পোহৰৰ উৎসৱ দ্বীপাৱলীৰ প্ৰাক্ ক্ষণত গহপুৰৰ অতিকৈ পিছপৰা অঞ্চল হিচাপে পৰিচিত ককিলাঝাৰ অঞ্চলত এটি আদিৱাসী গীতৰ শুভমুক্তি দিয়া হয়। এই উপলক্ষে ককিলাঝাৰ অঞ্চলৰ ককিলাঝাৰ হৰিমন্দিৰ প্ৰাংগন ৰাজু ওৰাঙৰ সভাপতিত্বত অনুষ্ঠিত গীত উন্মোচনী সভাৰ আঁত ধৰে সদৌ অসম আদিৱাসী ছাত্ৰ সন্থাৰ গহপুৰ আঞ্চলিকৰ সভাপতি অমৃত মুণ্ডাই। উক্ত সভাখনতে গহপুৰৰ এগৰাকী স্থানীয় সংবাদদাতা ৰমেন বৰাই লিখা আৰু সদৌ অসম আদিৱাসী ছাত্ৰ সন্থাৰ গহপুৰ আঞ্চলিকৰ সাধাৰণ সম্পাদক তথা ককিলাঝাৰ অঞ্চলৰ যুৱক প্ৰবীণ ওৰাঙে কণ্ঠদান কৰা ‘কেউ বুলে আদিৱাসী, কেউ বুলে বাগানীয়া’ শীৰ্ষক গীতটো আনুষ্ঠানিক ভাবে মুকলি কৰে নাহৰণী প্ৰাক্তন চাহ মজদুৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ সহকাৰী শিক্ষক এচাও হাচাই। আদিৱাসী লোক সকলৰ জীৱন আৰু সংগ্ৰামৰ পটভূমিত সাংবাদিক ৰমেন বৰা লিখা, প্ৰবীণ ওৰাঙে কণ্ঠদান কৰা, প্ৰবীণ ওৰাং-ৰমেন বৰাই সুৰ কৰা গীতটোৰ সংগীত ব্যৱস্থাপনা নাৰায়ণপুৰ ২নং শিঙিয়াৰ উদীয়মান সংগীত ব্যৱস্থাপক মানস প্ৰতীম বৰাৰ। গীতটোৰ উন্মোচক এচাও হাচাই ‘কেউ বুলে আদিৱাসী, কেউ বুলে বাগানীয়া’ গীতটোত অদিৱাসী লোকসকল দুখ-দুৰ্দশাৰ বাস্তৱ প্ৰতিচ্ছবি খন প্ৰতিফলিত হৈছে বুলি মন্তব্য প্ৰকাশ কৰে। ইউটিউব চেনেল  Asom Music Mixৰ জৰিয়তে গীতটোৰ অডিঅ’-ভিডিঅ’ মুক্তি দিয়া কণ্ঠশিল্পী প্ৰবীণ ওৰাঙে গীতটো শ্ৰোতা ৰাইজে আদৰি ল’ব বুলি আশা প্ৰকাশ কৰিছে। উল্লেখ্য যে ককিলাঝাৰ অঞ্চলৰ দৰে অতিকৈ পিছপৰা অঞ্চলৰ পৰা অতি সীমিত সা-সুবিধাৰ মাজেৰে শ্ৰোতা ৰাইজৰ বাবে উলিওৱা আদিৱাসী গীতটো ভিডিঅ’ৰ চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু সম্পাদনা কৰিছে ককিলা চাৰিআলিৰ ৰমেন বৰাই। গীত উন্মোচনী সভাত গীতিকাৰ ৰমেন বৰা, সংগীত ব্যৱস্থাপক মানস প্ৰতীম বৰা, যুৱ সাংবাদিক সমীৰণ বৰা, নাৰায়ণপুৰৰ গীতাৰ্থ ভূঞা, আছা কৰ্মী ৰঞ্জন ওৰাঙকে ধৰি কেইবাগৰাকী আছা কৰ্মীৰ লগতে ভালে সংখ্যক স্থানীয় ৰাইজ উপস্থিত থাকে।

পোহৰৰ উৎসৱ দীপাৱলীক দেশী জনগোষ্ঠীৰ লোক সকলে *চৰাটেৰ* ৰাইত  বুলি কয়।অৰ্থাৎ খুব চৰা মানে স্পৰ্শ কাতৰ ৰাতি।দেশী সকলে এই দিনা বেলি মাৰ যোৱাৰ পিছত সৰু সৰু লেংটা লৰা ছোৱালীৰ দ্বাৰা কল গছৰ ঠাৰিৰে গছ বন্ধাইছিল বা পুৰণা চেণ্ডেল,জোতা আদি গছত বান্ধি দিয়াৰ উপৰি কঁঠাল বা নাৰিকল গছত হাতুৰীৰে লোৰ গজালো মাৰি দিছিল যাতে কাৰো কু-নজৰ নালাগে আৰু গছত অধিক ফল ধৰে।  আমাৱশ্যৰ অন্ধকাৰ সেই ৰাতি চোৰৰ উৎপাত হয় সেয়ে চোৰৰ চুৰি কাৰ্য্য ৰোধ কৰিবৰ বাবে জপনা মুখত বগৰী কাঁইট পুতি থোৱা বা ভঙা টিনৰ বাল্টি বা খাৰৰ হাৰি থৈ দিছিল।বিশ্বাস মতে এনে কৰিলে চোৰৰ  “শাইত্” (আৰম্ভণি) কুফা হয়। এই দেৱালীৰ ৰাতি জুহালৰ কালি লগা ভঙা মাটিৰ পাত্ৰ(পা’ইলে) আৰু জুহালৰ পোৰা ইটা পদুলিমুখত থৈ দিয়া হয়। চোৰ সোমাওঁতে ইয়াক দেখা পালে বা গচকিলে যাত্ৰা *(শাইত)* নষ্ট হয় বুলি প্ৰাচীন কালৰ পৰাই দেশী জনগোষ্ঠীৰ মাজত লোকবিশ্বাস যি আজিও প্ৰচলিত হৈ আছে।
আনহাতে ঘৰত কণ কণ সতে বিভিন্ন ৰঙৰ আতচ বাজি ,ফটকা আদি ফুটাই ফুৰ্তি কৰে অন্যহাতে  গাঁওৰ ডেকা- বুঢ়াই সেই ৰাতি বিভিন্ন তাচৰ জুৱা যেনে ছপছপি, হাজাৰি, তিন পাত্তি আনকি ডাব্বু …খেল আদি খেলি  ভাগ্য পৰীক্ষা কৰে।কোনো দিনেই লৰা বা ঘৰৰ লগুৱাক জুৱা খেলিবলৈ নিদিয়া অভিভাৱক বা গৃহস্থইও সেই ৰাতিত হলে কাকো বাধা প্ৰদান কৰা নকৰে আনকি গৃহস্থ,লাগুৱা-বনুৱা একেলগে জুৱা খেলে।মুঠৰ ওপৰত বছেৰেকত এটাই ৰাতি সেইটো হল চৰাটেৰ ৰাতি, যি ৰাতিত অবাধে, বিনা বাধাই সকলোৱে জুৱা খেলাৰ স্বাধীনতা পাইছিল।আকৌ কোনো কোনোৱে  সেই ৰাতি বেলেগৰ ঘৰত জ্বলোৱা প্ৰথম দিয়াবাতি বা চাকিটো মনে মনে চুৰ কৰি তেল, শলিতা গছি পেলাই দি চাকিটো পকেটত ভৰাই নি জুৱাত বহিছিল। এনে খালি চাকি পকেটত থাকিলে জুৱাত হেনো লাভ হবই বুলি দেশীৰ মাজত বিশ্বাস।সিদিনা দেশী মানুহ সকলে ভেড়াৰ মাংসও খায়। লোক বিশ্বাস যে চৰাটেৰ ৰাতি ভেড়াৰ মাংস খালে গোটেই বছৰ ধৰি বাত বিষ বেমাৰ নহয়।