ভূমিকম্পত বিধ্বস্ত তুৰ্কীত কাম কৰাৰ পিছত ৰাষ্ট্ৰীয় দুৰ্যোগ সঁহাৰি বাহিনীৰ ১৫২ জন উদ্ধাৰকাৰীয়ে গা ধুবলৈ হাবাথুৰি খাই ফুৰিছিল। একেৰাহে ১০ দিন ধৰি মহিলা কৰ্মীকে ধৰি এন ডি আৰ এফৰ উদ্ধাৰকাৰীয়ে ধূলি আৰু ধ্বংসাৱশেষৰ মাজত আৰ্দ্ৰ টাৱেলেৰে গা মহাৰিছিল, জীৱিত ভুক্তভোগীৰ স্থান নিৰ্ণয় কৰিছিল আৰু পতিত লোকৰ মৃতদেহ বাচি বাচি উলিয়াইছিল।আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় উদ্ধাৰ অভিযানৰ নেতৃত্ব দিয়া এনডিআৰএফৰ কমাণ্ডেণ্ট গুৰমিণ্ডাৰ সিঙে টিঅ’আইক জনোৱা মতে, ভূমিকম্পই বিধ্বস্ত যিকোনো অঞ্চলত গা ধোৱাটো বৰ কষ্টকৰ আছিল, যিহেতু পানী দুৰ্লভ । “আনকি শৌচাগাৰবোৰো আছিল কাটি লোৱা প্লাই-বৰ্ডৰ টুকুৰা এটাৰে তৈয়াৰী গভীৰ ট্ৰেঞ্চ লেট্ৰিন, তম্বুৰে ঢাকি থোৱা। মহিলা কৰ্মীৰ বাবে এটা সুকীয়া শৌচাগাৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। পানীৰ ঠাইত তিতা মমবাতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।’
এন ডি আৰ এফৰ ডি জি অতুল কাৰৱালে টি অ’ আইক জনোৱা মতে, মহিলা কৰ্মীসকলে স্থানীয় লোক বিশেষকৈ মহিলা আৰু শিশুৰ সৈতে ভালদৰে যোগাযোগ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। শিৱানীৰ মতে, “মহিলা জীৱিতসকলে আমাৰ ওচৰলৈ আহিছিল, আমি তেওঁলোকৰ আত্মীয়ৰ মৃতদেহ বিচাৰি উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ আৰু যেতিয়া এন ডি আৰ এফে মৃতদেহবোৰ পাইছিল, তেতিয়া মহিলাসকলে যদিও শোকত ভাগি পৰিছিল, তথাপিও কৃতজ্ঞতাৰ বাবে আমাক সাৱটি ধৰিছিল।’- টি অ’ আইক এইদৰে কয় শিৱানীয়ে।
কাৰ্ৱালে কয় যে যদিও এন ডি আৰ এফে তুৰস্কত তৎকালীনভাৱে কাম কৰিছিল — এম ই এৰ সহায়ত যিয়ে ১৫২ জন উদ্ধাৰকাৰীক চৰকাৰী পাছপ’ৰ্ট প্ৰদানৰ বাবে ৰাতিটোৰ ভিতৰতে কাম কৰিছিল; আইটিবিপি যিয়ে শূন্যৰ তলৰ উষ্ণতাত কাম কৰিবলৈ শীতকালীন গিয়াৰৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল; আৰু ম’ডিয়ে তিনিখন চি-১৭ গ্ল’বমাষ্টাৰ বিমান নিয়োগ কৰিছিল যিয়ে ১১খন বাহন লৈছিল, যাৰ ফলত দলসমূহে অৱতৰণৰ পিছত সোনকালে ঠাইখনলৈ যাব পাৰিব — ভৱিষ্যতে সংগঠনৰ সময় আৰু অধিক কমাব পৰাকৈ পৰিসৰ আছে। “যেনেকৈ আমি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় উদ্ধাৰ অভিযানৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট দল চিনাক্ত কৰি তেওঁলোকক চৰকাৰী পাছপ’ৰ্ট জাৰি কৰিব পাৰো। এনডিআৰএফ সঁজুলিৰ বাকচসমূহ তাৎক্ষণিকভাৱে নিয়োগ কৰাৰ বাবে প্ৰি-পেক কৰি ৰাখিব পাৰি। দুৰ্যোগস্থলীত পাকঘৰ স্থাপন নকৰি আমি ৰেডি টু ইট মিল (এম আৰ ই) প্ৰদান কৰাত গুৰুত্ব দিব পাৰো, কিয়নো ৰন্ধা-বঢ়াৰ ইন্ধন বিচাৰি উলিওৱাটো কঠিন।’কাৰৱালে লগতে কয় যে এন ডি আৰ এফে অধিক মহিলাক নিযুক্তি দিবলৈ বিচাৰিছে, তেওঁলোকৰ শক্তি বৰ্তমানৰ ২৫০ৰ পৰা ১৭০০ৰো অধিকলৈ লৈ গৈছে, আৰু তেওঁলোকক কেৱল উদ্ধাৰৰ কামৰ বাবেই নহয়, তেওঁলোকৰ কোমল দক্ষতা আৰু ভুক্তভোগীৰ সৈতে উন্নত যোগাযোগৰ ব্যৱহাৰো কৰিব বিচাৰিছে।
মিছন ‘অপাৰেচন ডষ্ট’ৰ শেষলৈকে — য’ত এন ডি আৰ এফৰ কৰ্মীয়ে দুগৰাকী কণমানি ছোৱালীৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছিল আৰু ৮৫ গৰাকী মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰিছিল — উদ্ধাৰকাৰীসকলে স্থানীয় লোকসকলৰ বাবে যথেষ্ট সদিচ্ছা আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল যাতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ বেজ, যুদ্ধৰ পেচ আনকি সামৰিক সজ্জাও স্মৃতিচিহ্ন হিচাপে বিচাৰিব পাৰে। এন ডি আৰ এফৰ জোৱানসকলে আনন্দৰে বাধ্য হৈছিল আৰু বিনিময়ত অন্যান্য উদ্ধাৰকাৰীৰ পৰা ইউনিফৰ্ম বেজ আৰু সাধাৰণ নাগৰিকৰ পৰা চাবিৰ চেইনৰ দৰে সৰু সৰু উপহাৰ লাভ কৰিছিল। এন ডি আৰ এফৰ উদ্ধাৰকাৰী বিপিন প্ৰতাপ সিঙে কয় যে এন ডি আৰ এফৰ দলসমূহেও নিজৰ সকলো সামগ্ৰী — ৰেচন, কাপোৰ, কম্বল, খাদ্য আদি — ভুক্তভোগীৰ বাবে এৰি থৈ আহিছে।
স্থানীয় লোকে দেখুওৱা আত্মীয়তাই ভাষা, ধৰ্ম আনকি খাদ্যৰ পছন্দৰ দৰে বাধাকো অতিক্ৰম কৰিলে। ভূমিকম্পত পৰিয়াল হেৰুৱাই পেলোৱা স্থানীয়লোকে দিনৰ পিছত দিন নিৰামিষ খাদ্য-সামগ্ৰী যোগান ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
শেষত, এনডিআৰএফৰ ছটা উদ্ধাৰকাৰী কুকুৰ — জুলি, ৰোমিঅ’, ৰেম্বো, হানি, বব আৰু ৰক্সি — নিজৰ মানৱ সহকৰ্মীৰ সৈতে বহু সময় কাম কৰিছিল আৰু জীৱিত অৱস্থাত পোৱা ভুক্তভোগী দুজনক চিনাক্ত কৰিছিল।
