শিশুৰ হাঁপানীৰ ৰোগ দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছে। এনে পৰিস্থিতিত শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ তন্ত্ৰ দুৰ্বল হোৱাৰ বাবে শিশুৱে বিশেষ কঠোৰ শাৰীৰিক কাম কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। গতিকে এই দীৰ্ঘদিনীয়া ৰোগ প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাতে চিনাক্ত কৰি যিমান পাৰি সোনকালে চিকিৎসা আৰম্ভ কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে। হাঁপানী এক দীৰ্ঘদিনীয়া আৰু নিৰাময় কৰিব নোৱাৰা ৰোগ। ৰোগীয়ে গোটেই জীৱন এই ৰোগৰ লক্ষণৰ সৈতে জীয়াই থাকিব লগা হয়। কিন্তু চিকিৎসাৰ দ্বাৰা ইয়াৰ তীব্ৰতা কিছু পৰিমাণে হ্ৰাস কৰিব পাৰে। কিন্তু ইয়াৰ লগত জীৱনটো সহজ নহয়। এনে পৰিস্থিতিত প্ৰতি বছৰে ৭ এপ্ৰিলৰ দিনটো বিশ্ব হাঁপানী দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়, যাৰ উদ্দেশ্য এই ৰোগৰ বিষয়ে মানুহক সজাগ কৰা।
আচলতে প্ৰতিটো বয়সৰ লোকৰ এই হাওঁফাওঁৰ লগত জড়িত ৰোগৰ আশংকা থাকে। কিন্তু শিশুসকল ইয়াৰ প্ৰতি অধিক দুৰ্বল। জিনীয় হোৱাৰ উপৰিও ইয়াৰ কাৰণ হ’ল মাতৃৰ গাখীৰ খোৱাৰ সময় কম হোৱা, ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা দুৰ্বল হোৱা, প্ৰদূষণৰ সংস্পৰ্শলৈ অহা আৰু ছেকেণ্ড হেণ্ড ধোঁৱা।
শিশুৰ হাঁপানীৰ প্ৰাৰম্ভিক লক্ষণ-
বিশেষকৈ ৰাতি বা শাৰীৰিক ক্ৰিয়া-কলাপৰ সময়ত ধাৰাবাহিক কাহ হ’লে শিশুৰ হাঁপানীৰ প্ৰাৰম্ভিক লক্ষণ হ’ব পাৰে। এই কাহ শুকান বা কফৰ সৈতে হ’ব পাৰে।
উশাহ-নিশাহৰ সময়ত উৎপন্ন হোৱা উচ্চ শব্দ, যিটো সাধাৰণতে উশাহ-নিশাহৰ সময়ত শুনা যায় যাক Wheezing বোলে। বায়ুপথ সংকুচিত হোৱাৰ ফলত এনে হয় আৰু শিশুৰ হাঁপানীৰ লক্ষণ।
হাঁপানী ৰোগী শিশুৱে বিশেষকৈ শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম বা এলাৰ্জেন বা ঠাণ্ডা বতাহৰ দৰে হাঁপানীৰ ট্ৰিগাৰৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ পিছত উশাহ লোৱাত অসুবিধা বা উশাহ লোৱাত কষ্ট অনুভৱ কৰিব পাৰে।
হাঁপানীৰ ফলত বুকুখন টান হোৱা বা অস্বস্তিৰ অনুভৱ হ’ব পাৰে। শিশুৱে হয়তো তেওঁলোকৰ বুকুত কিবা এটা হেঁচা বা হেঁচা মাৰি ধৰা অনুভৱৰ বৰ্ণনা কৰিব পাৰে।
ধাৰাবাহিক কাহ আৰু উশাহ-নিশাহ লোৱাত কষ্ট পোৱাৰ ফলত হাঁপানী ৰোগত আক্ৰান্ত শিশুৰ ক্লান্তিৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। বিশেষকৈ হাঁপানীৰ লক্ষণ বৃদ্ধি পোৱা সময়ছোৱাত তেওঁলোকক ভাগৰুৱা বা অলস যেন লাগিব পাৰে।
হাঁপানীৰ তীব্ৰতা বৃদ্ধিৰ ফলত শৰীৰে অক্সিজেনৰ মাত্ৰা হ্ৰাস পোৱাৰ ক্ষতিপূৰণ দিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ লগে লগে দ্ৰুত উশাহ-নিশাহ ল’ব পাৰে। বিশেষকৈ হাঁপানীৰ আক্ৰমণৰ সময়ত পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানৰ উশাহ-নিশাহৰ হাৰ নিৰীক্ষণ কৰিব লাগে।
ৰাতি হাঁপানীৰ লক্ষণবোৰ প্ৰায়ে বেয়া হৈ পৰে, যাৰ ফলত টোপনিৰ ধৰণত ব্যাঘাত জন্মে। হাঁপানী ৰোগত আক্ৰান্ত শিশুৰ কাহ বা উশাহ-নিশাহ লোৱাত অসুবিধাৰ বাবে সঘনাই টোপনি বা সাৰ পোৱাত অসুবিধা হ’ব পাৰে।
হাঁপানী ৰোগী কিছুমান শিশুৱে হাঁপানীৰ লক্ষণ দেখা দিয়াৰ ভয়ত শাৰীৰিক কাৰ্য্যকলাপ বা খেলা-ধূলা এৰাই চলিব পাৰে। ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ সামগ্ৰিক শাৰীৰিক ফিটনেছ আৰু জীৱনৰ মানদণ্ডত প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে।
হাঁপানীৰ সৈতে জীয়াই থকাটো শিশুৰ বাবে মানসিক চাপৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, বিশেষকৈ হাঁপানীৰ আক্ৰমণৰ সময়ত বা লক্ষণে দৈনন্দিন কাম-কাজত বাধাৰ সৃষ্টি কৰাৰ সময়ত উদ্বেগ বা খিংখিঙিৰ হ’ব পাৰে।
