৬০০ বছৰ ৰাজত্ব কৰা আহোম সম্প্ৰদায়ৰ ৰাজকীয় পানীয় হিচাপে ৰহীৰ যথেষ্ট সমাদৰ আছে। এক কথাত ই হৈছে অসমৰ সংস্কৃতিৰ পৰম্পৰাগত অংশ ।
এই গৌৰৱক আপোনালোকৰ বাবে বিজ্ঞানসন্মত তথা যথেষ্ট পৰিষ্কাৰ পৰিবেশত প্ৰস্তুত কৰি পৌৰাণিক পদ্ধতিৰ কিছু সালসলনি ঘটাই ইতিমধ্যেই বাণিজ্যিক ভাবে মুকলি কৰা হৈছে । এই ধাৰণাক সফল ৰূপ দিয়া ব্যক্তিজন হৈছে দীপজ্যোতি দুৱৰী। তেওঁৰ ৬ বছৰীয়া এই যাত্ৰাৰ যথেষ্ট কষ্ট, ত্যাগ আৰু ধৈৰ্যৰ স্বৰূপ হিচাপে ডিমৌৰ লগুৱাবাৰীত গঢ়লৈ উঠিছে Divine_Grace_Enterprise আৰু ইয়াৰ পৰাই LUK_LAO নাম দি প্ৰস্তুত কৰি তুলিছে এই তাহানিৰ গৌৰৱময় পানীয় বিধ। ইতিমধ্যে LUK_LAO য়ে যথেষ্ট সমাদৰ লাভ কৰিছে ।
তাৎপৰ্যপূৰ্ণ যে যোৱা বছৰ সংসদৰ শীতকালীন অধিবেশনৰ সময়ত বাল্য বিবাহ নিষেধাজ্ঞা সংশোধনী বিধেয়ক ২০২১ উত্থাপন কৰা হৈছিল। বহু বিৰোধী দলে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰি বিধেয়কখন স্থায়ী সমিতিলৈ প্ৰেৰণ কৰিবলৈ দাবী জনায়, তাৰ পিছত বিবেচনাৰ বাবে সংসদৰ স্থায়ী সমিতিলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। বিধেয়কখনে মহিলাৰ বিবাহৰ বয়স ২১ বছৰলৈ বৃদ্ধি কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে, যাতে এই বয়স পুৰুষৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণ হয়। বৰ্তমান ছোৱালীৰ বিবাহৰ ন্যূনতম বয়স ১৮ বছৰ নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে।
সেই অনুসৰি এই ক্ষেত্ৰত সাতখন ব্যক্তিগত আইন সংশোধন কৰা হৈছে বুলি কোৱা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে ভাৰতীয় খ্ৰীষ্টান বিবাহ আইন ১৮৭২, বিশেষ বিবাহ আইন ১৯৫৪, পাৰ্চী বিবাহ আৰু বিবাহ বিচ্ছেদ আইন ১৯৩৬, মুছলমান (ব্যক্তিগত) আইন প্ৰয়োগৰ অধিনিয়ম ১৯৩৭, বিবাহ বিচ্ছেদ অধিনিয়ম ১৯৫৪, হিন্দু বিবাহ আইন ১৯৫৫ আৰু বিদেশী বিবাহ আইন ১৯৬৯।
বিধেয়কখনত উল্লেখ কৰা হৈছে যে সংবিধানে মৌলিক অধিকাৰৰ অংশ হিচাপে লিংগ সমতাৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰিছে আৰু লিংগ ভিত্তিত বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰাৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰিছে। গতিকে বৰ্তমানৰ আইনসমূহে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত বিবাহযোগ্য বয়সে লিংগ সমতাৰ সাংবিধানিক আদেশ পৰ্যাপ্তভাৱে নিশ্চিত নকৰে ৷
ইয়াত লগতে কোৱা হৈছে যে উচ্চ শিক্ষা, বৃত্তিমূলক শিক্ষা, মানসিক পৰিপক্কতা লাভৰ ক্ষেত্ৰত মহিলাসকল প্ৰায়ে প্ৰতিকূল অৱস্থাত থাকে আৰু এনে পৰিস্থিতিয়ে মহিলাসকলক পুৰুষৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল কৰি তোলে। বিধেয়কখনৰ মতে, স্বাস্থ্য কল্যাণ আৰু মহিলাৰ সৱলীকৰণ আৰু কল্যাণৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা পুৰুষক সমান সুযোগ সুনিশ্চিত কৰাটো প্ৰয়োজনীয়।
