পাঠকতকৈ লেখকৰ সংখ্যা বেছি হৈছে নেকি?

নবেম্বৰৰ পৰা মাৰ্চ মাহলৈকে অসমত গ্ৰন্থমেলাৰ সময় । এই সময়ত প্ৰতি বছৰে বহু সংখ্যক কিতাপ প্ৰকাশিত হৈ আহিছে ইয়াৰেকিছুসংখ্যক স্বনামধন্য লেখক লেখিকাৰ কিতাপ প্ৰকাশিত হয় যাৰ বাবে বহু পাঠক অধীৰ আগ্ৰহেৰে সেই সময়লৈ ৰৈ থাকে ।কিন্তু ইয়াৰ মাজতে একাংশ এনেকুৱা লেখক লেখিকা (!) ৰ কিতাপ বছৰে বছৰে প্ৰকাশ হবলৈ ধৰিছে যিবিলাকৰ উদ্দেশ্য অলপবেলেগ ধৰণৰ। তেঁওলোকৰ কিতাপ উন্মোচন কৰাটোৱেই প্ৰধান কাম । কিতাপ খন কোনোবাই ভাল পাইছেনে নাইপোৱা , পাঠকৰ কিবা লাভ হৈছেনে নাই সেইটো বিৰ্চায বিষয় নহয় । অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী ৰ সুখৰ ৰামধেনু গ্ৰন্থৰ ‘কাৰ বাবে আমাৰআলোচনী !’ নামৰ প্ৰৱন্ধত এই বিষয়ে ধুনীয়াকৈ ব্যাখ্যা কৰি লিখিছে তাত উল্লেখ থকা মতে -এজন অসমৰ পুৰণি প্ৰসিদ্ধস্বতাধিকাৰ এজনে গ্ৰন্থমেলাৰ সময়ত ৰাজহুৱা সভাত কৈছিল -‘আমাৰ পঢ়ুৱৈতকৈ লেখকৰ সংখ্যা বেছি হৈছে , এনেকুৱা হলেকিছুমান কিতাপ আমি কিলো দৰত বিক্ৰী কৰিব লাগিব’ । তেঁও কথাষাৰ যি পৰিবেশতেই নকওক লাগে কথাষাৰৰ কিছুগুৰুত্বপুৰ্ণ কথা নিহিত হৈ আছে । বৰ্তমান সময়ত প্ৰকৃত লেখক কোন, সাহিত্যিক কোন, ঔপন্যাসিক কোন,গল্পকাৰ কোন ,কবিকোন চিনি পাবলৈকে দিগদাৰ ।

কাৰণ নিজৰ খৰচত কিছুমান প্ৰকাশক গোষ্ঠীক মেনেজ কৰি বহু টকা থকা মানুহে বছৰে বছৰেবহু কিতাপ প্ৰকাশ কৰে । তেঁওলোকে ডাঙৰ ডাঙৰ গ্ৰন্থ উন্মোচনী সভা পাতে ,উন্মোচন কৰিবলৈ কিছু নাম জ্বলা বিশিষ্টসাহিত্যিকক নিমন্ত্ৰণ জনায় । ইয়াৰ পাছতে বিভিন্ন বাতৰি কাকতত ডাঙৰ ডাঙৰ আখৰেৰে বাতৰি পৰিবেশন কৰোৱাই । কিন্তুতেঁওলোকৰ কিতাপ সমুহৰ পৰা পাঠক উপকৃত হৈছেনে নাই , তেঁওলোকে অনুৰোধ নকৰাকৈ কিমান কিতাপ বিক্ৰী হৈছে সেইটোকেতিয়াও বিচাৰ কৰি নাচায় । এনেকুৱা লেখক লেখিকাই আকৌ আজিকালি সাহিত্য সভাকে ধৰি আন আন ডাঙৰ ডাঙৰঅনুষ্ঠানত নিৰ্দিস্ট বক্তা , সাহিত্য প্ৰতিযোগিতাৰ বিচাৰকৰ আসন শুৱনি কৰে । তেঁওলোকৰ প্ৰকৃত প্ৰতিভা কিন্তু বহুতে গমেইনাপায় কাৰণ তেঁওলোকে সভা সমিতিত দিবলগীয়া ভাষণটোও কাৰোবাৰ হতুৱাই লিখাই আনি পাঠহে কৰে । এই সকলৰ মাজতবহু নতুন প্ৰতিভাক মানুহে চিনাক্ত কৰাৰ সুবিধা নাপায় কাৰণ সেই সকলক এচাম তথাকথিত সাহিত্যিকে সুবিধা দিব নিবিচাৰে। ইয়াৰ মাজতে এচাম নব প্ৰজন্মৰ লেখকে অশেষ কষ্ট কৰি নিজৰ গাঁঠিৰ ধন ভাঙি ,প্ৰতিষ্ঠিত গ্ৰন্থ প্ৰকাশকক বহু অনুৰোধ কৰিদুই এখন কিতাপ প্ৰকাশিত হয় ।সেইবাবেই হয়তো মাজে মাজে দুই এক নতুন প্ৰতিভা মানুহে চিনি পায় । বিশেষকৈ নতুন লেখকলেখিকাৰ বাবে বিশেষ ভাবে অৰ্পন কৰা ‘মুনীন বৰকটকী সাহিত্য বঁটা’ই বহু নতুন লেখক লেখিকাক আমাৰ মাজত চিনাকি কৰিদিছে ।

বৰ্তমান সময়ত আৰু এচাম লেখক লেখিকা আছে যি সকলে কেৱল বঁটা পাবৰ বাবেহে কিতাপ লিখে আৰু তেঁওলোকে পোৱা বঁটাবোৰ আকৌ পইচা দি কিনি লোৱাৰ নিচিনা । মই এটা প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰ লগত কিছুদিন কাম কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা গম পালোযে বহু লেখক লেখিকাই কিতাপখনৰ ভিতৰত কি আছে ভালকৈ নাজানেই কিন্তু তেঁওক ৰঙীন বেটুপাত ,বেটুপাতত তেঁওৰ আগতপ্ৰকাশ পোৱা কিছুমান কিতাপৰ তালিকা আৰু কোনোবা এজন বিখ্যাত লেখকৰ পৰা একাষাৰ লিখাব পাৰিলেই কিতাপ খন হৈযায় বুলি ভাবে । কিতাপৰ বিষয় বস্তুয়ে কাৰোবাৰ কিবা লাভ কৰিছেনে নাই সেইটো প্ৰয়োজনীয় নহয় । আটাইতকৈ লাজৰ কথাযে বহু লেখক লেখিকাই এখন কিতাপৰ ৫ -১০ খনহে উলিয়াই । তেঁওলোকে কিন্তু কিতাপ উলিয়াইয়েই থাকে । মই তেনে বহুলেখক লেখিকাকক ওচৰৰ পৰা লগ পাইছো । এনেকুৱা এজন লেখকক এদিন মই সুধিলো -‘আপুনি যে সৰহকৈ কিতাপ নুলিৱাই,আপোনাৰ কি লাভ হয় ?’ তেতিয়া তেঁও উত্তৰ দিলে -কিতাপবোৰ মানুহে এনেৱেও নপঢ়ে , গতিকে মই উন্মোচন কৰাৰ সময়তদিব পাৰিলেই হল। উন্মোচন কৰা ফটো বোৰ মোৰ বেছি প্ৰয়োজন । মই কিয় বুলি সোধাত তেঁও কলে – ‘মই এইবোৰ কলিকতালৈপথাম । তাত মই সাহিত্য বঁটা এটাৰ বাবে আবেদন কৰিছোঁ।’ ইয়াৰ কিছুদিন পাছত তেঁও পুনৰ আন এখন কিতাপৰ বাবে প্ৰেছলৈআহিল আৰু মই নোসোধাকৈ তেঁও কলে ‘ মই কলিকতাত যে আবেদন কৰিছিলো সাহিত্য বঁটা তো পালো ‘, মোক আৰু এখনকিতাপ উলিয়াই দিব লাগে, বেছি নালাগে প্ৰথম ১০ খন দিলেই হব , পাছত দৰকাৰ হলে মই নিম ,সোনকালে দিব মই গ্ৰন্থমেলাকউন্মোচন কৰিব লাগিব । লগতে তেঁও কলে আগৰ কেইখনৰো ৫ টা মানকৈ কপি দিব , আকৌ এবাৰ একেলগে উন্মোচন কৰিবলাগিব ‘ । মই এইদৰে এখন কিতাপ কেইবাৰলৈকে উন্মোচন হোৱা দেখিছোঁ। আনকি এনেকুৱা নামজ্বলা(!) তথাকথিত এচামসাহিত্যিক আছে যিসকলে অসমৰ চুকে কোণে হোৱা যিকোনো গ্ৰন্থমেলাত একেখন কিতাপকে উন্মোচন কৰি ঘুৰি ফুৰে । এইধৰণৰ কাণ্ড বোৰৰ বাবেই বৰ্তমান সময়ত ভাল কিতাপৰ সংখ্যা কমিছে । অৱশ্যে এইটো থিক আগৰ তুলনাত বৰ্তমানডিজিটেল যুগত আগৰ তুলনাত পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা কমিছে । কিন্তু ইয়াৰ মাজতেও এচামে কিতাপ কিনি নপঢ়িলেও অনলাইনমাধ্যমত পঢ়া শুনা কৰে । এখন গ্ৰন্থ সমাজৰ বাবে কিয় দৰকাৰ সেইটো লেখক লেখিকা সকলে জনাটো অতি দৰকাৰী ।ব্যক্তিগত স্বাৰ্থ আগত নাৰাখি , নিজৰ নাম কিনাৰ প্ৰতিযোগিতাত নানামি সমাজৰ বাবে কিছু হলেও অবদান আগবঢ়াব পৰাগ্ৰন্থৰ প্ৰয়োজনীয়তা বহু বেছি । বৰ্তমান সময়তো আমি গ্ৰন্থমেলালৈ গলে নিদিষ্ট কিছুসংখ্যক স্বনামধন্য সাহিত্যিকৰ বিশেষকিছুমান গ্ৰন্থতহে বেছিকৈ চকু পৰে । সেই বিলাক গ্ৰন্থৰ আদৰ আগতেও আছিল আৰু বৰ্তমানেও আছে । উদাহৰণস্বৰপেভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া , হোমেন বৰগোহাঞি , চৈয়দ আব্দুল মালিক , ৰীতা চৌধুৰী , অনুৰাধা শৰ্মা পুজাৰী আদিকে ধৰি একাংশস্বনামধন্য সাহিত্যিকৰ গ্ৰন্থ সকলোৰে বাবে উপযোগী । নব প্ৰজন্মকো সেই গ্ৰন্থ সমুহেই আকৰ্ষিত এতিয়াও কৰে ।

কিছুমান লেখতলবলগীয়া উপন্যাসৰ আদৰ এতিয়াও আছে আৰু সদায় থাকিব । সেইবোৰ হল তেঁওলোকৰ অপুৰ্ব সৃস্টি যাৰ বাবে অসমীয়াসাহিত্যৰ আদৰ সদায় আছে আৰু থাকিব । এইবিলাকৰ পাছত বহু সংখ্যক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পাইছে যদিও একাংশ নতুন লেখকৰকিছু সংখ্যক প্ৰৱন্ধ সংকলন , গল্প সংকলন আৰু উপন্যাসকক বাদ দি আন গ্ৰন্থ সমুহ পাঠকে আদৰি লোৱা নাই । সেই সমুহেদোকানে দোকানে প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সুবিধা হোৱাৰ বাদে একো বিশেষ লাভ হোৱা নাই । ইয়াৰ বাবে অৱশ্যে একাংশ প্ৰকাশকগোষ্ঠীও দায়ী । তেঁওলোকে নিজৰ মুনাফাৰ বাবে হকে বিহকে একাংশ কিতাপ প্ৰকাশ কৰাৰ বাবেই লেখকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছেকিন্তু সেইদৰে পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱা নাই । গ্ৰন্থৰ লগে লগে আজিকালি অসমত আলোচনীৰ পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যাও বহু কমি গৈছে। সাতসৰী , প্ৰান্তিকৰ লগতে দুই এখন আলোচনীৰ বাদে বাকীবোৰৰ পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা বহু পৰিমানে কম । বহু আলোচনী কমপৰিমানে যেনেতেনে চলি আছে । এনে কিছুমান আলোচনীও আছে যিবিলাকত হকে বিহকে একাংশ লেখক লেখিকাৰ লেখাপ্ৰকাশ পায় যাৰ পৰা সমাজৰ বিশেষ একো লাভ নহয় । বহু ব্যক্তিয়ে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবেও আজিকালি বহু অনলাইন আলোচনীপ্ৰকাশ কৰি উলিয়াই । মুঠৰ ওপৰত কিতাপৰ প্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰকাশন গোষ্ঠী সমুহ সচেতন নহলে এটা সময়ত কিতাপৰ বজাৰখনে বৰ বেয়াকৈ মুখ ঠেকেচা খাব সেইয়া ধুৰুপ ।

ধ্ৰুৱজ্যোতি শইকীয়া

আঘোণত পকা ধানৰ মাজে মাজে সৰু সৰু আলিৰ ওপৰেৰে লেছেৰী বুটলাৰ স্মৃতি-

‘গাঁও’ শব্দটোৰ আকৰ্ষণে আমাৰ প্ৰত্যেকৰ ভিতৰত গভীৰভাৱে অনুৰণন ঘটাই থাকে,নদী, পথাৰ, গছ-গছনি আৰু জীৱনৰ কালজয়ী ছন্দৰে গঠিত নষ্টালজিয়াৰ অমৃত সৌধ বৈ যায়—গৰু চৰোৱা, দাৱনীয়ে ধান ৰোৱা, ধান কটা এইবোৰ। এই গাঁৱলীয়া আশ্ৰয়স্থলত স্মৃতিবোৰ জাগ্ৰত হয়, প্ৰাঞ্জল আৰু লালন-পালন কৰা হয়, বতাহত প্ৰাণ উশাহ লয়।গ্ৰাম্য অনুভৱে ইংগিত দিয়ে এক অবৰ্ণনীয় ৰোমাঞ্চ, লৌকিকতাক অতিক্ৰম কৰা এক মোহ। চহৰ জীৱনৰ যান্ত্ৰিক জীৱন আৰু অতীতৰ গাঁৱৰ চুম্বকীয় টানৰ মাজত বিচ্ছিন্ন হৈ মই প্ৰায়ে নিজকে গভীৰ চিন্তা-চৰ্চাৰ মাজত আবদ্ধ হৈ থকা দেখা পাওঁ।মোৰ বিবেকৰ ভিতৰৰ সংগ্ৰামখনে ফুচফুচাই কয় নতুন অস্তিত্বৰ প্ৰলোভন, গ্ৰাম্য বিশুদ্ধতাৰ সৰলতাত নিমগ্ন, য’ত মৰম শ্ৰদ্ধাৰ কোমল অনুভৱৰ সোঁত বৈ থাকে।

চকুৰে দেখা পোৱালৈকে পকা ধানৰ সোণালী পথাৰবোৰ বিস্তৃত হৈ থকা গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ বুকুত দোল খাই থকা শস্যৰ মাজৰ সৰু সৰু আলিবাটবোৰত স্মৃতিৰ অনুভৱ এটা উন্মোচিত হয়। সেই নিস্তব্ধ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যবোৰতে আমি বাই -ভনী,ভাই ককাই আৰু শিক্ষক দেউতাৰ লগত পথাৰলৈ যোৱা সৰল গাৱঁলীয়া জীৱনৰ কৈশোৰত অথচ গভীৰ মুহূৰ্তবোৰত অৰ্থাৎ কঠিয়া তোলা আৰু লেছেৰী বুটলা সুন্দৰ মুহুৰ্ত বোৰ সোঁৱৰণীত সোণ হৈ জিলিকি উঠে।

সূৰ্য্যই আকাশখন কমলা আৰু গোলাপী ৰঙৰ ৰংৰে ৰং কৰাৰ লগে লগে দেউতা আৰু মই ৰসাল সেউজীয়া বিস্তৃতিবোৰৰ মাজলৈ সাহস কৰিছিলোঁ, আমাৰ হাত দুখনে আমাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকা সতেজ, কুটিল পাতবোৰ ছিঙিবলৈ আগ্ৰহী আছিলোঁ। সংকীৰ্ণ আৰু আঁকোৰগোজ আলিবাটবোৰ হৈ পৰিল আমাৰ প্ৰকৃতিৰ দান-বৰঙণিৰ পথ, ধান গছৰ সাগৰৰ মাজেৰে বৈ গৈ অতীতৰ ঋতুৰ কাহিনী ফুচফুচাই কোৱা।

মৃদু বতাহৰ লগত মিলি দোল খাই থকা ধানৰ ছন্দময় হুলস্থুলে আমাৰ যাত্ৰাৰ লগত সংগতি ৰাখি এক সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিলে। প্ৰতিটো খোজেই আছিল মাটিৰ সৈতে এক সংযোগ, প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি পুনৰাবৃত্তি হৈ অহা বৃদ্ধি আৰু চপোৱাৰ চক্ৰবোৰৰ সোঁৱৰণী। সেই মুহূৰ্তবোৰত পৃথিৱীখন যেন লেহেমীয়া হৈ পৰিছিল, যাৰ ফলত আমি গ্ৰাম্য জীৱনৰ শান্তিৰ সোৱাদ ল’ব পাৰিছিলো। ধানৰ নিস্তব্ধ সুৰৰ বিপৰীতে এক স্পন্দনশীল সোণালী ধানৰ পথাৰবোৰে আমাক যুগ যুগ ধৰি চলি অহা খেতিৰ নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। মাটিৰ দাগ পৰা হাত আৰু প্ৰশংসাৰে ভৰা হৃদয় লৈ আমি সুক্ষ্মভাৱে সেউজীয়া পকা ধানবোৰ ছিঙিলোঁ, তাৰ পাতবোৰ ৰাতিপুৱাৰ নিয়ৰৰ টোপালবোৰেৰে জিলিকি উঠিল। মাটিৰ গোন্ধটো মনৰ সতেজতাৰ লগত মিলি গৈছিল, আমাৰ স্মৃতিত ৰৈ থকা এক সংবেদনশীল অভিজ্ঞতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।খেতি চপোৱাৰ শাৰীৰিক ক্ৰিয়াৰ বাহিৰেও এই ভ্ৰমণবোৰ পিতৃ-সন্তানৰ মাজত বন্ধনৰ এক অনুষ্ঠানত পৰিণত হৈছিল। কথোপকথনবোৰ মেৰুকৰণ কৰা আলিবোৰৰ দৰে বৈ গৈছিল, পৰিৱৰ্তিত ঋতুৰ দৰে বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ বিষয়বোৰ স্পৰ্শ কৰিছিল। জীৱনৰ পাঠবোৰ এই মুহূৰ্তবোৰৰ কাপোৰত সূক্ষ্মভাৱে বোৱা হৈছিল, দেউতাৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ মূল্য, মাটিৰ প্ৰতি সন্মান আৰু ভাগ-বতৰা কৰা অভিজ্ঞতাৰ গুৰুত্ব মনোভাৱ শিকাইছিল।
প্ৰকৃতিৰ মাজত আমি আৱিষ্কাৰ কৰিছিলোঁ সৰলতাৰ গভীৰ সৌন্দৰ্য্য। পকা ধানৰ মাজৰ সৰু সৰু আলিবোৰত স্থিতিস্থাপকতা আৰু বৃদ্ধিৰ গোপন কথা আছিল, দিনটোৰ লগে লগে উন্মোচিত হোৱা জীৱনৰ চক্ৰবোৰৰ প্ৰতিফলন আছিল। লেছেৰী ছিঙা কামতকৈও বেছি হৈ পৰিল; ই সংযোগৰ উদযাপনলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল – ভূমিৰ সৈতে, পৰিয়ালৰ সৈতে, আৰু আমাক আমাৰ শিপাৰ সৈতে বান্ধি ৰখা কালজয়ী পৰম্পৰাৰ সৈতে৷
আমাৰ আকাংক্ষা আৰু ভয়ৰ জটিলতাবোৰ কাটি যোৱাৰ লগে লগে আমি মুক্ত আকাশৰ বিশাল বিস্তৃতিৰ তলত এক তিতা-মিঠা অভিজ্ঞতা আৱিষ্কাৰ কৰোঁ।

সীমাহীন মুকলিতাৰে আকাশখন আমাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকা সীমাহীন সম্ভাৱনাৰ উপমা হৈ পৰে। এই সীমাহীন স্থানতে আমি জীৱনৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ তিক্ততা আৰু ইয়াৰ বিজয়ৰ ৰসালতাক আকোৱালি লৈ জীয়াই থকাৰ সাহস পাওঁ।
দিগন্তৰ তলত সূৰ্য্যই ডুব যোৱাৰ লগে লগে পথাৰবোৰৰ ওপৰত উষ্ণ জিলিকনি এটা পেলাই আমি ঘৰলৈ উভতি আহিলোঁ, প্ৰকৃতিৰ দান-বৰঙণিৰে ভৰা হাত আৰু আদৰৰ স্মৃতিৰে ভৰা হৃদয়। সেই সৰু সৰু আলি আৰু লেছেৰীৰ পথাৰবোৰত এটা কাহিনী উন্মোচিত হ’ল – পৰম্পৰা, প্ৰেম, আৰু দেশৰ মাটিৰ ছন্দত শিপাই থকা জীৱনৰ চিৰস্থায়ী সৌন্দৰ্য্যৰ স্মৃতি।কিন্তু আজিৰ এই পকী চহৰত সকলো হাতৰ মুঠিত আছে যদিও গ্ৰাম্য জীৱনৰ পৰম্পৰাগত সম্পদবোৰ আছে জানো। শুকান পাহাৰত কাছৰ কণীৰ পিছত লগাটোৱে আমাৰ সন্ধানৰ প্ৰতীক— নগৰীয়া অস্তিত্বৰ তীব্ৰতাৰ মাজত অসম্ভৱ যেন লগা বস্তুটোৰ সন্ধান। কাৰণ সেই গাঁওবোৰত আমি কেৱল শিপালৈ ঘূৰি অহাই নহয়, সৰলতাই ৰাজত্ব কৰা জীৱনৰ পুনৰ জ্বলোৱাৰ কল্পনা কৰিছোঁ, আৰু পৰিবৰ্তনৰ পৃথিৱীৰ আলিংগনত হৃদয়ত সান্ত্বনা বিছাৰিছো।সময়ৰ প্ৰতিকূলতাক এক উজ্জ্বল, অধিক পৰিপূৰ্ণ ভৱিষ্যতৰ দিশত খোজৰ শিললৈ ৰূপান্তৰিত।
শ্ৰী অনিতা দেৱী