৱাৰ বিপৰীতে ইয়াৰ সহায়ত উদ্যোগ চলোৱাৰ ব্যৱস্থা আজিও হৈ উঠা নাই। ইয়াৰোপৰি অসমৰ উদ্যোগসমূহত বহু ক্ষেত্ৰত অসমীয়া যোগ্য লোক থকাৰ পিছতো কৰ্ম সংস্থাপন নাপায়। বহু শিক্ষানুষ্ঠান, কাৰ্যালয়ত পদ খালী থকাৰ পিছতো সংস্থাপন দিয়া দেখা নাযায়। ইয়েও নিবনুৱা সংখ্যা বৃদ্ধিত অৰিহনা যোগাইছে৷ অসমত চৰকাৰে  উদ্যোগীকৰণৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰা, অসমীয়া মানুহৰ উদ্যোগীক মানসিকতাৰ প্ৰতি উদাসীন, কৃষিখণ্ডত ব্যাপক সুবিধা থকা স্বত্তেও বিভিন্ন আঁচনিত হোৱা কেলেংকাৰী, মৎস উৎপাদনৰ আচঁনিত দুৰ্ণীতি, কণী, পাচলি আদিৰ বজাৰত চিণ্ডিকেট আদিৰ লগতে চৰকাৰী সু-পৰিকল্পনা আৰু ইয়াৰ সু-প্ৰয়োগৰ অভাৱ আদি দূৰ কৰিলে ৰাজ্যখনৰ নিবনুৱা সমস্যা বহু পৰিমানে দূৰ হ’ব৷ শেষত এটাই কথা সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব বিছাৰিছো যদিহে চৰকাৰে নিবনুৱা সমস্যা সমাধান বাবে উপযুক্ত পদক্ষেপ গ্ৰহণ নকৰে তেতিয়া হলে আমি উঠি অহা প্ৰজন্মই একো কৰ্মতে লাজ নকৰি নিজে নিজে যি কোনো কাম কৰাৰ মানসেৰে দৃহ সংকল্প লব লাগিব আৰু এক কৰ্ম বিপ্লৱৰ সূচনা কৰি নিজেই আমাৰ কৰ্ম জৰিয়তে এই নিবনুৱা সমস্যা দূৰ কৰাৰ বাবে ব্যবস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব।  

বৰ্তমান মোবাইল ফোন দৈনন্দিন জীৱনৰ এক এৰাব নোৱৰা অংগত পৰিণত হৈছে। নিত্য নতুন অত্যাধুনিক সুবিধাৰে উপলব্ধ মোবাইল ফোনে অতি সহজেই শিশুৰ পৰা বৃদ্ধলৈকে সকলোকে আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে। ই আমাৰ প্ৰাত্যহিক জীৱন সূচল কৰি তুলিছে। এই ক্ষুদ্ৰ যন্ত্ৰবিধে আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ বহুতো দৰকাৰী কাম অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে সম্পন্ন কৰাৰ লগতে শ্ৰমো লাঘৱ কৰে। সেয়ে ইয়াৰ অৱদানক আমি কোনোপধ্যেই নুই কৰিব নোৱাৰো। কিন্তু ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত সংযত আৰু সচেতন নোহোৱাৰ ফলত মোবাইল আমাৰ বাবে বিভিন্ন সময়ত ক্ষতিকাৰকো হৈ আহিছে। বিশেষকৈ কম বয়সীয়া ল’ৰা-ছোৱালীও ইয়াৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে আসক্ত হোৱাটো চিন্তনীয় হৈ পৰিছে। ইফালে কৰ’ণা ভাইৰাছৰ সংহাৰী ৰূপৰ বাবে শিক্ষানুষ্ঠানবোৰ কেইবামাহো বন্ধ হৈ থকাত বিকল্প ব্যৱস্থা হিচাপে মোবাইলত উপলব্ধ বিভিন্ন সুবিধাৰে পাঠদানৰ দিহা কৰি থকা হৈছে। উচ্চ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত মোবাইলৰ ব্যৱহাৰ গ্ৰহণযোগ্য যদিও নিম্ন শ্ৰেণীৰ কণ কণ শিক্ষাৰ্থীৰ ক্ষেত্ৰত এয়া কিমান গ্ৰহণযোগ্য সেয়া সন্দেহৰ আৱৰ্তত। কিন্তু বিধিৰ বিপাকত শিক্ষানুষ্ঠানত নিষিদ্ধ মোবাইলটোকে আজি উপায়ন্তৰ হৈ পিতৃ-মাতৃয়ে সন্তানৰ হাতত তুলি দিবলগীয়া হৈছে। গতিকে এতিয়া বিনা বাধাই শিশুৰ হাতত মোবাইল ফোন আহি পৰিছে। আমাৰ আটাইৰে জ্ঞাত যে মোবাইলটো যেনেদৰে বহু উপকাৰী ঠিক তেনেদৰে বহু অপকাৰী বস্তুৰো ভাণ্ডাৰ। ফুলকুমলীয়া শিক্ষাৰ্থীসকলে এই ভাল-বেয়াৰ পাৰ্থক্য বুজিবলৈ অক্ষম হোৱাৰ ফলত বিপথে পৰিচালিত হোৱাৰ সম্ভাৱনাক নুই কৰিব নোৱাৰি। এইবোৰে শিশু এটাৰ মানসিকতাত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব। অত্যধিক মোবাইলৰ ব্যৱহাৰে শাৰীৰিক-মানসিক বিসংগতিৰ যে সৃষ্টি কৰে সেয়া বিশেষজ্ঞসকলে ইতিমধ্যে সঁ‌কিয়াই দিছে। চকুৰ সমস্যা, মূৰ কামোৰণি আদি শাৰীৰিক সমস্যাৰ লগতে অন্যমনস্কতা, জ্যেষ্ঠজনৰ প্ৰতি সৌজন্যবোধৰ অভাৱ আদি বদ অভ্যাসেও গা কৰি উঠে। কিন্তু বৰ্তমান এনেদৰে শিক্ষা ব্যৱস্থাক আগুৱাই নিয়াৰ বিকল্পও নাই। সেয়ে অভিভাৱকসকলে সম্পূৰ্ণকৈ সন্তানক মোবাইলটো এৰি নিদি নিজেও নিৰীক্ষণ কৰি থাকক। পঢ়াৰ অচিলা লৈ যাতে মোবাইলটোত অদৰকাৰী বা ক্ষতিকাৰক দিশৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হ’ব নোৱাৰে সেয়া নিশ্চিত কৰক। পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰতেই হওঁক একেৰাহে যাতে বহু বেছি সময়লৈ মোবাইলত ব্যস্ত হৈ নাথাকে তাৰ প্ৰতিও ধ্যান দিয়ক। এই দিশত সজাগ আৰু সতৰ্ক নহ’লে বহুজনৰে ক্ষেত্ৰত ই যে হিতে বিপৰীতহে হ’ব সেয়া ধুৰূপ। 

✍ অংশুমান ভূঞা

হয়, আপুনি শিৰোনামত ঠিকেই পঢ়িছে। মৃত্যু এতিয়া তেনেই সুলভ। জীৱশ্ৰেষ্ঠৰ নৃশংসতাৰ উত্তৰণত আজি ভূ-লুণ্ঠিত মানৱতা। “শঙ্কৰ-আজান”ৰ সম্প্ৰীতিৰ দেশত হিংসা-প্ৰতিহিংসাৰ দাৱানল। তাত জাহ গৈছে সাতামপুৰুষীয়া একতাৰ এনাজৰী। সমন্বয়ৰ বহুৰঙী ফুলৰ বাগিচাখন আজি বিবৰ্ণ। সাম্প্ৰদায়িকতাৰ বিষবাষ্পত চাৰিওফালে কদৰ্যময় পৰিৱেশ য’ত শান্তিৰ উশাহ হৈ আহিছে মহঙা। ৰিপু দমনত অসমৰ্থতাৰ ফলত একো একোটা অমূল্য জীৱনৰ মূল্য নিমিষতে হৈ পৰিছে মূল্যহীন। ধৈৰ্য, দয়া, ক্ষমা, সহযোগিতা আদি মানৱীয় গুণ আজি বিলুপ্ত। মানৱীয়তা হৈছে যান্ত্ৰিকতাৰ দৌৰাত্ম্যত দিশহাৰা। ভোগবাদী মানসিকতাই আমাৰ নৈতিক প্ৰমূল্যবোধক তিলতিলকৈ হৰি নিলে। আজি আমি ৰাতিপুৱা বাতৰি কাকত মেলি ল’লেই উমান পাওঁ‌ নেতিবাচক খবৰেৰে সমাজৰ ভাৰাক্ৰান্ত অৱস্থা। শ্ৰেষ্ঠতাৰ মুখা পিন্ধা মানৱৰ কৰ্মক এতিয়া পশুতুল্য বুলি কোৱাৰো যোগ্যতা নাই। পশুৰ মাজতো এনে নিৰ্দয়তাৰ নজিৰ হয়তো নাই। আপাতঃ দৃষ্টিত একো একোটা নিচেই নগণ্য কাৰণতে এটা এটা সম্ভাৱনাপূৰ্ণ জীৱন নিমিষতে চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই গৈ আছে। নিজৰ লগতে ঘৰখনৰ, সমাজৰ ভৱিষ্যৎ সপোনৰ অপমৃত্যু ঘটিছে। কোনো মূল্যৰ বিনিময়তেই সেই সপোন ঘূৰাই পোৱা অসম্ভৱ। প্ৰতিটো বৰ্বৰ-নিষ্ঠুৰ কাণ্ডৰ পিছতেই আমি অন্তঃকৰণেৰে কামনা কৰি গৈছোঁ‌ ইয়াতেই ইতি পৰক পাশৱিকতাৰ। কিন্তু বাস্তৱত পৈশাচিকতাৰ গতি দূৰন্তহে হৈ গৈ আছে। চকুৰ-মনৰ চিনাকিজনেই কেতিয়া আপোনাৰ যমদূত হৈ ধৰা দিয়েহি তাৰ একো নিয়ত্তা নোহোৱা হৈছে। মানুহৰ প্ৰাণ লোৱাটো যেন এতিয়া গচকত পৰুৱাৰ মৃত্যুৰ নিচিনা সাধাৰণ কথাত পৰিণত হ’বলৈ গৈ আছে। এটাৰ পিছত এটা লানি-নিছিগা মানৱতাক ভূ-লুণ্ঠিত কৰা ঘটনাত আজি সমাজ অস্থিৰ। দোষীৰেই আকৌ সমাজত টিঘিলঘিলনি। এই উন্মাদনা-পৈশাচিক প্ৰবৃত্তিৰ আঁ‌ৰত আছে কি? এয়া নিঃশেষ হ’ব কেতিয়া? এয়া এতিয়া সমাজৰ সন্মুখত এক অন্তহীন প্ৰশ্ন। অকল শক্তিশালী আইনী ব্যৱস্থাই যে এই সমস্যাৰ সমাধান ঘটাব সেয়া আশা কৰা যে বৃথা অতীতে প্ৰমাণ কৰিছেই। অৱশ্যে দোষীৰ দৃষ্টান্তমূলক শাস্তি আমাৰ সবাৰে চিৰকাম্য। সময়ৰ দাবী আমি আকৌ পুৰণি কিছুমান পদ্ধতিক জীৱনৰ অংগ কৰি লোৱাৰ। য’ত থাকিব জীৱনৰ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ পৰাই নৈতিক প্ৰমূল্যবোধৰ আখৰা, সৎ প্ৰবৃত্তিবোৰৰ বিকাশ সাধন, সংযমৰ আদিপাঠ, ব্যক্তিকেন্দ্ৰিকতাৰ মোহজালৰ পৰা মুক্ত আকাশৰ দৰে উদাৰতাৰ বীজ। এই বীজেই এদিন শাখা-প্ৰশাখাৰে বটবৃক্ষ হৈ সমাজক কৰিব ক্লেদমুক্ত। সেই ন-প্ৰভাতৰ কিৰণত উদ্ভাসিত হ’ব দশোদিশ।