বহুতো লোক ডিঙি আৰু পিঠিৰ বিষত ভুগে। যদিও কম বয়সতে এই বিষৰ উৎস হৈছে পেশীৰ চাপ, কিন্তু বয়স বৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে, ডিজেনাৰেটিভ ৰোগ বা খহনীয়াৰ ফলত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ আৰ্থ্ৰিটিক পৰিৱৰ্তন হয়। ফলস্বৰূপে, হাড়, স্নায়ু আৰু মুৰৰ অন্যান্য অংশ ক্ষতিগ্ৰস্ত হয় আৰু ডিঙি-কঁকালৰ বিষ অধিক হয়।এই বিষৰ উৎস বেলেগ। মানুহ আৰু অন্যান্য স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ মাজৰ পাৰ্থক্য হৈছে যে মানুহে থিয় হৈ দুখন ভৰিৰ ওপৰত চলাচল কৰিব পাৰে। যন্ত্ৰৰ দৰে, মানুহৰ শৰীৰে বছৰে বছৰে ওজন কঢ়িয়াবলৈ ক্ষয় হয়। আমাৰ ডিঙি আৰু কঁকালৰ অংশটো মেৰুদণ্ড বা মেৰুদণ্ডৰ মাজত সহজে চলাচল কৰিব পাৰি। পিছফালৰ মুৰত ডিজেনাৰেটিভ পৰিৱৰ্তন, যাক আমি স্পণ্ডিলোচিছ বুলি কওঁ, যথেষ্ট কম।

বয়সৰ সৈতে ডিজেনাৰেটিভ পৰিৱৰ্তন হয়। আনুবংশিক গঠন অনুসৰি, কিছুমান ক্ষেত্ৰত এই ক্ষয় অতি দ্ৰুত, কিছুমান ক্ষেত্ৰত লেহেম। ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিৰোধ কৰিব নোৱাৰিলেও ইয়াক পিছুৱাই দিয়া সম্ভৱ। অৰ্থাৎ, 40 বছৰ বয়সৰ পৰা, ডিঙি-কঁকালৰ বিষত ভুগি থকাৰ পৰিৱৰ্তে, ই ষাঠি বছৰৰ পিছত যাব আৰু দেখা দিব। শৰীৰৰ ওজন হ্ৰাস হৈছে এক মুখ্য উপায়। ই মূৰৰ বোজা বহুত হ্ৰাস কৰে। দ্বিতীয়তে, বোজা ভাগ-বতৰা কৰিব পৰা পেশীটো হৈছে ইয়াক শক্তিশালী কৰা।

আৰ্থ্ৰিটিক পৰিৱৰ্তন আৰু অন্যান্য

ভাৰতৰ নিউৰোচাৰ্জন (মগজু আৰু মেৰুদণ্ড) ডাঃ অমিতাভ চান্দে কৈছিল যে মুৰৰ ক্ষয়কাৰী ৰোগ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ আৰ্থ্ৰাইটিছ, যদি আপুনি সময়ৰ বিষয়ে অৱগত হয় তেন্তে ইয়াৰ যথেষ্ট পৰিমাণ প্ৰতিৰোধ কৰা সম্ভৱ। “সকলো সমস্যা স্নায়ু বা মেৰুদণ্ডৰ ওপৰত অত্যাধিক চাপৰ ফলত উদ্ভৱ হয়।

যেতিয়া বিষ টো কঁকালৰ পৰা ভৰিলৈ আহে, ইয়াক চাইটিকা বুলি কোৱা হয়। ডিঙি আৰু কঁকালত স্পণ্ডিলোচিছ আছে, মূৰত পিছলি যোৱা ডিস্কৰ সমস্যা আৰু ইয়াৰ পৰা স্নায়ুৰ ওপৰত চাপ আছে – এই সকলোবোৰ বস্তু আছে। ইয়াৰ বাহিৰেও, পিঠিৰ বিষো হ’ব পাৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে, মেৰুদণ্ডত টিউমাৰ বা সংক্ৰমণ হ’ব পাৰে। এইটো যক্ষ্মা ৰোগৰ বাবেও হ’ব পাৰে। বহুসময়ত, কিছুমান বৃক্কৰ ৰোগ বা মহিলাই শ্ৰোণীৰ ৰোগত মূৰৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰিব লগা হ’ব পাৰে। ‘

বিষৰ উৎস বিচাৰি উলিওৱা

কোনোবাই বহি থাকিলে কোনো সমস্যা নাই, কিন্তু খোজ কাঢ়িবলৈ কষ্ট হয়। বিষটো কাৰোবাৰ কঁকালৰ পৰা ভৰিলৈ বিয়পি আছে। নিউৰোলজিক বিষৰ কাৰণ জনাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। ডাঃ চান্দা বলল, ‘মাথার হাড়গুলো ক্রমাগত স্তরে সজ্জিত করা হয়। ইয়াত এটা ডিস্ক আছে। কম বয়সত, ই জেলীৰ দৰে হয়, তৰল বা পানীৰ পৰিমাণ যথেষ্ট বেছি। এইবোৰে শ্বক এবজৰ্বাৰ হিচাপে কাম কৰে।

আপুনি ডাঙৰ হোৱাৰ লগে লগে, পানীৰ অংশ শুকাই যায়। ফলস্বৰূপে, হাড়বোৰ ওচৰলৈ আহে আৰু ঘঁহি থাকে। এই ধৰণৰ আৰ্থ্ৰাইটিছ পৰিৱৰ্তনৰ ফলত হাড় টো থিয় হয়। কেইটামান বনি স্পিকেল ওলাই আহে আৰু সিহঁতে স্নায়ুবোৰ বিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ফলস্বৰূপে, শ্বুটিং এটা কলম হ’ব পাৰে। ‘

যেতিয়া ডিস্কবোৰ শুকাই যায়, হাড়বোৰ ইজনে সিজনৰ ওচৰলৈ যায় আৰু শৰীৰৰ উচ্চতা হ্ৰাস হয়। আনকি ইয়াক আধা চেণ্টিমিটাৰ হ্ৰাস কৰিলেও, 26 টা খণ্ডত মুঠ 13 চেমি উচ্চতা হ্ৰাস কৰিব পাৰি। মুৰৰ সন্মুখত থকা ডিস্ক গাঁঠিৰ উপৰিও, পিছফালে দুটা গাঁঠিও থাকে। যেতিয়া তাত থকা হাড়বোৰ ঘঁহিবলৈ আৰম্ভ কৰে, কাৰ্টিলেজ ক্ষয় হয়। ইয়াৰ ফলত, যেতিয়া হাড়ৰ অস্বাভাৱিক বিকাশ হয়, ডিঙি, কঁকালৰ বিষ আৰম্ভ হয়।

ডিঙি-কঁকালৰ বিষৰ মুখ্যতঃ 3 টা লক্ষণ আছে। প্ৰথমে, স্থানীয় কলম। যদি কেৱল ডিঙি-কঁকালত বিষ হয়, যদি আন কোনো লক্ষণ নাথাকে, তেনেহ’লে সেই ক্ষেত্ৰত অস্ত্ৰোপচাৰ নকৰা চিকিৎসা কৰা হয়। “কিছুমান ক্ষেত্ৰত, অতিস্বনক মালিচ দিয়া হয়। যাতে ই গভীৰলৈ যাব পাৰে। ‘

দ্বিতীয়তে, যেতিয়া স্নায়ুৰ চাপ আৰম্ভ হয়, ইয়াক ‘ৰেডিকুলোপেথি’ বুলি কোৱা হয়। বিষটো ডিঙিৰ পৰা হাতলৈ বা কঁকালৰ পৰা ভৰিলৈ আঁতৰি যায়। স্নায়ু যিমান বিয়পি পৰে, ইয়াত বিষ হয়। “স্নায়ুবোৰ মেৰুদণ্ডৰ নলীৰ মাজেৰে পাৰ হৈ শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশলৈ বিয়পি পৰে। মুৰৰ ক্ষয়ৰ ফলত স্নায়ুৰ ওপৰত যথেষ্ট চাপ পৰে, যাতে পেশীবোৰ দুৰ্বল হৈ পৰে। পেশীজঠ হোৱা, অনুভূতি হ্ৰাস হোৱাৰ দৰে লক্ষণ আছে। এই ক্ষেত্ৰত, অস্ত্ৰোপচাৰ কৰিব লাগিব। ‘

তৃতীয়ত, যদি চাপটো পোনপটীয়াকৈ মূৰত পৰে, তেনেহ’লে অপাৰেট কৰাৰ বাহিৰে আন কোনো উপায় নাই। চিকিৎসকসকলৰ মতে, বহুলোকে অস্ত্ৰোপচাৰৰ বাবে ভয় কৰে। তেওঁ পক্ষাঘাতৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱাৰ ভয় কৰে। কিন্তু এই ভয় ভিত্তিহীন। বয়স অস্ত্ৰোপচাৰৰ বাবে বাধা নহয়। ই ব্যক্তি আৰু জীৱনশৈলীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। অৱশ্যে, 100 জনৰ ভিতৰত 90 জন লোকক অস্ত্ৰোপচাৰৰ প্ৰয়োজন নাই।

যদি আপোনাৰ সময় আছে, নিয়মীয়াকৈ ব্যায়াম কৰি আৰু খাদ্যাভ্যাস কৰি, জীৱনশৈলী নিয়ন্ত্ৰণ কৰি হাড় আৰু পেশীৰ যত্ন ল’ব। তাৰ পিছত বয়স বৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে, ক্ষয় প্ৰতিৰোধ কৰা আৰু যথেষ্ট পৰিমাণে বিষ প্ৰতিৰোধ কৰা সম্ভৱ হ’ব।