বঙাইগাঁৱৰ উত্তৰ বঙাইগাঁও আৰক্ষীয়ে চুৰিৰ ঘটনাৰ সৈতে জড়িত চক্রক কৰায়ত্ত কৰাৰ বাবে চলোৱা অভিযানত চাৰিজন ব্যক্তিক আটক কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে ৷ লগতে উদ্ধাৰ কৰিছে বিভিন্ন চুৰিৰ সামগ্ৰী ৷ উল্লেখ্য যে চহৰখনৰ নতুনপাৰাস্থিত ৰামকৃষ্ণ সেৱাশ্ৰমত শনিবাৰে নিশা সংঘটিত হৈছিল এক চুৰি কাণ্ড ৷

চোৰে তলা ভাঙি সোণ – ৰূপৰ আ- অলংকাৰৰ লগতে মন্দিৰত ব্যৱহৃত কাহ- পিতলৰ সামগ্ৰী চুৰি কৰি নিছিল ৷ একেদৰে উত্তৰ বঙাইগাঁৱৰ এটা এটিএম ভাঙিও ধন লুটৰ চেষ্টা চলাইছিল দুৰ্বৃত্তই ৷ এই ঘটনাই আৰক্ষী প্রশাসনক উদ্বিগ্ন কৰি তোলে ৷ ইয়াৰ পিছতেই আৰক্ষীয়ে অপৰাধজনিত ঘটনাত জড়িত চক্রক আটকৰ বাবে জোৰদাৰ অভিযান আৰম্ভ কৰে ৷

এই অভিযানৰ অংশ হিচাপে উত্তৰ বঙাইগাঁও তহলদাৰী আৰক্ষী চকীৰ আৰক্ষীয়ে দেওবাৰে নিশা চোৰাং সামগ্রী ক্রয় কৰা দুজন ব্যক্তিক আটক কৰে ৷ ইয়াৰে বঙাইগাঁৱৰ গুৰুনানক নগৰৰ পৰা হাজিবুল ইছলামক আটক কৰাৰ বিপৰীতে নিউ বঙাইগাঁও ভাওলাগুৰিৰ পৰা আব্দুল আলী নামৰ ব্যক্তিক আটক কৰে ৷ লগতে উদ্ধাৰ কৰে ৰামকৃষ্ণ সেৱাশ্ৰমৰ পৰা চুৰি হোৱা কিছু কাঁহ- পিতলৰ সামগ্ৰীসহ চুৰি বেটেৰী তথা আন বিভিন্ন চুৰিৰ সামগ্ৰী ৷

আনহাতে আৰক্ষীয়ে আটকাধীন ব্যক্তিদ্বয়ৰ স্বীকাৰোক্তিৰ ভিত্তিত এই চুৰি চক্রৰ মূল অভিযুক্ত কমলেশ্বৰ ৰায় আৰু বিক্রম বণিক্যক সোমবাৰে অভিযান চলাই ডাংতলাৰ পৰা আটক কৰে ৷ উল্লেখ্য যে আৰক্ষীৰ দলক দেখা পোৱা মাত্ৰকে অপৰাধ চক্রৰ মূল অভিযুক্ত কমলেশ্বৰ ৰায়ে ডাংতলাৰ কাষৰ কুঁজিয়া নৈত জাপ দি পলাবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও অভিযানকাৰী আৰক্ষীয়ে নদীত নামি গৈ কমলেশ্বৰ ৰায়ক আটক কৰিবলৈ সক্ষম হয় ৷

অৱশ্যে আৰক্ষীয়ে ৰামকৃষ্ণ সেৱাশ্ৰমৰ চুৰি হোৱা সোণ-ৰূপৰ আ-অলংকাৰ বৰ্তমানলৈকে উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই যদিও উদ্ধাৰৰ প্রচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছে ৷

যোৰহাটৰ অগ্ৰণী প্ৰকাশন গোষ্ঠী দিগদৰ্শন প্ৰকাশনৰ আৰু মাহেকীয়া সাহিত্য আলোচনী “দিগদৰ্শন”,কবিতা আলোচনী “ছন্দগুচ্ছ”ৰ উদ্যোগত ৩ডিচেম্বৰত গ্ৰন্থ উন্মোচন, গীত-নৃত্য আৰু স্ব-ৰচিত কবিতা পাঠ অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হয়। পুৱা ১০বজাত উদীয়ামান শিল্পী আয়ুষ্মী গোস্বামীৰ মংগলাচৰণৰে শুভাৰম্ভ অনুষ্ঠানত অসমৰ ভালেকেইজন নবীন-প্ৰৱীন কবিয়ে সদভাৱনা আৰু মানৱতা বিষয়ক কবিতা পাঠ কৰে।

যোৰহাটৰ কেন্দুগুৰি বাইপাছৰ সমীপৰ চেঙেলী গাঁওস্থিত মানৱ ধৰ্ম আশ্ৰম প্ৰাংগণত অনুষ্ঠিত এই অনুষ্ঠানত ডিব্ৰুগড়ৰ অৰ্পণা ফুকন দাসৰ গল্প সংকলন “প্ৰহেলিকা”,চিত্ৰামণি হাজৰিকাৰ শিশু উপযোগী গল্প সংকলন”গাত ৰ’দ নলগা আৰু বৰষুণ নপৰা ছোৱালীজনী”,ভাৰতী বৰুৱা দুৱৰাৰ গল্প সংকলন”প্ৰায়শ্চিত্ত”,ঢকুৱাখনা ঘিলামৰাৰ জোনমণি চুতীয়াৰ গল্প সংকলন “কিছু অনুভৱ,কিছু বাস্তৱ” উন্মোচন কৰা হয়। “দিগদৰ্শন”ৰ সম্পাদক পংকজ কুমাৰ দাসে আঁত ধৰা অনুষ্ঠানত শিৱসাগৰ লেখিকা জেউতি বৰা ভূঞাক দিগদৰ্শন প্ৰকাশনৰ ২০২৩বৰ্ষৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান “দিগদৰ্শন”বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

আনহাতে যোৰহাটৰ বৰহোলাৰ কবি মহেন্দ্ৰ নাথ হাজৰিকাক “কবিকণ্ঠ” বঁটা, ডিব্ৰুগড়ৰ কুমাৰণীছিগা ৰাঙী গাঁৱৰ ভাৰতী বৰুৱা দুৱৰাক “মহিয়সী”বঁটা, ডিব্ৰুগড়ৰ চিৰিংচাপৰিৰ দিপীকা গগৈক “শ্ৰীময়ী”বঁটা,”ডিব্ৰুগড় লেকাই ঠাকুৰথানৰ ৰাহুল দাসক শিল্পী সাধনা বঁটা,যোৰহাট ভাতেমৰাৰ ড° মৌচুমী ৰেখা খাউণ্ডক দিগদৰ্শন সাহিত্য সন্মান,যোৰহাট কেন্দুগুৰিৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰী,লেখিকা আৰতী কুমাৰী দেৱীক মহীয়সী সন্মান, তিতাবৰৰ বিবিজানৰ বিনয়প্ৰভা পাঠকক সাহিত্য মহীয়ান সন্মান,আমগুৰিৰ শিখা হাজৰিকাক বৰ্ষশ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যিক সন্মান,যোৰহাটৰ পুৰণিমাটি সত্ৰচুকৰ কামদা চেতিয়াক বৰেণ্য মহিলা সন্মান,দেৰগাঁৱৰ ৰূপা দত্তক সংগীত শিল্পী সন্মান,জাঁজীৰ অনুৰাধা দত্তক কাব্যশ্ৰী বঁটা,মাজুলী জুগুণীধাৰীৰ মৃণালী দেৱীক সাহিত্য প্ৰেৰণা বঁটা, কমাৰগাঁৱৰ বুধবাৰীৰ ৰূপা বৰাক শিশু সাহিত্য প্ৰেৰণা বঁটা, ডিব্ৰুগড় ঔফুলীয়া চাহ বাগিচাৰ বলৰাম মৃধাক সমাজ গৌৰৱ বঁটা,আমগুৰিৰ বুলুৱালা ভূঞাক আদৰ্শ শিক্ষয়িত্ৰী সন্মান,লখিমপুৰ ঘিলামৰাৰ জোনমণি চুতীয়াক দিগদৰ্শন সাহিত্য সন্মান আৰু দিগদৰ্শন প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত শিশু আৰু কিশোৰৰ পষেকীয়া আলোচনী”জ্ঞানজ্যোতি”ৰ চলিত বৰ্ষৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান”জ্ঞানজ্যোতি”বঁটা যোৰহাট সৰ্বাইবন্ধাৰ বীণাপাণি অধ্যাপকক আৰু “জ্ঞানজ্যোতি শিশু সাহিত্য প্ৰেৰণা বঁটা” যোৰহাট শান্তিপুৰৰ ৰুণু বৰঠাকুৰক প্ৰদান কৰা হয়।

চায়েবা আঞ্জুম ৰহমান,প্ৰিয়ংকা বৰা,গীতিমনি দত্ত,কাবেৰী দত্ত,দীপিকা দত্ত,গীতালি বৰা,শুভ্ৰকমল বৰাৰ গীত-নৃত্যই জীপাল কৰি অনুষ্ঠানটো উদ্বোধন কৰে যোৰহাট জিলা সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি নলিনীবালা হাজৰিকাই। ৰাজ্যিক পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত শিক্ষক মাণিক চন্দ্ৰ বৰা,চিত্ৰশিল্পী বিপিন চন্দ্ৰ হাজৰিকা আৰু শিশু সাহিত্যিক মৃণালিনী গোস্বামী বিশিষ্ট অতিথিৰূপে অংশগ্ৰহণ কৰা দিনজোৰা এই বৰ্ণাঢ্য কাৰ্যসূচীৰ অন্তত সামৰণী জাতীয় সংগীত পৰিৱেশনেৰে কৰা হয়।

গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাবত সোমবাৰে অনুষ্ঠিত এক গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ অনুষ্ঠানত “দৈনিক অসম”ৰ বাৰ্তা সম্পাদক, লেখক ৰঞ্জিত হাজৰিকাৰ “শত জীৱন কত কথা” নামৰ এখন ভিন্নসুৰী গ্ৰন্থ উন্মোচন কৰা হয়৷ গ্ৰন্থখন আনুষ্ঠানিকভাৱে উন্মোচন কৰে বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ-সাহিত্যিক ড° অমৰজ্যোতি চৌধুৰী, বিশিষ্ট সাহিত্যিক ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱ চৌধুৰী, বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ, “দৈনিক অসম“ৰ সম্পাদক ড° হিতেশ ডেকা আৰু বিশিষ্ট সাংবাদিক-গল্পকাৰ তথা চিত্ৰ সমালোচক বিতোপন বৰবৰাই৷

উন্মোচনী ভাষণত ড° অমৰজ্যোতি চৌধুৰীয়ে লেখকৰ দৃষ্টিভংগীক অসাধাৰণ বুলি অভিহিত কৰি “শত জীৱন কত কথা”ত সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন, আৱেগ আৰু আশা-আকাংক্ষাৰ প্ৰতিফলন ঘটা বুলি মন্তব্য কৰে৷ তদুপৰি গ্ৰন্থখনত সামাজিক সম্প্ৰীতিৰ এখন ছবিও মূৰ্তমান হোৱা বুলি মত প্ৰকাশ কৰি তেওঁ সাম্প্ৰতিক কালৰ সাংবাদিকতায়ো এনেবোৰ বিষয় সামৰি লোৱা উচিত বুলি পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়৷

আন এগৰাকী উন্মোচক ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱ চৌধুৰীয়ে আজিকালি বহু লেখকে বাস্তৱ জগতৰ লগত একাত্ম নোহোৱাকৈয়ে বাস্তৱৰ কথা লিখে বুলি খেদ প্ৰকাশ কৰি কয় যে সমাজ আৰু মানুহক লৈ ৰচনা কৰা “শত জীৱন কত কথা”ই পাঠকক জীৱনৰ কিছুমান অনুদঘাটিত ৰং-ৰূপৰ সৈতে পৰিচিত কৰিব বুলি আশা কৰা যায়৷ তেওঁ কয় যে সদায় দেখি থকা কিছুমান চৰিত্ৰ আৰু দৃশ্যপটক লৈ ৰচনা কৰা গ্ৰন্থখনে পাঠকৰ হৃদয়ক স্পৰ্শ কৰি যায়৷ দুৰন্ত ৰচনাশৈলীয়ে গ্ৰন্থখনক অভিনৱ ৰূপ দিয়া বুলিও তেওঁ মত প্ৰকাশ কৰে৷ প্ৰসংগক্ৰমে তেওঁ কয় যে কেৱল অসমীয়া আখৰ আৰু ভাষাকে ভাল সাহিত্য বুলিব নোৱাৰি৷ তেনে সাহিত্যত অসমীয়া মনন আৰু অনুভূতিও মিহলি হৈ থাকিলেহে সি ৰসোত্তীৰ্ণ সাহিত্য হ’ব পাৰে৷ এই ক্ষেত্ৰত তেওঁ হাজৰিকাৰ গ্ৰন্থখনৰ উপস্থাপন শৈলীক উচ্চ প্ৰশংসা কৰে৷

অনুষ্ঠানত আগবঢ়োৱা ভাষণত ড° হিতেশ ডেকাই মাতৃভাষাৰ প্ৰতি সমাজৰ এটা চামৰ অনীহাত ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰি কয়, “আমি অসমীয়া ভাষাত কিতাপ লিখি আছোঁ৷ কিন্তু সেই কিতাপ আমাৰ সতি-সন্ততিয়ে পঢ়িব পাৰেনে? অথবা আমি নিজৰ সন্তানক মাতৃভাষাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল কৰি তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁনে? আমি নিজকে এনে প্ৰশ্ন কৰাৰ সময় আহি পৰিছে৷” এই প্ৰসংগতে “অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য ৰক্ষাৰ দায়িত্ব কেৱল চৰাঞ্চলৰ লোকসকলৰহে নেকি” বুলিও ড° ডেকাই মন্তব্য কৰে৷ ৰঞ্জিত হাজৰিকাৰ গ্ৰন্থখনৰ প্ৰসংগত তেওঁ কয় যে সাধাৰণ মানুহৰ চৰিত্ৰইহে সমাজখনক ধৰি ৰাখে৷

আনহাতে, উন্মোচিত গ্ৰন্থখনৰ বিষয়ে বক্তব্য আগবঢ়াই বিতোপন বৰবৰাই লেখকৰ অন্তৰ্দৃষ্টিৰ শলাগ লয়৷ প্ৰাঞ্জল ভাষা আৰু অনন্য প্ৰকাশভংগীয়ে গ্ৰন্থখনক সুখপাঠ্য কৰি তোলা বুলি তেওঁ মত প্ৰকাশ কৰে৷
অনুষ্ঠানত উপস্থিত থকা “আমাৰ অসম” কাকতৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদক গৌতম শৰ্মাই নিজৰ জীৱনৰ কেতবোৰ সৰু সৰু ঘটনাৰ ৰসাল বৰ্ণনাৰে পৰিৱেশ জীপাল কৰি তোলে৷ সুধাকণ্ঠৰপৰা হোমেন বৰগোহাঞি আৰু হীৰেন ভট্টাচাৰ্যলৈ বিভিন্নজনৰ সান্নিধ্যৰ সৰু সৰু স্মৃতিৰ কিছুমান খণ্ডচিত্ৰ ৰসাল ৰূপত উপস্থাপন কৰে বিশিষ্ট সাংবাদিক শৰ্মাই৷

অনুষ্ঠানত গ্ৰন্থখনৰ প্ৰকাশক “পূৰ্বায়ণ প্ৰকাশন”ৰ ড° অমৃত কুমাৰ উপাধ্যায় আৰু লেখক ৰঞ্জিত হাজৰিকায়ো দুআষাৰ কয়৷ ভাষণ প্ৰসংগত লেখক হাজৰিকাই কয়, “সাধাৰণ মানুহেহে মোক আকৰ্ষণ কৰে৷ অসাধাৰণ মানুহৰ প্ৰতি মোৰ বিশেষ আকৰ্ষণ নাই৷” প্ৰকাশক ড° উপাধ্যায়ৰ মতে জীৱন আৰু সমাজৰ সৰু সৰু দিশসমূহক লৈ লেখকৰ কৌশলী গদ্যশিল্পই বৃহৎ সংখ্যক পাঠকক আকৰ্ষিত কৰি আহিছে৷

এই অনুষ্ঠানটোৰ আঁত ধৰে ময়ূৰী দত্তই৷ আনহাতে, “শত জীৱন কত কথা”ৰ প্ৰথমটো কপী আনুষ্ঠানিকভাৱে ক্ৰয় কৰে বিশিষ্ট লেখক শান্তনু কৌশিক বৰুৱাই৷

পোনপ্ৰথমেই মই আপোনালোকক অবগত কৰিব বিচাৰিছোঁ যে,কিবা অনৈতিক কাৰ্য,কলাপৰ জৰিয়তে আইনৰ উলঙ্ঘন কৰি ৰঙা ঘৰৰ আলহী হ’বলৈ যোৱাটো কোনো সন্মানিত হোৱাৰ বিষয়,বস্তু নহয়। ইয়াৰ ফলত নিজৰ আত্ম মৰ্যদাৰ আৰু ব্যক্তিগত চৰিত্ৰৰ ওপৰত এক নকাৰাত্মক প্ৰভাৱ পৰে নহয়নে? সেয়েহে পৰাপক্ষত আইন বিৰোধী কৰ্মৰ পৰা নিজকে সদায় দূৰত ৰাখি ৰঙা ঘৰৰ আলহী হোৱাৰ পৰা সদায় বঞ্চিত হোৱাটো উচিত। কিন্তু কিবা কাৰণ বসত নাইবা নিজৰ ভুল পদক্ষেপৰ জৰিয়তে যদি আইনৰ মতে দণ্ডনীয় হৈ ৰঙা ঘৰৰ আলহী হৈ পৰো ঠিক তেতিয়া ৰঙা ঘৰৰ বন্দী হৈয়ো আমি কিদৰে নিজৰ মনক মুক্ত কৰি তাৰ পৰবৰ্তী সময়ছোৱাত এক সাধাৰণ মানুহৰ দৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব পাৰোঁ সেই বিষয়ে মোৰ একেবাৰে সামান্যতম জীৱন অভিজ্ঞতাৰ পৰা সমান্য ৰূপত চিন্তা-চৰ্চা কৰাৰ প্ৰতি আত্মপ্ৰকাশ কৰিছোঁ ।

আচলতে আমি যিবোৰ মানুহক প্ৰত্যক্ষ ৰূপত হাতে-লুটে কিবা আইনী বিৰোধী কাৰ্যত ধৰা পেলাওঁ তেওঁলোকক আইনৰ জৰিয়তে দোষী সাব্যস্ত কৰি তেওঁলোকৰ ওপৰত আইনী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়। কিন্তু ধৰিললো আপুনি যিবোৰ কাৰণ লৈ আইনী মতে দণ্ডনীয় বুলি আইনৰ জৰিয়তে ঘোষণা কৰিছে। হয়তো আপোনাতকৈ বহুতো ডাঙৰ ডাঙৰ অপৰাধ কৰি কিছুমান মানুহে মুক্ত আকাশৰ তলত নিৰ্ভিকতাৰ সৈতে জীৱন নিৰ্বাহ কৰি আহিছে। গতিকে আমাৰ সংবিধান গৃহীত হোৱা আইনী বা ন্যায়িক ব্যৱস্থা এশ শতাংশয়ে শুদ্ধ বুলি ক’ব নোৱাৰি। যদি শুদ্ধ বুলি দাবী কৰে তেন্তে শতকৰা এশ শতাংশ শুদ্ধ ভাবে দোষী মানুহবোৰক দোষী সাব্যস্ত কৰিবলৈ অসমৰ্থ কিয় ? আমি মানু্হৰ জীৱন প্ৰক্ৰিয়া সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰিবলৈ মানুহৰ জৰিয়তে কিছুমান সীমা-পৰিসীমা নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া হৈছে। আৰু এই সীমাবোৰ অতিক্ৰম কৰি লগেই আমি আইনী ৰূপত দণ্ডনীয় হৈ পৰো। এতিয়া কথা হ’ল মই ইয়াতে আপোনালোকৰ আগত ন্যায়িক ব্যৱস্থাৰ বিৰোধিতা কৰি ভুল বাখ্যা প্ৰদান কৰিব বিচৰা নাই। অৰ্থাৎ মই উপৰোক্ত ভাগত উল্লেখ কৰা কথাবোৰৰ তাৎপৰ্য এইয়াই যে, পুঁজিবাদ আৰু ক্ষমতা সম্পন্ন ব্যক্তিবোৰৰ আগত আমাৰ ন্যায়িক ব্যৱস্থাসমূহ এক অৰ্থহীন আৰু মুল্যহীন হৈ পৰে নহয়নে ?

আমি সচৰাচৰ শুনিবলৈ বেয়া লাগিলেও এই কথাটো এশ শতাংশয়ে সচা যে, আমি প্ৰায় প্ৰতিজন মানুহে আইনী ৰূপত দণ্ডনীয় নহওঁ যদিওঁ আন্তৰিক ৰূপত বহুতো দণ্ডনীয় কামত লিপ্ত হৈ আহিছোঁ। গতিকে আইনী ৰূপত দণ্ডনীয় মানুহক ন্যায়ালয় , ন্যায়াধীশৰ জৰিয়তে ন্যায় প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা আছে। কিন্তু আমি আন্তৰিক ৰূপত কৰা কু-কাৰ্য ,কু-কৰ্মৰো কোনোবা নহয় কোনোবা ন্যায় প্ৰদানৰ বাবে ন্যায়াধীশ অদৃশ্য ৰূপত বিৰাজমান হ’ব পাৰে এই কথাবোৰৰ প্ৰতি আমি কিয় সতৰ্কতা অবলম্ব নকৰোঁ।

গতিকে আপুনি যদি কিবা কাৰণ বসত আইনী মতে দোষী সাব্যস্ত হৈ ৰঙা ঘৰৰ আলহী ৰূপত বন্দী হ’বলগীয়া হয় তেন্তে একেবাৰে হীনমান্যাতাত ভুগি থাকিবলৈ দৰকাৰ নাই । কাৰণ প্ৰথমতে কলো আপোনাতকৈ বহুতো ডাঙৰ ডাঙৰ অপৰাধ সমূহ কৰি বহুতো মানুহে এতিয়াও মুক্ত আকাশৰ তলত এক সাধাৰণ জীৱন নিৰ্বাহ কৰি আহিছে। আনহাতে আপোনি কৰা অপৰাধ সমূহ মানুহৰ চকুত পৰি ন্যায়িক ৰূপত দণ্ডনীয় হৈ পৰিছে।

কিন্তু আপুনি সংগঠিত কৰা সেই এটা অপৰাধৰ বাহিৰে যদি আপুনি আন্তৰিক ৰূপত সচাকৈ গুণ সম্পন্ন ব্যক্তি তেন্তে ৰঙা ঘৰত বন্দী হোৱাটো আপোনাৰ সুন্দৰ জীৱনৰ এক অন্ত হোৱাটো কেতিয়াও নুবুজাই । বৰঞ্চ এয়া আপোনাৰ জীৱনৰ এক নতুন ৰূপত নতুন আৰম্ভণি। ইয়াৰ পৰবৰ্তী পৰ্যায়ত আপুনি কেনেকৈ জীৱন ব্যতীত কৰিবলৈ আগ্ৰহী এই সকলোবোৰ কথা নিৰ্ভৰ কৰে আপোনাৰ আত্মশক্তি আৰু আত্ম শুদ্ধতাৰ ওপৰত।

-চন্দ্ৰ শেখৰ পৰাজুলী